บทที่ 27

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ตำแหน่งหัวใจของผมพอดี แรงกดจากโลหะหนักอึ้งนั่นไม่ได้ทำให้ผมหวาดกลัวเท่ากับแววตาของสารวัตรศิรินทร์ที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาของตำรวจที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ แต่มันคือสายตาของคนที่จนตรอกและพร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อรักษาความลับที่อาจจะสั่นคลอนรากฐานของกระบวนการยุติธรรมทั้งหมด "คุณไม่ได้ทำเพราะคุณต้องการเงินศิรินทร์" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมราบเรียบ ทว่ามั่นคงท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บหลักฐานที่อบอวลด้วยกลิ่นอับของเอกสารคดีเก่า "คุณทำเพราะคุณกลัว... กลัวว่าถ้าความจริงเรื่องคืนนั้นถูกเปิดเผย คนที่จะไม่เหลืออะไรเลยไม่ใช่แค่ตัวคุณ แต่คืออุดมการณ์ทั้งหมดที่คุณเคยศรัทธา" นิ้วชี้ของเธอสั่นระริกอยู่บนไกปืน ริมฝีปากของเธอกัดแน่นจนซีดเผือด "หุบปากเสียทีรณภพ!" เธอตะคอก เสียงนั้นสั่นพร่า "คุณรู้ดีว่าในศาล การพูดความจริงมันไม่ได้เปลี่ยนผลลัพธ์เสมอไป โดยเฉพาะเมื่อศัตรูของเราคือคนที่มีอำนาจล้นฟ้า อัยการวิชาญไม่ได้สู้ด้วยกฎหมาย เขาใช้เศษซากชีวิตของพวกเราเป็นบันไดเหยียบขึ้นไปสู่จุดสูงสุด!" "แล้วการฆ่าผมจะช่วยอะไร?" ผมก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว ปลายกระบอกปืนถอยตามแรงกดนั้นไปตามสัญชาตญาณ "การฆ่าทนายที่กำลังจะรื้อฟื้นคดีพ่อของผม จะทำให้คุณกลายเป็นฆาตกรที่อัยการวิชาญสามารถควบคุมได้ตลอดไป คุณจะไม่มีวันเป็นอิสระ คุณจะกลายเป็นแค่หุ่นเชิดที่มีรอยเลือดติดมือ" ศิรินทร์หลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาใสไหลรินผ่านแก้ม ผมเห็นความขัดแย้งในใจของเธอผ่านกล้ามเนื้อใบหน้าที่กระตุกเกร็ง นี่ไม่ใช่คนทรยศ แต่เป็นเหยื่อที่ถูกบีบให้กลายเป็นผู้กระทำ "คุณไม่เข้าใจ..." เธอกระซิบ "ในซองจดหมายสีน้ำตาลที่อยู่ในลิ้นชักของวิชาญ... มันไม่ได้มีแค่ชื่อผู้บงการ แต่มีชื่อของพ่อคุณอยู่ด้วย" คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ฟาดลงกลางใจผม โลกทั้งใบดูเหมือนหยุดหมุน ความเย็นเยียบแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ พ่อของผม... ชายผู้ที่ผมเทิดทูนเป็นดั่งเข็มทิศในวิชาชีพทนายความ ชายที่ยอมสละชีพเพื่อรักษาเกียรติยศไว้ จะเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการโฉดชั่วนี้ได้อย่างไร "โกหก" ผมเค้นเสียงออกมาแทบจะไม่ได้ยิน "ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็จงลั่นไกใส่มือผมแล้วไปดูด้วยตาตัวเองที่บ้านพักของเขาคืนนี้" ศิรินทร์ลดปืนลงช้าๆ ความมั่นใจของเธอกลับมาพร้อมกับความเศร้าโศกที่ยากจะบรรยาย "วิชาญกำลังจะทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายในตอนเที่ยงคืนนี้ ถ้าคุณต้องการรู้ความจริง... คุณต้องเลือก ระหว่างการมีชีวิตอยู่ด้วยความสงสัย หรือการเผชิญหน้ากับความตายพร้อมกับความจริงที่อาจจะทำลายชีวิตคุณไปตลอดกาล" ผมนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความคิดในหัวตีกันให้วุ่น ผมนึกถึงคำพูดของพ่อในวันที่ท่านจากไป ท่านบอกให้ผมยึดมั่นในความถูกต้องเสมอ แม้ความถูกต้องนั้นจะทำให้เราต้องโดดเดี่ยวที่สุดก็ตาม "ถ้าผมไปคืนนี้ ผมอาจจะไม่ได้กลับออกมา" ผมจ้องตาเธอ "แต่คุณจะได้รู้ว่าพ่อของคุณคือวีรบุรุษ หรือคือปีศาจตัวจริง" ศิรินทร์เก็บปืนเข้าซองแล้วหันหลังให้ผม "เจอกันที่หน้าคฤหาสน์ของวิชาญตอนห้าทุ่ม ถ้าคุณมาช้า... ถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน" เธอเดินจากไป ทิ้งให้ผมยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้องเก็บหลักฐาน กลิ่นกระดาษเก่าๆ เริ่มดูน่าสะอิดสะเอียน ผมหยิบเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง รอยนิ้วมือของอัยการวิชาญที่ปรากฏอยู่บนแฟ้มคดีฆาตกรรมคดีหนึ่งสะดุดตาผม เมื่อผมนำมาเทียบกับลายเซ็นในเอกสารโอนที่ดินของพ่อ... มันคือลายมือเดียวกัน ความจริงที่โหดร้ายกว่าความตายกำลังรอผมอยู่เบื้องหน้า เวลาล่วงเลยมาจนถึงค่ำคืน เสียงฝนพรำกระทบหลังคารถดังสะท้อนก้องในความเงียบ ผมขับรถจอดลงในมุมมืดห่างจากคฤหาสน์ของวิชาญพอสมควร แสงไฟจากชั้นบนของบ้านหรูหรานั่นยังคงสว่างไสว ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหาศิรินทร์ แต่ทว่าหน้าจอที่สว่างขึ้นกลับทำให้ผมต้องชะงัก ข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่ระบุชื่อปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *“รณภพ... อย่าเข้าไปข้างใน พ่อของคุณไม่ได้ตายเพราะถูกใส่ร้าย แต่ท่านตายเพราะท่านคือคนเดียวที่พยายามจะหยุดอัยการวิชาญ และตอนนี้คนที่จะฆ่าคุณไม่ใช่ศิรินทร์... แต่คือคนที่กำลังนั่งอยู่ในรถคันข้างๆ คุณตอนนี้”* ลมหายใจของผมขาดห้วง ผมค่อยๆ เหลือบมองกระจกมองหลังอย่างช้าๆ ความมืดในเบาะหลังค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีที่สุดในโลก... ใบหน้าที่ผมเห็นในกระจกทุกเช้าและในรูปถ่ายของพ่อ ร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ข้างหูผมจนสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของมีดโกนที่จ่อเข้าที่ลำคอ "ลูกรัก... กฎหมายมักจะเงียบเสมอเมื่อกระสุนเริ่มทำงาน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงื่อนงำครั้งนี้ไปด้วยกันกับผม พยานปากเอกนะครับ