ความจริงที่ปรากฏ

"ท่านประธานศาลครับ ผมขอคัดค้านการนำสืบพยานปากนี้ครับ... เพราะสิ่งที่อัยการวิชาญกำลังทำ ไม่ใช่การค้นหาความจริง แต่คือการฆาตกรรมความยุติธรรมด้วยปลายปากกา!" เสียงของผมดังก้องไปทั่วห้องพิจารณาคดี ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น อัยการวิชาญชะงักมือที่กำลังหยิบเอกสารขึ้นมา เขาหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม มุมปากยกยิ้มอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ทว่าในวินาทีนั้น ผมไม่ได้มองเขาเพียงคนเดียว สายตาของผมจับจ้องไปที่ดวงตาคู่สวยของ 'พิมพ์มาดา' คนรักของผมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้จำเลย เธอซีดเผือด แววตาอ่อนล้า แต่เธอยังพยักหน้าให้ผมเบาๆ ราวกับจะบอกว่าให้ทำในสิ่งที่ผมเชื่อมั่น "ทนายรณภพ คุณกำลังกล่าวหาสำนักงานอัยการสูงสุดด้วยข้อหาที่รุนแรงมากนะ" ท่านผู้พิพากษากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาภายใต้กรอบแว่นกลับจ้องมองผมอย่างกดดัน ผมขยับเนกไทให้เข้าที่ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนการเหยียบลงบนระเบิดที่ผมวางไว้ด้วยมือตัวเองตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา "ท่านครับ ในคดีฆาตกรรมที่อ้างว่าพิมพ์มาดาเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง อัยการวิชาญมีเพียง 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่ได้รับมาโดยมิชอบ แต่สิ่งที่เขาไม่มี... คือความจริงที่ว่า ใครกันแน่ที่ถือมีดเล่มนั้นในคืนที่ฝนตกหนัก" ผมหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเอกสารหนังใบเก่า "สารวัตรศิรินทร์ไม่ได้เพิ่งส่งหลักฐานนี้มาให้ผมเมื่อเช้านี้ครับ เธอส่งมาตั้งแต่ตอนที่อัยการวิชาญคิดว่าผมกำลังจนมุม" ใบหน้าของวิชาญเริ่มเปลี่ยนสี เขาไม่ยิ้มแล้ว "อย่ามาตลก ทนายรณภพ เอกสารปลอมพวกนั้นจะช่วยอะไรคุณได้" "เอกสารอาจจะปลอมถ้าเรามองด้วยตาเปล่า แต่อุปกรณ์บันทึกเสียงในข้อมือของท่านอัยการ... ที่กำลังทำงานอยู่ตอนนี้ล่ะครับ?" ผมเดินเข้าไปหาเขา ระยะห่างที่ลดลงทำให้เห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของคู่ปรับตลอดกาลของผม "แกพูดเรื่องอะไร!" วิชาญถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ผมรู้ว่าคุณวางแผนจะกำจัดผมตั้งแต่วันที่คดีพ่อของผมถูกปิดตายด้วยคำโกหกของคุณ" ผมหันไปเผชิญหน้ากับบัลลังก์ศาล "ท่านครับ หลักฐานที่อัยการวิชาญพยายามยัดเยียดให้จำเลย คือหลักฐานที่ถูกสร้างขึ้นโดย 'ผู้บงการ' ซึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางพวกเรานี่เอง... พยานที่ผมขอเรียกตัวด่วน ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่อยู่กับท่านอัยการในห้องปิดตายเมื่อสองชั่วโมงก่อน" ประตูห้องพิจารณาคดีเปิดออกกว้าง สารวัตรศิรินทร์เดินนำหน้าชายในชุดสูทสีเข้มเข้ามา ชายคนนั้นก้มหน้าหลบสายตา แต่ท่วงท่าการเดินที่สั่นเทาทำให้ทุกคนในห้องรับรู้ได้ทันทีว่าเขาคือใคร "นั่น... เลขาฯ ของผม" วิชาญพึมพำ เสียงของเขาขาดห้วง "ใช่ครับ และเขายินดีจะสารภาพทุกอย่าง แลกกับการกันตัวเป็นพยาน" ผมหันไปหาพิมพ์มาดา เห็นน้ำตาแห่งความหวังรื้นขึ้นมาในดวงตาของเธอ "ไม่มีหลักฐานชิ้นไหนที่ทำลายความจริงได้ แม้แต่บัลลังก์เลือดที่อัยการวิชาญพยายามสร้างขึ้นเพื่อล้มล้างความยุติธรรม มันก็ไม่อาจกันแสงสว่างแห่งความถูกต้องได้หรอกครับ" ความโกลาหลเกิดขึ้นในทันที เจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัววิชาญท่ามกลางเสียงฮือฮาของสื่อมวลชนที่กรูเข้ามาเหมือนฝูงมด พิมพ์มาดาถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ เธอโผเข้ากอดผมแน่น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอยังคงปลอบประโลมจิตใจที่เหนื่อยล้าของผมได้เสมอ ในวินาทีนั้น ผมคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว... ปมในใจเรื่องพ่อ ความแค้นที่ถูกสั่งสมมานานนับปี ดูเหมือนจะได้รับการชำระล้าง ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องพิจารณาคดีพร้อมกับเธอ ชายชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในแถวหลังสุดของห้องสังเกตการณ์ก็ลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้มองมาที่วิชาญที่ถูกใส่กุญแจมือ แต่เขามองมาที่ผม... แววตาของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาด เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบข้างหูผมในจังหวะที่คนกำลังวุ่นวาย "แกทำได้ดีมากรณภพ... แต่แกคิดจริงๆ เหรอว่าพ่อของแกตายเพราะความพ่ายแพ้ในคดีนั้น? กลับไปดูใต้แผ่นไม้พื้นห้องทำงานเก่าของพ่อแกสิ แล้วแกจะรู้ว่า 'คำพิพากษา' ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น" เขาทิ้งภาพถ่ายใบหนึ่งลงในกระเป๋าเสื้อของผม ก่อนจะเดินหายไปในกลุ่มนักข่าวที่รุมล้อมอยู่ ผมหยิบภาพนั้นออกมาดู มือของผมสั่นเทาจนแทบทำหล่น... ในภาพนั้น คือรูปผมในวัยเด็กกำลังยืนอยู่ในห้องพิจารณาคดีเดียวกับที่พ่อผมเคยยืน และข้างๆ พ่อของผม... มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่... คนที่ผมคิดว่าเป็นคนช่วยชีวิตผมไว้เสมอมาในฐานะทนายพี่เลี้ยง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บีบคั้นหัวใจนี้มาด้วยกันนะครับ