บทที่ 34

“วางปืนลงซะ... ถ้าไม่อยากให้ห้องพิจารณาคดีแห่งนี้กลายเป็นสุสานของพวกคุณทุกคน” เสียงของผมก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชาก ผมไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นและหนักแน่นราวกับค้อนของผู้พิพากษาที่เคาะลงบนบัลลังก์ไม้โอ๊ก ฝูงชายชุดดำในสูทสีเทาเข้มขัดกับบรรยากาศขรึมขลังของศาล พวกมันไม่ได้มาเพื่อไกล่เกลี่ย แต่มาเพื่อปิดปากทนายความที่บังอาจกระตุกหนวดเสืออย่างตระกูลวรโชติเมธา ชายคนหน้าสุดที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านคิ้วขวาขยับยิ้มที่มุมปาก มันยกกระบอกปืนพกเก็บเสียงขึ้นจ่อตรงมาที่อกซ้ายของผม สายตาของมันว่างเปล่าราวกับเครื่องจักรสังหารที่ปราศจากความรู้สึก “รณภพ... ทนายฝีปากกล้า” ชายคนนั้นเอ่ยชื่อผมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “นายชนะคดีในศาลได้ แต่ในชีวิตจริง... กฎหมายมักจะช้าเกินไปสำหรับคนที่อยากล้างแค้น” สารวัตรศิรินทร์ที่ยืนอยู่ข้างกายผมมือขวาขยับไปที่ซองปืนที่เอวอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์ เธอคือตำรวจเพียงคนเดียวที่อยู่ตรงนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่ความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย “พวกคุณรู้ไหมว่าการพกอาวุธเข้ามาในศาลมีโทษหนักแค่ไหน?” สารวัตรศิรินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเธอเรียบนิ่งทว่าแฝงด้วยกระแสกดดัน “และการพยายามทำร้ายทนายความในขณะปฏิบัติหน้าที่ คือการทำลายอำนาจศาล... นั่นหมายถึงคุกตลอดชีวิต” อัยการวิชาญที่นั่งอยู่บนโต๊ะฝั่งตรงข้ามไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขาเพียงแค่ประสานมือไว้ใต้คาง ดวงตาจิ้งจอกของเขาจับจ้องมาที่ผมด้วยความสะใจ ราวกับกำลังชมละครฉากสุดท้ายที่ถูกเขียนบทโดยตัวเขาเอง “ศิรินทร์ อย่าเสียเวลาพูดกับพวกหมาล่าเนื้อเลย” ผมกระซิบเบาๆ พร้อมกับขยับตัวเข้าบังสารวัตรไว้เล็กน้อย “เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่แค่ฉัน แต่มันคือแฟ้มเอกสารในกระเป๋าของฉัน” ใช่... เอกสารที่พิสูจน์ว่าอัยการวิชาญรับสินบนจากตระกูลวรโชติเมธา เพื่อบิดเบือนคดีเมื่อสัปดาห์ก่อน หากหลักฐานนี้หลุดรอดออกไปถึงมือสื่อมวลชน อำนาจของอัยการวิชาญจะดับวูบลงทันที และตระกูลวรโชติเมธาจะพินาศ “รณภพ ส่งแฟ้มนั้นมา” อัยการวิชาญลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินอ้อมโต๊ะพิจารณาคดีมาหยุดอยู่กลางห้อง “แล้วฉันจะสั่งให้พวกเขาลดอาวุธลง... นี่คือข้อเสนอสุดท้ายของสุภาพบุรุษ อย่าปล่อยให้ความดื้อรั้นของนายต้องกลายเป็นโศกนาฏกรรมซ้ำรอยพ่อของนายเลย” ความโกรธแค้นประดังเข้ามาในอกเหมือนลาวาที่เดือดพล่าน ผมกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน พ่อของผมฆ่าตัวตายเพราะความอยุติธรรมที่ถูกยัดเยียดโดยคนอย่างวิชาญ และวันนี้ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอยเดิมอีกครั้งในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้ “นายพูดถึงพ่อฉัน... งั้นนายก็น่าจะรู้ว่าเลือดของคนตระกูลนี้ไม่ได้อ่อนแอ” ผมแค่นยิ้ม เย็นเยียบจนน่าขนลุก วินาทีนั้นเอง ผมตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ผมคว้าเก้าอี้ไม้โอ๊กตัวหนักที่ตั้งอยู่ข้างๆ ขว้างไปที่โคมไฟระย้ากลางห้องพิจารณาคดีจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วคมกริบร่วงกราวลงมาพร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ “ศิรินทร์! ไป!” ผมตะโกนลั่น ในความมืดที่สลัวรางด้วยแสงไฟฉุกเฉิน ผมเห็นเงาร่างของชายชุดดำพุ่งเข้ามา ผมไม่รอช้า กระโจนเข้าใส่ชายที่มีรอยแผลเป็น ใช้สันมือฟาดเข้าที่ข้อมือของมันจนปืนหลุดกระเด็น ก่อนจะหมุนตัวเตะเสยคางซ้ำจนมันเซถอยหลังไปชนโต๊ะผู้พิพากษา เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้น ‘ฟึ่บ! ฟึ่บ!’ สองนัด กระสุนเจาะเข้าที่พนักเก้าอี้ที่ผมเคยนั่งอยู่เมื่อวินาทีก่อน “มันอยู่ตรงนั้น! จัดการมัน!” เสียงชายชุดดำตะโกนก้อง ผมอาศัยความชำนาญในพื้นที่ห้องพิจารณาคดีนี้ พลิกตัวหลบหลังเสาหินอ่อน มือคว้าปากกาหมึกซึมโลหะที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมา มันคืออาวุธเพียงอย่างเดียวที่ผมมี ผมไม่ใช่คนชอบความรุนแรง แต่ในฐานะทนาย ผมมีกฎเหล็ก... ถ้ากฎหมายใช้ไม่ได้ผล เราต้องสร้างความเป็นธรรมด้วยมือของเราเอง ศิรินทร์ยิงโต้ตอบกลับไป เธอใช้ความคล่องตัวเคลื่อนที่ไปหลบหลังบัลลังก์ผู้พิพากษา “รณภพ! ฉันขอสนับสนุนกำลังเสริมแล้ว แต่อีกห้านาที!” “เราไม่มีเวลาถึงห้านาทีหรอกศิรินทร์!” ผมตะโกนกลับ ก่อนจะเห็นเงาของอัยการวิชาญกำลังลอบออกทางประตูหลังพร้อมกับแฟ้มเอกสาร! มันไม่ใช่แค่การเก็บกวาดพยานปากเอก แต่มันคือการชิงหลักฐานชิ้นสำคัญ! ผมตัดสินใจทิ้งความปลอดภัย พุ่งตัวออกจากที่ซ่อน ฝ่าดงกระสุนที่ยิงไล่หลังมาอย่างบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดแล่นแปลบที่หัวไหล่ขวาจากการถากของกระสุน แต่ผมไม่หยุด ผมพุ่งเข้าถึงตัวอัยการวิชาญที่หน้าประตูทางออก “จบเกมแล้ววิชาญ!” ผมกระชากคอเสื้อเขาจนร่างสูงผอมปลิวไปปะทะกับกำแพง ทว่า... อัยการวิชาญกลับไม่ได้หวาดกลัว เขากลับหัวเราะร่วนออกมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดกำเดาไหลซึมจากจมูกของเขา แต่ดวงตายังคงเป็นประกายแห่งชัยชนะ “รณภพ... นายไม่ได้ชนะหรอก” เขาขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจผมกระตุกวูบ “มองไปข้างหลังนายสิ... ใครมาหา” ผมค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ภายในความมืดมิดของห้องพิจารณาคดีนั้น มีร่างหนึ่งเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ท่ามกลางกลิ่นควันปืนและเสียงการต่อสู้ที่ยังไม่จบสิ้น คนผู้นั้นสวมชุดสูทสีขาวสะอาดตา ตัดกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเลือดและเศษแก้ว เขาถือร่มคันหนึ่งไว้ในมือ แม้ฝนจะไม่ได้ตก... “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... ลูกชาย” ใบหน้านั้น... ใบหน้าที่ผมเห็นในกรอบรูปบนโต๊ะทำงานมาตลอดยี่สิบปี ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านในหลุมศพไปนานแล้ว ผมยืนนิ่งราวกับถูกสาป ความเจ็บปวดที่หัวไหล่กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปถนัดตา เมื่อชายที่อ้างว่าเป็นพ่อของผมก้าวเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับคนตายไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและทนายรณภพมาถึงจุดนี้ครับ พยานปากเอกสัญญาว่าจะพาไปถึงความจริงในตอนต่อไปครับ