บทที่ 39

“ผมไม่ได้เรียกคุณมาที่นี่เพื่อฟังคำแก้ตัวเรื่องพยานคนสุดท้ายของอัยการวิชาญ แต่ผมต้องการรู้ว่าลายเซ็นในเอกสารโอนหุ้นฉบับนี้ เป็นของจริงหรือแค่การลอกเลียนที่แนบเนียนที่สุดเท่าที่โลกเคยเห็นมา” รณภพวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีเข้มลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่าในห้องเก็บหลักฐานของสถานีตำรวจ เสียงกระดาษที่กระทบพื้นโต๊ะดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้น เขาจ้องมองสารวัตรศิรินทร์ด้วยสายตาคมกริบราวกับใบมีดที่กำลังแล่เนื้อหาความจริงออกมาจากกระดูก ศิรินทร์ถอนหายใจยาว เธอขยับแว่นสายตาพลางโน้มตัวลงไปมองร่องรอยหมึกบนกระดาษภายใต้แสงไฟสลัว “รณภพ... ถ้าฉันบอกว่ามันคือของจริง คุณจะเชื่อไหมล่ะ?” “ถ้ามันเป็นของจริง หมายความว่าลูกความผมเป็นฆาตกรที่วางแผนฆ่าพ่อตัวเองเพื่อฮุบบริษัท แต่ถ้ามันเป็นของปลอม...” รณภพเว้นจังหวะ เขาเดินไปที่หน้าต่างมองดูหยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสาย “หมายความว่าอัยการวิชาญกำลังเล่นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตของคนบริสุทธิ์เพื่อรักษาเก้าอี้ของเขาไว้” ศิรินทร์ไม่ได้ตอบ แต่เธอกลับหยิบซองเอกสารอีกซองออกมาจากลิ้นชักแล้วโยนให้เขา “ดูนี่สิ หลักฐานที่ฉันเพิ่งไปขุดมาจากคลังเก็บเอกสารลับของศาลฎีกาเมื่อชั่วโมงที่แล้ว มันมีชื่อคนคนหนึ่งที่ตายไปนานแล้วปรากฏอยู่ในบันทึกการประชุมผู้ถือหุ้นย้อนหลังสามสิบปี” รณภพเปิดแฟ้มออก สายตาของเขาไล่เรียงไปตามรายชื่อจนหยุดนิ่งที่ชื่อหนึ่ง มือของเขาเริ่มสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ปมในอดีตเรื่องพ่อที่เคยเป็นบาดแผลฉกรรจ์ถูกกระตุกขึ้นมาอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นนามสกุลของทนายความที่เคยทำคดีให้พ่อเขาในวันพิพากษา “เป็นไปไม่ได้...” เขาพึมพำ “เป็นไปได้ และมันกำลังจะกลายเป็นชนวนระเบิดในห้องพิจารณาคดีวันพรุ่งนี้” ศิรินทร์พูดพลางจ้องหน้าเขา “วิชาญรู้เรื่องนี้ดี และเขากำลังจะใช้มันเป็นไพ่ตายเพื่อจัดการคุณก่อนที่ความจริงจะถูกเปิดเผย” ความขัดแย้งในใจของรณภพพุ่งพล่าน เขาเป็นทนายที่เชื่อมั่นในกฎหมาย แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ดีว่าระบบที่เขายืนอยู่นี้มันเน่าเฟะเพียงใด หากเขานำชื่อนี้ไปเปิดเผยในศาล เขาก็เท่ากับดึงคนตายขึ้นมาประจาน และอาจถูกวิชาญฟ้องกลับด้วยข้อหาหมิ่นประมาทหรือขัดขวางกระบวนการยุติธรรม ทว่า ความเงียบในห้องก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้าจากทางเดินด้านนอก รณภพรีบปิดแฟ้มเอกสาร ศิรินทร์หยิบปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อมสัญชาตญาณตำรวจของเธอพุ่งพล่าน “ดึกขนาดนี้ ยังมีใครบางคนมาเยี่ยมเยียนถึงสถานีตำรวจเชียวหรือ” รณภพกระซิบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่เสียงเคาะของผู้ที่มาปฏิบัติหน้าที่ แต่เป็นเสียงที่จงใจให้ได้ยินเป็นรหัสมอร์สที่รณภพคุ้นเคยดีในอดีต—รหัสลับที่พ่อของเขาเคยสอนไว้ก่อนที่จะจากไป รณภพเดินไปที่ประตู เขาไม่ได้ส่องตาแมว แต่เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดประตูแล้วกระชากเปิดออกทันที ชายในชุดสูทสีเทาเข้มยืนอยู่ตรงนั้น หมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าเกือบครึ่ง แต่รณภพจำได้แม่นยำแม้จะผ่านไปหลายสิบปี นี่คือคนคนเดียวกับที่เคยยืนอยู่ข้างหลังพ่อเขาในวันที่ทุกอย่างพังทลาย “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ รณภพ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันมีของที่นายตามหามาทั้งชีวิต... แต่มีข้อแม้ว่านายต้องยอมถอนตัวจากคดีนี้เดี๋ยวนี้” รณภพแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “คนตายไปแล้วไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมครับ... และคดีนี้ ผมจะไม่มีวันถอย ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” ชายแปลกหน้าก้าวเข้ามาในห้อง วางกล่องไม้แกะสลักเก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะก่อนจะเปิดมันออก แสงไฟสะท้อนเข้ากับวัตถุข้างในจนเกิดประกายวาบ—มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่สามารถทำลายอัยการวิชาญให้ย่อยยับได้ภายในพริบตา แต่มันก็เป็นหลักฐานที่จะเผาไหม้ตัวเขาเองให้วอดวายไปด้วยเช่นกัน ทว่า ในวินาทีที่รณภพกำลังจะเอื้อมมือไปแตะกล่องนั้น เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดจากหน้าต่างด้านนอก ศิรินทร์ล้มลงกับพื้นพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด กระจกหน้าต่างแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทที่หายลับไปในความมืด รณภพหันกลับมามองเพื่อนร่วมงานที่กำลังหายใจรวยริน ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นรอยเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากกล่องไม้... ข้างในนั้นไม่ได้มีแค่หลักฐาน แต่มีรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกเสียบเข้ามาใหม่ มันเป็นรูปของรณภพเองที่ถูกถ่ายจากมุมสูงเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือที่คุ้นตาที่สุดว่า... *‘ถึงตาคุณแล้ว ทนายความผู้กล้าหาญ’* ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดร่วมสืบค้นความจริงไปกับผมนะครับ พยานปากเอก