พยานปากเอกที่หายไป

กลิ่นสนิมและคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องเช่าแคบๆ บนชั้นสี่ของตึกแถวเก่าริมคลอง ชวนให้อยากสำรอกมากกว่าสูดหายใจ รณภพยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างไร้วิญญาณที่ถูกมัดตรึงอยู่กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ สภาพของศพฟ้องชัดเจนว่าผ่านการ ‘จัดฉาก’ มาอย่างประณีตเพื่อให้ดูเป็นการฆ่าตัวตาย แต่สำหรับทนายความที่เคยผ่านคดีฆาตกรรมอำพรางมานับไม่ถ้วน รอยช้ำที่ลำคอและองศาการเอียงของศีรษะคือหลักฐานชิ้นโตที่ตะโกนบอกว่า นี่คือการฆาตกรรมปิดปาก “สภาพนี้... เสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมงแล้ว” เสียงของสารวัตรศิรินทร์ดังขึ้นจากมุมห้อง มือเรียวในถุงมือยางกำลังเขี่ยเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่ตกอยู่ใกล้เท้าศพ ใบหน้าของเธอนิ่งสนิท แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ รณภพก้าวเข้าไปใกล้ร่างนั้นช้าๆ หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคย—ความรู้สึกเดียวกับวันที่เขาต้องยืนมองร่างไร้ลมหายใจของพ่อในห้องทำงานเมื่อหลายปีก่อน พ่อของเขาถูกใส่ร้ายในคดีที่ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะสู้ไหว และวันนี้ ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยกับ ‘พยานปากเอก’ คนสำคัญที่สุดที่จะพลิกคดีของท่าน “นายสมชาย... ช่างภาพอิสระคนเดียวที่ถ่ายภาพคืนเกิดเหตุไว้ได้ทั้งหมด” รณภพพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่า “เขาโทรห้ามนัดฉันตอนเที่ยงคืน บอกว่ามีหลักฐานเด็ดที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรตัวจริงในศาลวันพรุ่งนี้... แต่ตอนนี้ เขากลับกลายเป็นแค่ศพไม่มีชื่อ” ศิรินทร์ลุกขึ้นยืน ถอนหายใจยาวเหยียด ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ในห้องไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในอกของเธอได้เลย “กล้องดิจิทัลและฮาร์ดไดรฟ์หายไป เหลือไว้แค่ห้องโล่งๆ กับศพ... อัยการวิชาญก้าวล้ำหน้าเราไปอีกก้าวแล้ว รณภพ พวกมันรู้ว่าเรากำลังตามหาใคร และพวกมันจัดการเร็วกว่าที่เราคิด” รณภพไม่ตอบ เขาก้มลงมองเศษกระดาษที่ถูกฉีกขาดครึ่งหนึ่งตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเหยื่อ นิ้วเรียวยาวหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง บนกระดาษแผ่นนั้นมีลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีดำ เป็นชื่อย่อของสถานที่แห่งหนึ่ง พร้อมตัวเลขชุดหนึ่งที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด *คลังสินค้าหมายเลข 7, ท่าเรือคลองเตย... พรุ่งนี้ 09.00 น.* “นี่ไม่ใช่จดหมายลาตาย” รณภพพูดเบาๆ แต่หนักแน่น นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายดุดันขึ้นมาทันที “นี่คือพิกัดที่สมชายตั้งใจจะเอาชีวิตรอด แต่เขากลับถูกชิงลงมือก่อน” ศิรินทร์ขมวดคิ้ว “นายคิดจะทำอะไร? คดีนี้อยู่ในมือของอัยการวิชาญหมดแล้ว ถ้าพรุ่งนี้เราไม่มีพยานมาขึ้นศาล ผู้ต้องหาของเราก็จะถูกพิพากษาประหารชีวิตในข้อหาฆาตกรรมที่คุณไม่ได้ทำ... ไม่สิ พ่อของคุณไม่ได้ทำ!” “ฉันจะไปที่ท่าเรือนั่น” รณภพหันมามองคู่หูสาว แววตาเยือกเย็นไร้ความกลัว “ในศาล อัยการวิชาญอาจจะมีอำนาจล้นฟ้าและใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือเชือดคน แต่ในโลกมืดที่พวกมันสร้างขึ้น... หลักฐานที่แท้จริงมักจะซ่อนอยู่เสมอ” ก่อนที่ศิรินทร์จะทันได้ทักท้วง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ประตูห้องเช่าถูกผลักเปิดออกโดยชายในชุดสูทสีเข้มสามคน สันกรามคมและแววตากร้าวรائعของหัวหน้าชุด์ทำให้รณภพจำได้ทันที—พวกเขาคือคนสนิทของอัยการวิชาญ “ขออภัยด้วยครับ ท่านทนายรณภพ และคุณสารวัตร” ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่แฝงความคุกคาม “ท่านอัยการวิชาญมีคำสั่งให้เคลียร์พื้นที่นี้ และเกรงว่า... หลักฐานชิ้นใดๆ ในห้องนี้ จะถูกส่งมอบให้ทางอัยการตรวจสอบแต่เพียงผู้เดียว” รณภพแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างที่ชอบทำเวลาอยู่หน้าบัลลังก์ศาล “แปลกดีนะ... ตำรวจยังไม่ได้ตรวจพิสูจน์ศพให้เสร็จสิ้นด้วยซ้ำ แต่อัยการกลับร้อนใจอยากเก็บกวาดหลักฐานเร็วกว่าเจ้าหน้าที่บ้านเมืองเสียอีก หรือว่ากลัวพวกฉันจะเจออะไรที่มากกว่าศพไร้ค่าตัวนี้?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหยดเป็น องคาพยพทุกส่วนของรณภพตื่นตัวพร้อมปะทะ มือขวากำเศษกระดาษในกระเป๋าเสื้อแน่น ขณะที่ศิรินทร์เอื้อมมือไปแตะด้ามปืนที่พกอยู่ข้างเอวอย่างเงียบเชียบ รอเพียงสัญญาณเดียวเพื่อเปิดฉาก ทว่า ก่อนที่คมกระบี่ทางวาจาจะแปรเปลี่ยนเป็นการนัดพบของความรุนแรง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรณภพก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาละสายตาจากกลุ่มคนตรงหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏเบอร์แปลกที่ไม่แสดงตัวตน รณภพลังชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกดรับและแนบหู “สวัสดี, คุณทนายรณภพ...” เสียงปลายสายแหบพร่าราวกับถูกบีบเค้นผ่านลำคอที่แห้งผาก “คุณกำลังตามหาพยานที่ชื่อสมชายอยู่ใช่ไหม? น่าเสียดายนะ... แต่ถ้าคุณไม่อยากจบแบบเขา พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าที่ศาล... จงยอมจำนนต่อคำพิพากษาซะ มิฉะนั้น... คนต่อไปที่จะกลายเป็นศพในห้องเย็น... อาจจะเป็น ‘ผู้หญิง’ ที่ยืนอยู่ข้างคุณตอนนี้” รณภพเบิกตากว้าง หันขวับไปมองศิรินทร์ที่ยืนอยู่ข้างกายทันที พร้อมๆ กับที่เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่จากหน้าห้อง แต่มาจากหน้าต่างระเบียงห้องเช่าชั้นสี่ที่มืดสนิท! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุยคดีนี้ไปด้วยกันครับ - พยานปากเอก