บทที่ 26

"คุณกำลังเดินหมากผิดตาครับ อัยการวิชาญ... และหมากตัวนี้ อาจทำให้คุณต้องสังเวยชีวิตราชการบนกระดานที่ชื่อว่าความยุติธรรม" ผมวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหนักอึ้งในห้องพิจารณาคดี เสียงปึกของมันดังก้องไปทั่วความเงียบงันที่แผ่ซ่านราวกับน้ำแข็ง อัยการวิชาญหันกลับมามองผม แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มอย่างเย้ยหยันราวกับเขากำลังรอเวลานี้มานาน "รณภพ คุณมักจะเล่นบทพระเอกผู้ผดุงความยุติธรรมได้สมบทบาทเสมอ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าศาลตัดสินที่หลักฐาน ไม่ใช่วาทศิลป์บนลิ้นของคุณ" วิชาญตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงด้วยความคมกริบเหมือนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ผมนิ่งเงียบ ปล่อยให้ความกดดันในห้องพิจารณาคดีบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ผมรู้ดีว่านี่คือจุดแตกหัก ถ้าผมพลาดแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่พ่อผมเคยเผชิญเมื่อยี่สิบปีก่อนจะหวนกลับมาทับถมผมอีกครั้ง "หลักฐานน่ะมีครับ แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนหยิบมันมาวางบนโต๊ะ" ผมก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนได้กลิ่นโคโลญจ์ราคาแพงจางๆ จากตัวเขา "คุณพยายามปกปิดรายงานการชันสูตรพลิกศพรอบที่สองของเหยื่อรายล่าสุด เพราะอะไร? เพราะมันไม่ได้ระบุว่าตายด้วยอาวุธชนิดเดียวกับที่อยู่ในมือจำเลยใช่ไหม?" ใบหน้าของอัยการวิชาญเปลี่ยนสีไปวูบหนึ่ง เขาขยับเนกไทให้ตึงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะ "นั่นเป็นเพียงข้อสันนิษฐานที่ไร้รากฐาน คุณกำลังละเมิดจรรยาบรรณทนายด้วยการกล่าวหาเจ้าพนักงานโดยปราศจากพยานวัตถุ" ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด สายตาผมเหลือบไปเห็นสารวัตรศิรินทร์ที่ยืนพิงผนังอยู่ตรงประตูทางออก เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางกอดอก ส่งสัญญาณด้วยสายตาที่ทำให้ผมรู้ว่า 'เขามาถึงแล้ว' สิ่งที่ผมรอคอยมาตลอดทั้งคืนคือข้อมูลจากแฟลชไดรฟ์ที่เธอกำลังกุมไว้ในกระเป๋าเสื้อ "ศาลครับ" ผมหันไปหาผู้พิพากษาด้วยน้ำเสียงกังวานและหนักแน่น "ผมขออนุญาตนำเสนอพยานปากใหม่ที่ไม่ได้อยู่ในบัญชีพยานต้นฉบับ แต่เป็นพยานที่จะเปลี่ยนสถานะของคดีนี้จาก 'ฆาตกรรมโดยเจตนา' เป็น 'การจัดฉากโดยมีเจ้าหน้าที่รัฐหนุนหลัง'" ความโกลาหลเริ่มก่อตัวในห้องพิจารณาคดี เสียงซุบซิบดังขึ้นราวกับฝูงผึ้งแตกรัง วิชาญหน้าถอดสี มือของเขาเริ่มสั่นจนต้องกำไว้แน่นใต้โต๊ะ เขารู้ดีว่าผมไม่ได้ขู่ เขาเองก็รู้ว่าผมตามรอยการโอนเงินผิดปกติของเขาเจอแล้ว "ผู้พิพากษาครับ ทนายรณภพกำลังใช้วิธีสกปรกถ่วงเวลา!" วิชาญตะโกนสวนขึ้นมา เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโกรธที่ปิดไม่มิด ผมไม่สนใจเขา สายตาผมจับจ้องไปที่ประตูห้องพิจารณาคดีที่ค่อยๆ เปิดออก สารวัตรศิรินทร์ก้าวเข้ามา พร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทซอมซ่อ แววตาของชายคนนั้นหวาดกลัว แต่เมื่อเขาเห็นหน้าอัยการวิชาญ ความกลัวนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่ฝังลึก ชายคนนั้นคือพนักงานเวรเปลที่ถูกระบุว่าเสียชีวิตไปแล้วในรายงานอุบัติเหตุเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขาคือคนเดียวที่เห็นว่าใครเป็นคนนำอาวุธสังหารไปวางไว้ที่จุดเกิดเหตุ "ขออนุญาตครับศาล... พยานปากนี้ คือคนที่อัยการวิชาญพยายาม 'กำจัด' ให้หายไปจากโลกนี้ เพราะเขาคือคนเดียวที่เห็นหน้าคนร้ายตัวจริงที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของสำนักงานอัยการ" ผมพูดพลางสบตาวิชาญอย่างท้าทาย วินาทีนั้นเอง อัยการวิชาญลุกขึ้นยืนกะทันหันจนเก้าอี้ล้มลงกระแทกพื้น เขาควักโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างรัวเร็ว ท่าทีของเขาไม่ใช่คนที่กำลังกลัวการพ่ายแพ้ในศาล แต่เขากำลังกลัว 'ใครบางคน' ที่ใหญ่กว่านั้น จู่ๆ ไฟในห้องพิจารณาคดีก็ดับลงสนิท เสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดดังสนั่นเข้ามาจากด้านนอก ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วพริบตา ผมคว้าตัวพยานไว้ได้ทันก่อนที่จะมีใครบางคนกระชากเขาออกไปในความมืด เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดทะลุผ่านความเงียบเข้ามากระทบกับฝาผนังข้างศีรษะผมเพียงไม่กี่เซนติเมตร เมื่อไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง ผมพบว่าอัยการวิชาญหายไปจากที่นั่งแล้ว ทิ้งไว้เพียงโทรศัพท์เครื่องหนึ่งที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ หน้าจอที่ยังเปิดค้างไว้แสดงรายชื่อผู้ติดต่อที่ทำให้ผมต้องชะงักงัน ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น... ไม่ใช่ชื่อนักการเมือง ไม่ใช่ชื่อมาเฟีย แต่เป็นชื่อของคนที่ผมไว้ใจที่สุดในชีวิต สารวัตรศิรินทร์ยืนหอบหายใจอยู่ข้างๆ ผม เธอหันมามองที่หน้าจอโทรศัพท์นิ่งค้าง ดวงตาคู่สวยนั้นสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "รณภพ... อย่าถามต่อเลย" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางชักปืนประจำกายออกมาเล็งไปที่หัวใจของผม "เพราะทางเลือกเดียวของคุณตอนนี้ คือการปิดปากตัวเองไปตลอดกาล" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเงื่อนปมชีวิตนี้ไปกับผมนะครับ