บทที่ 25

"คุณกำลังจะบอกผมว่า หลักฐานที่ผมเพิ่งได้รับมาเมื่อสิบนาทีก่อน เป็นเพียง 'เศษกระดาษที่ไร้น้ำหนัก' อย่างนั้นหรือครับ คุณอัยการวิชาญ?" รณภพวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมันในห้องพิจารณาคดีที่ว่างเปล่า เสียงกระทบของมันหนักแน่นและแห้งแล้งพอๆ กับแววตาของเขา เขาสอดมือทั้งสองข้างเข้าในกระเป๋ากางเกงสแล็ค จ้องมองชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำก่อนพายุใหญ่ อัยการวิชาญหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความสมเพช "ทนายรณภพครับ ความเป็นจริงในศาลไม่ใช่เรื่องของความยุติธรรม แต่มันคือเรื่องของ 'วิธีนำเสนอ' เอกสารชิ้นนี้มีตราประทับที่ดูปลอมแปลงมาอย่างหยาบช้า หากคุณนำมันขึ้นบัลลังก์ในวันพรุ่งนี้ คนที่จะตกที่นั่งลำบากไม่ใช่จำเลย แต่เป็นตัวคุณเอง... ในข้อหาพยายามบิดเบือนกระบวนการยุติธรรม" บรรยากาศในห้องโถงกว้างกดทับจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำยาขัดเงาพื้นไม้ผสมกับกลิ่นไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้เหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาเตือนใจรณภพ ภาพพ่อของเขาที่ยืนอยู่นิ่งเฉยท่ามกลางกระแสสังคมที่รุมประณามผุดพรายขึ้นมา แต่ครั้งนี้ รณภพจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซองเอกสารแล้วเลื่อนไปตรงหน้าคู่ปรับ "ตราประทับน่ะของจริงครับวิชาญ แต่สิ่งที่อยู่ในนั้นต่างหากที่ทำให้คุณกลัว" รณภพก้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจ "ถ้าคุณมั่นใจว่ามันคือของปลอม ทำไมเหงื่อที่ขมับคุณถึงไม่หยุดไหลเสียทีล่ะครับ?" วิชาญชะงัก สายตาที่เคยหยิ่งผยองวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป รณภพ พ่อของคุณตายเพราะความดื้อรั้นแบบนี้แหละ อย่าให้ผมต้องทำลายอาชีพทนายที่คุณหวงนักหวงหนาเลย" "พ่อน่ะตายไปแล้ว แต่สิ่งที่ท่านทิ้งไว้คือบทเรียนครับ" รณภพแค่นยิ้ม "บทเรียนที่ว่า สุนัขที่เห่าดังที่สุด มักจะเป็นตัวที่กลัวที่สุดเสมอ" ในขณะที่การปะทะด้วยวาจากำลังถึงจุดเดือด ประตูห้องโถงพิจารณาคดีก็ถูกเปิดออกอย่างแรง สารวัตรศิรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเร่งรีบ ใบหน้าของเธอซีดเผือดผิดปกติ เธอส่งสัญญาณมือให้รณภพเดินเข้าไปหาอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้อัยการวิชาญนั่งกัดฟันกรอดอยู่เพียงลำพัง "เกิดอะไรขึ้น ศิรินทร์?" รณภพกระซิบ ทันทีที่ถอยห่างออกมาจากระยะการได้ยินของวิชาญ "เราพบจุดเชื่อมโยงแล้ว รณภพ" ศิรินทร์พยายามควบคุมลมหายใจ "ศพที่เพิ่งพบในโกดังร้าง... พยานปากสำคัญคนนั้นไม่ได้ถูกฆ่าเพื่อปิดปากเรื่องคดีทุจริตที่ดิน แต่เขากำลังจะไปพบใครบางคนที่เป็นคนบงการใหญ่กว่านั้น และคนๆ นั้น... ไม่ใช่อัยการวิชาญ" รณภพขมวดคิ้ว "ถ้าไม่ใช่เขา แล้วจะเป็นใคร?" ศิรินทร์ยื่นมือถือให้ดูภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในซอยเปลี่ยว เป็นภาพร่างชายชุดดำที่ก้าวออกมาจากรถยนต์สีดำสนิท ซึ่งทะเบียนรถคันนั้นทำให้รณภพถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจของเขากระตุกวูบ "นี่มันทะเบียนรถของ..." รณภพพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก "เป็นไปไม่ได้ ศิรินทร์ คนนี้ไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้" "ทุกอย่างเป็นไปได้ทั้งนั้นในบัลลังก์เลือดนี้" ศิรินทร์ตอบพร้อมแววตาที่หนักแน่น "แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ... ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเรากำลังตามหาความจริงอยู่ และเขากำลังรอพบคุณที่ห้องทำงานส่วนตัวในศาลนี้ อีกสิบนาทีครับ" รณภพกำหมัดแน่น ความรู้สึกสับสนประเดประดังเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์ ชัยชนะที่เขาคิดว่าจะคว้าได้ในวันพรุ่งนี้ กลายเป็นเพียงเหยื่อล่อที่ทำให้เขาเดินเข้าไปสู่กรงขังที่ลึกกว่าเดิม หากเขาเดินไปตามคำเชิญนี้ เขาอาจจะเปิดโปงฆาตกรที่แท้จริงได้ หรือไม่เขาก็อาจจะเป็นศพรายต่อไปที่ถูกจัดฉากว่าฆ่าตัวตายเหมือนกับพ่อของเขา เขาหันไปมองอัยการวิชาญที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีที่เริ่มผิดปกติ ราวกับว่าอีกฝ่ายเองก็เพิ่งได้รับข่าวบางอย่างเช่นกัน "รณภพ อย่าไปนะครับ" ศิรินทร์ดึงแขนเขาไว้ "นี่อาจจะเป็นกับดัก" รณภพขยับยิ้มที่มุมปาก ทว่าในดวงตากลับไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "ถ้ามันคือกับดัก ศิรินทร์... ผมก็จำเป็นต้องเดินเข้าไปเหยียบมันเอง เพื่อที่จะได้รู้ว่าใครคือคนที่ถือเชือกชักชะตาเราทุกคนอยู่ในมือนี้กันแน่" รณภพก้าวเดินออกไปจากห้องพิจารณาคดี ทิ้งให้สารวัตรศิรินทร์ยืนมองแผ่นหลังของเขาด้วยความกังวลใจ เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องไปตามทางเดินที่เงียบสงัดของศาลยามค่ำคืน แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นหัวมุมตึก เสียงกริ่งโทรศัพท์ของศิรินทร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ เธอรับสายแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นความหวาดกลัวสุดขีด "รณภพ! อย่าเพิ่งเข้าไป!" ศิรินทร์ตะโกนสุดเสียง "หลักฐานทั้งหมดที่เรามี... มันถูกส่งถึงมือ 'คนคนนั้น' แล้ว! ตอนนี้เขากำลังทำลายมันทิ้งต่อหน้าคุณในห้องนั้น!" รณภพหยุดกะทันหัน มือของเขาสัมผัสที่ลูกบิดประตูไม้บานใหญ่ของห้องทำงานที่ถูกระบุไว้ หัวใจเต้นรัวกระหน่ำในอกเมื่อได้ยินเสียงกดปุ่มเปิดประตูที่ดังมาจากอีกฝั่งหนึ่ง... ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเพียงความมืดมิดที่รอคอยเขาอยู่ข้างใน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในเส้นทางที่เต็มไปด้วยหยามหยันและหยาดเลือดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ พยานปากเอก