บทที่ 43

"คดีนี้ไม่มีทางพลิkได้อีกแล้ว คุณรณภพ" เสียงของอัยการวิชาญดังขึ้นในห้องพิจารณาคดีที่เงียบงัด แววตาของอีกฝ่ายพราวระยับด้วยความมั่นใจ ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมสำหรับเขา เอกสารหลักฐานนับสิบแฟ้มถูกกองไว้บนโต๊ะราวกับป้อมปราการแห่งความอยุติธรรม ที่พร้อมจะบดขยี้จำเลยให้จมดินในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ผม—รณภพ ทนายความผู้ยึดมั่นในความจริง ปรับเนคไทสีเข้มของตนเองเล็กน้อยในความเงียบอันกดดัน สายตาสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของอัยการวิชาญ ผมไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กัดกินความมั่นใจของอีกฝ่ายไปทีละนิด เพราะในห้องพิจารณาคดีแห่งนี้ คำพูดที่ทรงพลังที่สุดไม่ใช่เสียงที่ดังที่สุด แต่เป็นจังหวะเวลาที่แม่นยำที่สุดต่างหาก "ท่านผู้พิพากษาครับ" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นกังวานไปทั่วห้อง "ทางเราขอใช้สิทธิ์ยื่นพยานปากสุดท้าย... พยานผู้ที่จะมาลบล้างข้อกล่าวหาทั้งหมด และเปิดโปงความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมแห่งอำนาจมืด" อัยการวิชาญขมวดคิ้วมุ่นทันที รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าเลือนหายไปชั่วขณะ เพราะตามกำหนดการเดิม ไม่มีชื่อของพยานปากนี้อยู่ในสำนวน เขาพยายามจะประท้วง แต่ผู้พิพากษาโบกมือห้ามไว้เสียก่อน อนุญาตให้ผมดำเนินกระบวนพิจารณาต่อได้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาทางประตูด้านหลังห้องพิจารณาคดี ทุกสายตาหันไปมองเป็นตาเดียว สารวัตรศิรินทร์เดินนำหน้าบุคคลในชุดคลุมสีเข้มเข้ามา สีหน้าของเธอนิ่งเรียบแต่แววตากลับเปล่งประกายแห่งชัยชนะ เธอส่งแฟ้มเอกสารชิ้นสำคัญให้ผม ก่อนจะผายมือเชิญพยานคนสำคัญก้าวขึ้นสู่แท่นพยาน เมื่อพยานคนนั้นเงยหน้าขึ้น อัยการวิชาญถึงกับหน้าถอดสี เลือดในกายของเขาคงเย็นเฉียบลงในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ภาพหลอนจากอดีตและคดีฉาวโฉ่ที่เขาพยายามฝังกลบกำลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า "เชิญครับ..." ผมผายมือไปยังแท่นพยานด้วยความสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "เล่าให้ศาลอันทรงเกียรติฟังได้เลยครับ ว่าคืนวันเกิดเหตุ เกิดอะไรขึ้นหลังม่านแห่งอำนาจนั้นกันแน่" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพิจารณาคดีอีกครั้ง ลมหายใจของทุกคนถูกกลั้นไว้ รอฟังความจริงที่จะพลิกชะตากรรมของคดีนี้ไปตลอดกาล และในวินาทีที่พยานอ้าปากกำลังจะเอื้อiนเอ่ยคำแรก ประตูห้องพิจารณาคดีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา พร้อมซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ ที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึกทันที ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางค้นหาความจริงไปกับผมนะครับ