บทที่ 41

"คุณกำลังโกหก อัยการวิชาญ... หรือจะให้ผมพูดให้ชัดกว่านั้น คือคุณกำลังพยายามฝังหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ใต้กองซากปรักหักพังของความยุติธรรมที่ตัวเองสร้างขึ้น" เสียงของรณภพก้องกังวานอยู่ในห้องประชุมลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและควันบุหรี่จางๆ อบอวลไปทั่วบรรยากาศ เขายืนประจันหน้ากับชายร่างท้วมผู้มีใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับฉายแววอาฆาตมาดร้าย อัยการวิชาญไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังปัง ก่อนจะค่อยๆ ปลดเนกไทสีเลือดหมูออกอย่างใจเย็น "รณภพ... ความจริงในศาลไม่ใช่เรื่องของสิ่งที่เกิดขึ้นจริง แต่มันคือเรื่องของสิ่งที่คุณ 'พิสูจน์' ได้ต่างหาก" อัยการวิชาญแค่นยิ้ม "พ่อคุณตายเพราะเขามองเห็นแต่ความถูกผิด แต่เขาลืมไปว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ หากคุณยังดื้อรั้นจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อไป จุดจบของคุณก็คงไม่ต่างจากเขาหรอก" รณภพกระตุกยิ้มมุมปาก มือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทสัมผัสกับเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วที่เริ่มทำงานแล้ว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศัตรูคู่ปรับ "พ่อผมไม่ได้ตายเพราะความดื้อรั้น ท่านตายเพราะคนอย่างคุณคอยบงการอยู่เบื้องหลัง และวันนี้... หลักฐานที่ผมมีในมือ มันไม่ใช่แค่เรื่องทฤษฎีในห้องเรียนกฎหมาย แต่มันคือใบเสร็จของการคอรัปชันที่คุณทำมาตลอดสิบปี" ในขณะที่การปะทะด้วยวาจากำลังถึงจุดเดือด ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง สารวัตรศิรินทร์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬซึมตามไรผม เธอรีบเดินตรงเข้ามาหารณภพแล้วกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ "รณภพ... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ มีการสั่งเก็บกวาดพยานในคดีของนายธนาธรทั้งหมดแล้ว คนของเราที่เฝ้าที่เซฟเฮาส์ถูกพบเป็นศพ... พวกมันรู้ตัวแล้ว" รณภพชะงัก สายตาเขาสลับมองระหว่างอัยการวิชาญที่ยืนกอดอกด้วยความมั่นใจ กับศิรินทร์ที่กำลังสั่นเทา ความเยือกเย็นที่เขาสั่งสมมานานเริ่มสั่นคลอน พ่อของเขาเคยสอนไว้ว่า ในการว่าความที่เดิมพันด้วยชีวิต ทนายความต้องรู้จักประเมินจังหวะถอยเพื่อรุกกลับให้แรงกว่าเดิม "คุณคิดว่าการกำจัดพยานจะทำให้ความจริงตายไปกับศพงั้นหรือ?" รณภพหันกลับไปถามอัยการวิชาญด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล "คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะอัยการ... พยานที่สำคัญที่สุดในคดีนี้ ไม่ได้อยู่ในเซฟเฮาส์ และไม่ได้อยู่ในกำมือของคุณด้วย" อัยการวิชาญชะงัก มือที่กำลังหยิบแฟ้มหยุดกะทันหัน "แกหมายความว่ายังไง?" "ผมหมายความว่า..." รณภพหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอปรากฏภาพถ่ายของหลักฐานชิ้นใหม่ที่เขากับศิรินทร์ไปสืบพบเมื่อคืนก่อน "หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวที่ถือ แต่มันถูกกระจายไปยังสำนักข่าวทั่วประเทศผ่านระบบตั้งเวลาอัตโนมัติ หากผมไม่กดรหัสยกเลิกภายในอีกสิบนาทีนี้ ทุกอย่างจะถูกตีแผ่ต่อหน้าสาธารณชน คุณจะกลายเป็นฆาตกรที่ถูกพิพากษาโดยประชาชนก่อนที่จะได้ขึ้นศาลเสียอีก" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังที่เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงเคานต์ดาวน์ของระเบิดเวลา อัยการวิชาญหน้าถอดสี เหงื่อเริ่มไหลซึมออกมาจากขมับ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น "แกกล้าทำลายอนาคตตัวเองเพื่อแลกกับการเปิดโปงเรื่องนี้งั้นรึ?" อัยการวิชาญเค้นเสียงถาม "สำหรับทนายความที่สูญเสียพ่อไปเพราะความอยุติธรรมมาทั้งชีวิต อนาคตมันไม่มีความหมายหรอกครับ... ถ้าคนชั่วอย่างคุณยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในบัลลังก์นี้ได้" รณภพกล่าวจบพลางก้าวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทว่า ในขณะที่เขากำลังก้าวพ้นธรณีประตู เสียงปืนเก็บเสียงดัง 'ฟึ่บ' เบาๆ ขึ้นข้างหู สารวัตรศิรินทร์ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมออกจากเสื้อคลุมของเธอ รณภพรีบหันกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่เพียงอัยการวิชาญที่ยืนอึ้ง แต่เป็นชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้เอกสาร พร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อมายังหน้าอกของเขา รณภพหยุดนิ่ง เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบของปากกระบอกปืนที่แนบลงบนขมับด้านหลัง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยราวกับเงาในอดีตดังขึ้นแผ่วเบาจนใจเขากระตุกวูบ "เสียใจด้วยนะทนายรณภพ... แต่พยานปากเอกที่แท้จริง ไม่ได้มีไว้ให้พูดความจริง แต่มันมีไว้เพื่อ 'ปิดปาก' ให้สนิทต่างหาก" เงาของบุคคลปริศนาทาบทับลงมาบนร่างของศิรินทร์ที่นอนแน่นิ่ง พร้อมกับการตัดสินใจครั้งสุดท้ายที่รณภพต้องเลือกระหว่างการรักษาหลักฐานชิ้นสุดท้ายไว้ หรือการรักษาชีวิตของคนที่เขารักที่สุดที่กำลังลมหายใจโรยรินอยู่ตรงหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและไขเงื่อนงำครั้งสำคัญนี้ไปกับผมนะครับ พยานปากเอก