การเผชิญหน้าบนทางด่วน

"ถ้าคุณก้าวถอยหลังอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณเลือกยืนอยู่ข้างความอยุติธรรม และผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองที่เคยเชื่อใจคนอย่างคุณ" คำพูดของผมทิ้งตัวลงกลางอากาศราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม นรีชะงัก เธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่ดวงตาคู่สวยนั้นจดจ้องไปที่สารวัตรศิรินทร์ ผู้ชายที่ถือปืนในมือสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะเขากำลังชั่งใจระหว่างหน้าที่กับมิตรภาพที่ก่อร่างขึ้นในศาลแห่งนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับสุญญากาศ ผมไม่รอคำตอบ ผมคว้ากุญแจรถคู่ใจแล้วหันหลังเดินออกจากห้องสอบสวนทันที ในหัวของผมมีเพียงข้อมูลจากเบาะแสสุดท้ายที่ได้มา แฟลชไดรฟ์นั่นคือทางรอดเดียวที่พิสูจน์ว่าพ่อผมไม่ได้ฆ่าตัวตาย แต่มันถูก 'ฆาตกรรม' ด้วยเงื้อมมือของอัยการวิชาญ ผมเหยียบคันเร่งมิดบนทางด่วนที่ทอดตัวยาวเหยียดในยามค่ำคืน เส้นไฟจากรถคันอื่นพร่าเลือนกลายเป็นเส้นสายที่วิ่งผ่านกระจกข้าง ผมรู้ดีว่าค่ำคืนนี้ผมไม่ได้เดินทางเพียงลำพัง กระจกมองหลังเผยให้เห็นรถตู้สีดำคันหนึ่งที่พยายามไล่กวดเข้ามาด้วยความเร็วผิดปกติ มันไม่ใช่การขับรถธรรมดา แต่มันคือการไล่ล่า "เอาสิ... ถ้าอยากให้จบที่นี่ ก็ลองดูว่าใครจะกล้าเดิมพันสูงกว่ากัน" ผมพึมพำกับตัวเอง มือกระชับพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เสียงยางบดถนนดังสนั่นเมื่อรถตู้คันนั้นเบียดเข้าข้างตัวรถของผมจนเกิดประกายไฟแลบ ร่างกายผมกระแทกเข้ากับประตูรถอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสีข้าง แต่สติของผมยังคงแจ่มชัดเหมือนทนายที่กำลังยืนว่าความอยู่หน้าบัลลังก์ ผมไม่ได้สู้ด้วยกำลัง แต่ผมสู้ด้วยจังหวะ ผมตัดสินใจเหยียบเบรกกะทันหันในเสี้ยววินาทีที่รถคันนั้นพยายามจะปาดหน้าเข้าหาลำตัวรถ โครม! เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง รถตู้คันนั้นเสียหลักพุ่งชนขอบทางด่วนจนหมุนคว้าง ส่วนรถของผมหมุนเคว้งไปตามแรงเหวี่ยง ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทอยู่ริมทางเดินรถ ผมหอบหายใจถี่ กลิ่นควันไหม้คละคลุ้งไปทั่วห้องโดยสาร ผมรีบคว้าแฟ้มเอกสารและสิ่งที่ผมหวังว่าจะเป็นหลักฐานสำคัญ ก่อนจะถีบประตูรถที่บุบบี้ออกไป เท้าของผมแตะพื้นถนนที่เย็นเฉียบ ผมสังเกตเห็นชายฉกรรจ์สองคนก้าวลงมาจากรถตู้ที่ยับเยิน พวกเขาไม่ได้สวมหน้ากาก แต่มันเป็นใบหน้าที่ผมจำได้แม่น... พวกเขาคือนักเลงที่อัยการวิชาญเคยจ้างวานในคดีเมื่อสามปีก่อน "รณภพ! แกไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก วันนี้บัลลังก์ศาลจะไร้ทนายผู้กล้า เพราะแกจะกลายเป็นศพแรกก่อนรุ่งสาง" หนึ่งในนั้นตะโกนขึ้น พร้อมกับมีดพกที่สะท้อนแสงไฟถนน ผมหยิบปากกาโลหะด้ามโปรดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันไม่ใช่แค่ปากกา แต่มันคืออาวุธป้องกันตัวที่ผมพกติดตัวมาตลอดตั้งแต่วันที่พ่อจากไป ผมมองพวกมันด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ เพราะความตายไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนอย่างผม สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการที่ความจริงตายไปพร้อมกับผม "พวกแกอาจจะมีมีด แต่นี่คือทางด่วนที่กล้องวงจรปิดครอบคลุมทุกตารางนิ้ว" ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าพวกแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว หลักฐานที่พวกแกพยายามจะทำลาย จะถูกส่งตรงถึงมือสื่อมวลชนที่ผมตั้งค่าระบบหน่วงเวลาไว้แล้ว" ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง มันคือช่วงจังหวะที่ผมรอคอย ผมตัดสินใจพุ่งตัวเข้าหาชายที่ถือมีดก่อนจะใช้ทักษะการต่อสู้ที่เคยเรียนมาตั้งแต่วัยเด็กคว้าข้อมือเขาไว้แล้วบิดอย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่นดังชัดเจน ท่ามกลางความวุ่นวาย แสงไฟจากรถสายตรวจสาดเข้ามาทางด้านหลัง ทำให้พวกมันต้องล่าถอยกลับไปอย่างรีบร้อน ผมทรุดตัวลงพิงกับราวกั้นทางด่วน หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก ผมรอดมาได้... แต่คำถามสำคัญไม่ได้จบลงแค่การเอาตัวรอด ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็สั่นขึ้น มันเป็นข้อความนิรนามที่ส่งมาจากเบอร์ที่ผมจำได้ขึ้นใจ [คุณคิดว่าคุณรอดมาได้เพราะความฉลาดของตัวเองงั้นหรือรณภพ? ลองเปิดดูแฟ้มในกระเป๋าของคุณดีๆ ว่านั่นคือหลักฐานที่เธอให้คุณมา หรือมันคือสิ่งที่เธอ 'วางยา' เพื่อให้คุณกลายเป็นแพะรับบาปคนต่อไป] มือของผมสั่นเล็กน้อยขณะหยิบแฟ้มออกมาจากกระเป๋า ผมเปิดเอกสารหน้าสุดท้ายที่รีบคว้ามา ทันทีที่สายตาผมกวาดผ่านตัวหนังสือที่พิมพ์ด้วยหมึกสีดำเข้ม ร่างกายของผมก็ชาวาบราวกับถูกกระชากลงสู่ห้วงลึกของมหาสมุทร เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่ใต้ลายเซ็นในเอกสารโอนเงินลับ... ไม่ใช่อัยการวิชาญ แต่กลับเป็นชื่อของ 'สารวัตรศิรินทร์' ผมแหงนหน้ามองท้องฟ้ามืดมิด ความเย็นยะเยือกของสายลมยามค่ำคืนไม่เท่ากับความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจในวินาทีนี้ ทุกอย่างที่ผ่านมา... ทั้งความไว้วางใจ การร่วมมือกัน หรือแม้แต่สายตาที่เธอเคยมองมาที่ผม ทั้งหมดนั้นคือการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิตของเธอใช่ไหม? เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาจากมุมมืดของทางด่วน ผมหันกลับไปมองช้าๆ และภาพที่เห็นก็ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เสมือนนั่งอยู่ในศาลกับผมนะครับ