บทที่ 37

กระดาษแผ่นนั้นสั่นไหวเล็กน้อยในมือของชายปริศนา สายตาของรณภพกวาดมองรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนกระดาษไขสีหม่น ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องพิจารณาคดีอย่างฉับพลัน ราวกับมีใครไปกดปุ่มปิดสวิตช์สรรพเสียงทั้งหมดในโลก “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่” รณภพถาม เสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่พร้อมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ เขาประสานมือวางไว้บนโต๊ะทนายความ นิ้วโป้งขวาบดขยี้กันไปมาเบาๆ ซึ่งเป็นนิสัยส่วนตัวยามที่เขากำลังใช้ความคิดขั้นสูงสุด ชายคนนั้นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ผมแค่กำลังชี้ทางสว่างให้อาจารย์ครับ ทนายรณภพ... ในฐานะที่คุณเป็นทนายความผู้รักในความยุติธรรม คุณคงทราบดีว่าความจริงไม่เคยมีชุดเดียว แต่มันมีชุดที่ 'ใครบางคน' ตั้งใจเขียนขึ้นมาเพื่อใช้ปิดปากคนทั้งเมือง” อัยการวิชาญลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกสั่นคลอนอำนาจกลางห้องพิจารณาคดี “ท่านผู้พิพากษาครับ! ชายคนนี้เป็นใครไม่ทราบ แอบอ้างเข้ามาในห้องพิจารณาคดี และกำลังสร้างความปั่นป่วน ผมขอให้คุมตัวเขาไปสอบสวนเดี๋ยวนี้!” ผู้พิพากษาชายวัยกลางคนที่มีชื่อปรากฏอยู่ในรายชื่อนั้นนิ่งเงียบ แววตาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาดุดันตามหน้าที่ “สงบสติอารมณ์ด้วยครับท่านอัยการ... ผมขอทราบชื่อและจุดประสงค์ของคุณ คุณมีสิทธิ์อะไรถึงได้ถือวิสาสะขัดขวางกระบวนการยุติธรรม” ชายปริศนาหันไปมองผู้พิพากษาด้วยสายตาเยือกเย็น “ผมชื่อ ธันวา... ผมไม่มีจุดประสงค์อื่น นอกจากจะมานำเสนอ 'พยานปากเอก' ที่แท้จริงครับ และพยานคนนั้นก็ไม่ได้อยู่ในที่นั่งพยาน แต่เขากำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์นี้เอง” สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นเหมือนผึ้งแตกรัง รณภพหันไปสบตากับสารวัตรศิรินทร์ที่นั่งอยู่แถวหลังสุด เขาเห็นความสับสนในดวงตาของเธอ แต่นั่นไม่ใช่ความกลัว มันคือความมุ่งมั่นที่เขาต้องการ รณภพลุกขึ้นยืนช้าๆ เขารู้ดีว่านี่คือจังหวะที่ต้องก้าวเดินอย่างระมัดระวัง หากเขาก้าวพลาดแม้แต่นิ้วเดียว ทุกอย่างที่เขาสั่งสมมาตั้งแต่อดีตจะพังทลายลง “ธันวา... ถ้าคุณมีหลักฐานว่าพยานอยู่ในห้องนี้จริงๆ ผมในฐานะทนายความจำเลย ขอเรียกร้องให้มีการไต่สวนทันทีครับท่าน” อัยการวิชาญกระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะ “รณภพ! คุณกำลังจะทำลายระบบศาลด้วยเกมสกปรกพวกนี้หรือไง!” “ระบบศาลไม่ได้ถูกทำลายด้วยคำถามของผมครับท่านอัยการ แต่มันกำลังถูกทำลายด้วยความลับที่คุณซ่อนไว้ในสำนวนคดีฉบับที่ 402 ต่างหาก” รณภพสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคมเหมือนใบมีดโกน ทุกคนในห้องชะงักงัน อัยการวิชาญหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินรหัสคดีที่ควรจะถูกทำลายทิ้งไปนานแล้ว รณภพเดินตรงเข้าไปหาธันวา “รายชื่อนี้... มันไม่ได้มีแค่ชื่อคนในห้องนี้ใช่ไหม แต่มันคือรายชื่อของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสั่งการให้พ่อของผมจบชีวิตลงในห้องขังเมื่อสิบปีก่อน” ธันวาส่งกระดาษแผ่นนั้นให้รณภพ มือของเขาสั่นน้อยๆ รณภพรับมาอ่าน รายชื่อที่เขาเห็นไม่ได้ทำให้เขาตกใจ แต่มันทำให้เขาสิ้นหวัง เพราะลำดับสุดท้ายของรายชื่อ คือลายเซ็นที่คุ้นตาที่สุด... ลายเซ็นของ 'พยานปากเอก' ที่เขาเคารพรักเหมือนพ่อแท้ๆ คนที่สอนให้เขากลายมาเป็นทนายความในวันนี้ “ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวหรอกครับรณภพ” ธันวากระซิบข้างหูเขา “ยังมีอีกคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในห้องนี้... คนที่อยู่เหนือคำสั่งของผู้พิพากษา และเหนือความยุติธรรมที่คุณยึดถือ” ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องพิจารณาคดีค่อยๆ แง้มออก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังก้องกังวานจังหวะเนิบนาบ รณภพหันไปมองด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงกลางห้อง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายผู้มาใหม่ เขาคนนั้นคือชายที่ทุกคนในกรมตำรวจและศาลต่างหวาดเกรง ชายผู้ที่ไม่เคยปรากฏตัวในคดีใดมาก่อนตลอดห้าปีที่ผ่านมา “ผมว่าการพิจารณาคดีนี้ควรจะยืดเยื้อไปถึงชั่วลูกชั่วหลานเลยนะครับ ถ้าหากว่ายังไม่มีใครกล้าพูดความจริงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนวันที่ 13” ชายคนนั้นกล่าวพลางวางกระเป๋าเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะกลางห้องพิจารณาคดี ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาวางทับไว้บนนั้น รูปถ่ายที่ทำให้เลือดในกายของรณภพเย็นเยียบจนแทบหยุดไหล มันคือภาพของเขากับสารวัตรศิรินทร์ที่กำลังแอบพบกันในที่ลับตา... รูปถ่ายที่บ่งบอกว่าทุกย่างก้าวของเขา ตั้งแต่เริ่มทำคดีนี้ ถูกจับตาดูอยู่ตลอดเวลา รณภพหันไปมองสารวัตรศิรินทร์ เห็นเธอตัวแข็งทื่อ สายตาของเธอจ้องมองชายปริศนาผู้มาใหม่ด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด “เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหากครับ ทนายความผู้รักความยุติธรรม...” ชายคนนั้นเอ่ยทิ้งท้ายพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะล่วงรู้ทุกความลับของรณภพ “คุณอยากรู้ไหมว่า ใครคือคนสุดท้ายที่พ่อของคุณโทรหา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจกดปุ่มปลิดชีพตัวเองในคุกนั่น?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับ "เงื่อนตายในบัลลังก์เลือด" ในตอนที่ 37 นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ