บทที่ 35

"ถอยไป... อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่หัวไหล่กลายเป็นความชาหนึบที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง เมื่อชายเบื้องหน้า—ชายที่มีใบหน้าเดียวกับภาพถ่ายในกรอบรูปที่แม่เคยซ่อนไว้ใต้เตียง—ก้าวข้ามผ่านแสงเงาสลัวเข้ามาหาผม รอยยิ้มของเขามันไม่ใช่รอยยิ้มของพ่อที่ผมโหยหา แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งพบเหยื่อตัวเป็นๆ ในกรงขัง "รณภพ... ลูกชายที่น่าสงสารของพ่อ" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับเสียงกระดาษทรายที่ครูดไปบนกระจก "เจ้าพยายามเหลือเกินที่จะไขปริศนาความตายของฉัน แต่เจ้ากลับลืมไปว่า ในโลกของกฎหมายที่เจ้าศรัทธา... 'ความจริง' เป็นเพียงสิ่งที่คนชนะเลือกจะขีดเขียนเท่านั้น" ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย นี่คือปีศาจที่แต่งเรื่องว่าตายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน หรือเป็นเพียงหุ่นเชิดที่อัยการวิชาญส่งมาเพื่อทำลายสภาพจิตใจของผมกันแน่? ผมสูดลมหายใจลึก พยายามดึงสติกลับมาสู่โหมดของทนายความที่ต้องอ่านเกมบนกระดานหมากรุกให้ขาด "คุณไม่ใช่พ่อผม" ผมเอ่ยขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ปราศจากแววตาของมนุษย์คนนั้น "พ่อของผมเป็นทนายที่ยึดมั่นในความยุติธรรมจนตัวตาย ส่วนคุณ... คุณเป็นเพียงเศษซากที่ถูกขุดขึ้นมาเพื่อเป็นพยานเท็จในเกมสกปรกของวิชาญ" ชายคนนั้นหยุดเดิน รอยยิ้มมุมปากของเขาเหยียดกว้างขึ้น "งั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้น สัญญาฉบับที่อยู่ในเซฟของสำนักงานกฎหมายเก่าของพ่อเจ้า... ที่มีการลงนามโดยท่านอัยการสูงสุดคนก่อน มันเป็นของปลอมด้วยหรือเปล่า?" หัวใจผมกระตุกวูบ วิชาญไม่มีทางรู้เรื่องสัญญาฉบับนั้น หากคนตรงหน้าไม่รู้ลึกถึงขั้นนั้น นี่อาจไม่ใช่ละครฉากใหญ่ แต่นี่คือความจริงที่ผมพยายามหนีมาตลอดชีวิต เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทดังขึ้นจากทางด้านหลัง ก่อนที่ประตูห้องเก็บของจะถูกกระชากออกอย่างแรง สารวัตรศิรินทร์ในชุดนอกเครื่องแบบก้าวเข้ามาพร้อมปืนประจำกายที่เล็งตรงไปทางชายปริศนา แต่แล้วเธอก็ชะงักค้างไป ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้นชัดๆ "รณภพ... ถอยออกมา!" ศิรินทร์ตะโกน เสียงของเธอไม่ได้มีความเด็ดขาดเหมือนทุกครั้ง มันแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "สารวัตร... คุณรู้จักเขา?" ผมถามโดยไม่ละสายตาจากคนตรงหน้า "เขาคือคนที่ถูกระบุว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับหลักฐานการฉ้อโกงคดีเมื่อยี่สิบปีก่อน... แฟ้มคดีลับที่สำนักงานตำรวจสั่งปิดตาย" ศิรินทร์พูดพลางขยับเข้ามาใกล้ผม "รณภพ ฟังนะ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเราไม่ใช่พยาน แต่มันคือปมที่ผูกคอเราทั้งคู่ให้จมลงไปพร้อมกับความยุติธรรมที่พังทลาย" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ท หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่ากรอบออกมา แล้วโยนมันลงบนพื้นท่ามกลางเราสองคน "อ่านดูสิ ทนายรณภพ..." เขากล่าวพลางเดินถอยหลังเข้าสู่ความมืดมิดของมุมห้อง "เจ้าอยากรู้ไม่ใช่หรือว่าพ่อของเจ้าตายเพราะอะไร? ไม่ใช่เพราะเขาถูกใส่ร้าย แต่มันคือการ 'สังเวย' เพื่อรักษาชีวิตของลูกชายคนเดียวของเขาไว้ต่างหาก" เขาก้าวถอยหลังอีกก้าว ร่างของเขากลืนหายไปกับเงามืดอย่างประหลาด ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก ผมพุ่งตัวไปคว้าซองเอกสารนั้นทันที มือที่สั่นเทาค่อยๆ เปิดซองออก ภายในมีเพียงจดหมายฉบับเดียวที่เขียนด้วยลายมือที่ผมคุ้นเคยที่สุดในโลก—ลายมือของพ่อ 'ถึงรณภพ... ถ้าลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าเกมที่พ่อเดิมพันด้วยชีวิตกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ในวันที่เจ้าต้องเลือกระหว่างความจริงที่พังทลาย หรือบัลลังก์เลือดที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นด้วยชื่อของลูกเอง' ผมอ่านบรรทัดนั้นซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งเสียงสับไกปืนดังขึ้นจากทางด้านหลังของผมเอง "เสียดายนะรณภพ..." เสียงที่คุ้นเคยของอัยการวิชาญดังขึ้นช้าๆ พร้อมสัมผัสเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอย "เธอน่าจะหยุดสืบตั้งแต่ตอนที่ยังรักษาชีวิตไว้ได้ เพราะตอนนี้... พยานปากเอกของเธอกำลังจะกลายเป็นพยานปากตายในหลุมที่เธอขุดเอง" ผมหันไปช้าๆ พบว่าศิรินทร์ถูกลูกน้องของวิชาญควบคุมตัวไว้ และวิชาญเองก็กำลังส่งยิ้มที่เหนือกว่ามาให้ "เอาล่ะ ทนายความ... จะว่าความในวาระสุดท้ายให้ตัวเองฟังหน่อยไหม ว่าทำไมวันนี้... ถึงต้องเป็นวันตายของเธอ?" ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของวิชาญ ก่อนจะแสยะยิ้มตอบ พลางกดปุ่มเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในปกเสื้อให้ทำงานเต็มรูปแบบ "ก่อนจะตัดสินคดีนี้ อัยการวิชาญ..." ผมเอ่ยเสียงเรียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ "คุณลืมถามไปอย่างหนึ่ง... ว่าทำไมผมถึงยอมเดินเข้ามาในกับดักนี้ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่านี่คือจุดจบ" ทันใดนั้น เสียงไซเรนตำรวจดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทั่วทุกทิศทาง พร้อมกับการพังทลายของประตูด้านหน้า... ทว่าสิ่งที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นชายในชุดคลุมสีดำที่ทุกคนในวงการกฎหมายต่างหวาดเกรง... ชายที่ถืออำนาจเหนืออัยการและผู้พิพากษาทั้งปวง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ