บทที่ 30

“คุณอัยการครับ... หากจะใช้คำโกหกสร้างอาคารให้ดูมั่นคง ผมเกรงว่ามันจะพังครืนลงมาตั้งแต่วางเสาเข็มต้นแรกแล้วล่ะครับ” เสียงทุ้มต่ำของรณภพก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดีที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบดั่งผิวน้ำที่นิ่งสนิทกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาค่อยๆ ปลดเนกไทให้หลวมออกเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่อัยการวิชาญผู้ซึ่งกำลังยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางห้อง วิชาญเหยียดยิ้มที่มุมปาก พลางปรับสูทตัวหรูให้เข้าที่ “ทนายรณภพครับ ความเพ้อฝันของคนแพ้ที่พยายามยื้อเวลาไม่ได้เรียกว่าความฉลาดหรอกนะครับ หลักฐานมัดตัวจำเลยแน่นหนาขนาดนี้ คุณจะยังกล้าบอกว่ามันเป็นคำโกหกอีกหรือครับ?” รณภพขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย เขารู้ดีว่าเวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที ศาลเหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงชั่วโมงก่อนจะปิดการไต่สวนในวันนี้ หากเขาไม่สามารถทำให้คณะลูกขุนเห็นรอยร้าวในสำนวนของวิชาญได้ ทุกอย่างที่เขาทำมาตลอด 29 บทที่ผ่านมาจะสูญเปล่า ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสารวัตรศิรินทร์ที่ยืนพิงผนังอยู่บริเวณหลังห้อง เธอส่งสัญญาณด้วยการส่ายหน้าเบาๆ แต่ในจังหวะที่เธอมองต่ำลงไปที่โทรศัพท์มือถือ รณภพเห็นแววตาที่เปลี่ยนไป... มันคือความหวัง “งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมครับ” รณภพพูดพร้อมกับก้าวเดินอย่างมั่นคงไปที่โต๊ะพยาน “คุณวิชาญมักจะบอกว่าบันทึกการโทรศัพท์ของจำเลยคือจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้าย แต่ผมสงสัยว่า... หากจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นมาจากโรงงานคนละแห่งกันล่ะครับ?” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น ศิรินทร์ก้าวออกมาจากมุมมืด เธอไม่ได้เดินมาหาเขา แต่เดินตรงไปที่โต๊ะของอัยการวิชาญ ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง วิชาญชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเขาที่กำลังจะหยิบเอกสารสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด “บันทึกการโทรนี้... ถูกแก้ไขช่วงเวลาการส่งสัญญาณครับท่านประธาน” รณภพเอ่ยขึ้น เสียงของเขาหนักแน่น “และต้นตอของสัญญาณที่ถูกปลอมแปลงนั้น ไม่ได้มาจากบ้านของจำเลยอย่างที่อัยการพยายามชี้แจง แต่มาจากชั้นใต้ดินของสำนักงานอัยการเขต... ใช่ไหมครับ คุณวิชาญ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพิจารณาคดีอีกครั้ง วิชาญหน้าซีดเผือด เขาหันไปมองศิรินทร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น รณภพรู้ดีว่านี่คือวินาทีชี้เป็นชี้ตาย หากเขากดดันให้หนักขึ้นอีกนิด ความลับที่อัยการวิชาญปกปิดไว้เกี่ยวกับการทุจริตในคดีของพ่อเขาเมื่อหลายปีก่อน อาจจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาบนบัลลังก์นี้ “คุณไม่มีหลักฐานยืนยันความเชื่อมโยงนั่นหรอก รณภพ!” วิชาญตะโกนขึ้นด้วยความขาดสติ “นั่นมันแค่การคาดเดา!” “ผมไม่ได้คาดเดาครับ” รณภพล้วงกระเป๋าเสื้อหยิบแฟลชไดร์ฟขนาดจิ๋วขึ้นมา “นี่คือไฟล์เสียงที่กู้คืนมาได้จากเซิร์ฟเวอร์ของศูนย์สื่อสารสำนักงานอัยการ... และมันไม่ใช่แค่บันทึกการโทร แต่มันคือบันทึกคำสั่งที่ออกโดยคุณเองครับ” หัวใจของรณภพเต้นรัว แต่เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นราวกับหินผา เขากำลังเล่นเกมเดิมพันด้วยชีวิต เพราะเขารู้ดีว่าหากไฟล์นี้ใช้งานไม่ได้ เขาจะกลายเป็นจำเลยเสียเองในข้อหาทำลายกระบวนการยุติธรรม ทว่า ในขณะที่รณภพกำลังจะเดินไปที่แท่นวางหลักฐาน ประตูห้องพิจารณาคดีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายในชุดสูทสีเทาเข้มท่าทางภูมิฐานก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารหมายศาลชุดใหม่ เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังก้องไปทั่วห้อง ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนมาใหม่ ชายคนนั้นคือ "อดีตผู้พิพากษาอาวุโส" ผู้ซึ่งควรจะเกษียณไปนานแล้ว และเขากำลังถือแฟ้มคดีที่รณภพจำได้ขึ้นใจ... มันคือสำนวนคดีของพ่อเขาที่ถูกปิดตายไปนานหลายสิบปี เขาเดินตรงมาที่รณภพก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เย็นเยียบจนรณภพต้องตัวสั่น “ทนายรณภพครับ สิ่งที่คุณถืออยู่ในมือน่ะเป็นแค่เศษเสี้ยวของความจริง แต่คนที่จะตัดสินว่าหลักฐานนี้จะถูกนำมาใช้ได้หรือไม่... ไม่ใช่ผู้พิพากษาบนบัลลังก์คนนี้หรอกนะ” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของรณภพเย็นเฉียบไปถึงกระดูก “เพราะพยานปากเอกคนสุดท้ายที่แท้จริง เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องนี้... และเขาก็คือคนเดียวกับที่สั่งฆ่าพ่อคุณเมื่อยี่สิบปีก่อนครับ” รณภพหันไปมองตามสายตาของชายคนนั้นที่จ้องมองไปที่ประตูห้องพิจารณาคดีอีกครั้ง และร่างที่กำลังก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนใกล้ตัวที่สุดที่เขาไว้ใจมาโดยตลอด... ศิรินทร์ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความตกใจ ขณะที่มือของเธอกำปืนแน่น เล็งตรงไปที่รณภพแทนที่จะเล็งไปที่คนมาใหม่ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรณภพและร่วมลุ้นระทึกไปกับความยุติธรรมที่ไม่อาจเอื้อมถึงในคดีนี้ครับ หากท่านอยากทราบว่าโชคชะตาของเขาจะเป็นอย่างไรในตอนหน้า โปรดรอติดตามกันต่อไปนะครับ