พันธมิตรในความมืด

แรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นคอนกรีตไม่ได้รุนแรงพอจะทำให้โครงสร้างตึกถล่ม แต่มันมากพอที่จะทำให้เศษฝุ่นผงบนสันแฟ้มเอกสารคดีฆาตกรรม 'อัคร ภูมิภาค' ร่วงลงมาเกาะบนปกเสื้อสูทของรณภพ ทนายความหนุ่มไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้องเก็บหลักฐานลับของศาล นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัว ความมืดสลัวถูกเจาะทะลวงด้วยแสงไฟฉายจากสมาร์ทโฟน ร่างเงาของตู้เหล็กเก็บเอกสารทอดยาวบิดเบี้ยวบนผนังราวกับซากกรงขังในคุกใต้ดิน *ครืดดด—ตึง!* เสียงโลหะเสียดสีกันดังขึ้นมาจากเบื้องล่าง ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่สะท้อนก้องผ่านท่อระบายอากาศ รณภพหรี่ตาลง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกหล่อหลอมมาจากการต่อสู้บนสังเวียนศาลนับร้อยคดีสั่งให้เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเพื่อสัมผัสด้ามปากกาโลหะ—อาวุธชิ้นเดียวที่เขามีในตอนนี้ "ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกสถานที่ราชการยามวิกาลจนต้องติดคุกหัวโต แนะนำให้เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปลานประหารแล้วหันมาทางนี้ซะที" เสียงกระซิบแหบต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาปูนเปลือย ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำก้าวออกมา แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สาดกระทบใบหน้าคมเข้มที่ประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน สารวัตรศิรินทร์—นายตำรวจหญิงผู้ขึ้นชื่อเรื่องการเดินสวนทางกับคำสั่งผู้บังคับบัญชาอยู่เป็นนิจ—กำลังถือกระบอกไฟฉายแรงสูงในมือซ้าย ส่วนมือขวาคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ที่มุมปาก รณภพผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด ความตึงเครียดในอกคลายลงเล็กน้อย แต่หัวคิ้วยังคงขมวดเข้าหากัน "คุณมาทำอะไรที่นี่ ศิรินทร์? หรือควรจะถามว่า... คุณรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่" ศิรินทร์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟดำและฝนตกผสมกับกลิ่นอับของห้องใต้ดิน "ฉันไม่ได้ตามคุณมา รณภพ... ฉันมาตามหา 'ความจริง' ที่อัยการวิชาญพยายามจะกลบฝังต่างหาก" เธอกวาดสายตามองกองแฟ้มรอบตัว "และดูเหมือนว่าคุณเองก็กำลังขุดคุ้ยหลุมศพเดียวกันอยู่สินะ" "ผมแค่ทำตามหน้าที่ทนายความของจำเลย" รณภพตอบเสียงเรียบ เย็นชา และเว้นระยะจังหวะการพูดอย่างจงใจ "หน้าที่ที่ต้องพิสูจน์ว่าลูกความของผมไม่ได้ฆ่าอัคร... ถึงแม้ว่าหลักฐานทั้งหมดในสำนวนจะพยายามบอกว่าเขาผิดก็เถอะ" ศิรินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหُบพร่าและเต็มไปด้วยความขมขื่น เธอยื่นสมาร์ทโฟนของเธอให้รณภพดู หน้าจอนั้นแสดงภาพถ่ายโฉนดที่ดินและบัญชีธนาคารนอกระบบ ซึ่งมีลายเซ็นของอัครเซ็นโอนถ่ายให้กับบุคคลปริศนาคนหนึ่ง "หน้าที่เหรอ? รณภพ นายคิดจริงๆ เหรอว่าคดีนี้มันเป็นแค่เรื่องฆาตกรรมชิงทรัพย์หรือความแค้นส่วนตัว?" ศิรินทร์ก้าวเข้ามาประชิด จนรณภพได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ "อัครไม่ได้ตายเพราะเรื่องชู้สาวหรือหนี้สินการพนัน... เขาตายเพราะเขากำลังจะเอาเอกสารชุดนี้ไปยื่นให้ ป.ป.ช. ในเช้าวันที่เขาถูกพบเป็นศพ" รณภพก้มลงมองหน้าจอ โทรศัพท์ในมือของเขาสั่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความใหม่จากเบอร์เดิมปรากฏขึ้น: *'ระวังตัวไว้ ทนายความ... คนที่ฆ่าพ่อแกเมื่อสิบปีก่อน ก็คือคนเดียวกับที่สั่งเก็บอัครในคืนนี้'* โลหิตในกายของรณภพเย็นเฉียบลงในพริบตา ความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อสิบปีก่อน—ภาพร่างไร้วิญญาณของพ่อผู้เป็นทนายความน้ำดีที่ถูกตราหน้าว่ารับสินบนจนต้องผูกคอลาโลก—พรูเข้ามาในหัว ประ1ดดุจสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เขาจะกำมันแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว ศิรินทร์สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของชายหนุ่ม เธอเอื้อมมือมาแตะที่ข้อศอกของเขาเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ดูเหมือนว่าเราจะมีศัตรูคนเดียวกันแล้วล่ะ... รณภพ" รณภพเงยหน้าขึ้น สบตากับนายตำรวจสาว นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ด้วยประกายแห่งความแค้นและความมุ่งมั่นที่ถูกจุดประกายขึ้นใหม่อีกครั้ง ในห้องมืดที่อบอวลไปด้วยฝุ่นผงแห่งความอยุติธรรม พันธมิตรคู่ขนานระหว่างทนายความผู้ไร้ความปรานีกับตำรวจสาวนอกคอกได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ "ถ้าอย่างนั้น..." รณภพพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "เรามาเริ่มเกมรุกกันเถอะ ก่อนที่ศาลจะเปิดทำการในเช้าวันพรุ่งนี้" ศิรินทร์ยิ้มมุมปาก เธอหยิบไฟฉายขึ้นส่องนำทาง "ตามมา ฉันเจอทางลับที่เชื่อมต่อจากห้องนี้ไปยังห้องทำงานส่วนตัวของอัยการวิชาญ... และฉันคิดว่าเราจะได้เจอหลักฐานชิ้นโบว์แดงที่พวกมันซ่อนไว้" ทั้งคู่ก้าวเดินเคียงข้างกันลึกลงไปในความมืดของอุโมงค์ใต้ดิน โดยไม่รู้เลยว่า ทุกย่างก้าวของพวกเขาถูกจับตามองผ่านเลนส์กล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่หลังท่อแอร์เบื้องบน หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานมืดทึบชั้นบนสุดของอาคารศาล ปรากฏภาพขาวดำของรณภพและศิรินทร์ที่กำลังเดินหายลับไปในความมืด นิ้วมือเรียวยาวของใครบางคนเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ก่อนที่เสียงหัวเราะต่ำทุบจะดังขึ้นในความเงียบ "หนูตัวน้อยวิ่งเข้ากรงเอง... ช่างโง่เขลาเสียจริง" ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับคดีนี้ด้วยกันครับ — พยานปากเอก