การเตรียมตัวก่อนศึกใหญ่

"ถ้าคุณคิดว่ายันต์ 'เพลิงทิพย์' ชุดนี้จะต้านทานแรงแค้นของวิญญาณอาฆาตระดับตำนานได้... คุณก็กำลังดูถูกความตายเกินไปแล้วนะคะ รณกร" เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของอาจารย์มินตราดังขึ้นกลางห้องทำงานที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์เก่าแก่ กลิ่นกำยานจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของกระดาษสาทำให้น่านั่งทำงานหนักกว่าปกติ รณกรที่กำลังจรดพู่กันจีนลงบนกระดาษยันต์สีชาดถึงกับชะงัก ลมหายใจเขาขัดจังหวะไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากอาคมที่อาจารย์แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ ชายหนุ่มวางพู่กันลงอย่างใจเย็น สายตามองไปยังรอยเปื้อนสีแดงบนปลายนิ้ว ก่อนจะเงยหน้าสบตากับหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสืออยู่เบื้องหลัง "ผมไม่ได้ดูถูกค่ะอาจารย์ แต่ถ้าเราไม่เริ่มจากพื้นฐานที่แข็งแกร่ง วันนี้เราก็คงไม่มีโอกาสไปถึงระดับสูงได้... ที่สำคัญกว่านั้น สมาชิกคนอื่นๆ กำลังรอคำตอบจากเราอยู่" รณกรเอ่ยขึ้นพลางผายมือไปยังกล่องไม้ฉลุลายโบราณที่วางอยู่บนโต๊ะ ภายในนั้นบรรจุ 'อัญมณีอาคม' ที่พวกเขาเพิ่งรวบรวมได้จากภาคเหนือ มันไม่ใช่แค่หินนำโชค แต่มันคือตัวเชื่อมโยงโครงข่ายพลังงานที่จะใช้ในการปิดผนึกอาถรรพ์ครั้งใหญ่ที่กำลังจะอุบัติขึ้น ณ ใจกลางเมืองหลวงในคืนวันเพ็ญที่กำลังจะถึงนี้ "การเตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ไม่ใช่แค่การสะสมอาวุธ แต่มันคือการผสานจังหวะหัวใจของทุกคนให้เป็นหนึ่งเดียว" อาจารย์มินตราเดินเข้ามาใกล้ แววตาของเธออ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของลูกศิษย์ "เธอกำลังกังวลเรื่องทักษะการใช้ยันต์ระดับ 'จักรพรรดิ' ใช่ไหมคะ?" "ผมแค่สงสัยว่า... หากเราพลาดแม้แต่นิดเดียว คนที่ต้องรับแรงปะทะหนักที่สุดคืออาจารย์ ไม่ใช่ผม" รณกรตอบตรงๆ เขาเป็นคนแบบนี้เสมอ รอบคอบจนดูเหมือนขี้ขลาด แต่ในสายตาอาจารย์มินตรา นี่คือ 'ความระแวดระวัง' ที่หาได้ยากยิ่งในหมู่ผู้ฝึกวิชาสายลี้ลับ บรรยากาศในห้องเงียบงันไปครู่หนึ่ง เสียงนาฬิกาลูกตุ้มบนผนังดัง *ติ๊ก-ต็อก* ราวกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่บีบคั้น รณกรเอื้อมมือไปหยิบแผ่นยันต์สีดำสนิทที่เขาเพิ่งเขียนเสร็จ มันไม่ใช่ยันต์ทั่วไป แต่มันคือ 'ยันต์กักขังนิรันดร์' ที่ต้องใช้สมาธิระดับสูงในการกำกับ พลังในแผ่นยันต์ดูเหมือนจะสั่นไหวและเรียกร้องหาชีวิตอยู่ตลอดเวลา "ถ้าคนคนนั้นกลับมาจริงๆ เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้จนกว่าวิญญาณจะดับสูญไปข้างหนึ่ง" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม สายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นยอดตึกสูงเสียดฟ้าในยามค่ำคืน "คนคนนั้น?" รณกรทวนคำ ใจเขากระตุกวูบ "อาจารย์หมายถึงคนในกลุ่ม 'ผู้พิทักษ์เงา' ที่แปรพักตร์หรือคะ?" มินตราไม่ตอบ เธอเพียงแค่หยิบยันต์แผ่นหนึ่งขึ้นมา แล้วบีบให้มันสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงินที่หมุนวนรอบห้อง พลังนั้นผลักดันให้เอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน แต่กลับไม่ทำอันตรายต่อสิ่งใด นี่คือการแสดงขีดจำกัดของพลังระดับสูงสุดที่รณกรต้องเรียนรู้ "รวบรวมพันธมิตรให้พร้อม อย่าได้หลงเชื่อคำลวงของพวกกาลี และที่สำคัญ... อย่าลืมว่ายันต์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด ไม่ได้อยู่ที่ฝีมือการเขียน แต่อยู่ที่ความตั้งมั่นของจิตวิญญาณที่ถือครองมัน" ขณะที่รณกรกำลังจะขานรับ เสียงแจ้งเตือนจาก 'ระบบผู้พิทักษ์' ที่ติดตั้งในมือถือของเขาก็ดังขึ้นเป็นจังหวะถี่รัวจนน่าตกใจ มันไม่ใช่การแจ้งเตือนปกติเหมือนทุกครั้ง แต่มันเป็นเสียงเตือนสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับพลังวิญญาณระดับภัยพิบัติ SSS]** **[เงื่อนไข: บอสลับ 'ผู้เฝ้าประตูปรโลก' ได้เปิดดวงตาขึ้น ณ พิกัดที่คุณกำลังจะเดินทางไป]** **[คำเตือน: อัตราการรอดชีวิตของสมาชิกพันธมิตรในขณะนี้: 0.03%]** รณกรหน้าซีดเผือด เขาเงยหน้ามองอาจารย์มินตราที่บัดนี้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่ได้ดูแปลกใจกับระบบที่ดังขึ้นเลย ราวกับว่าเธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะต้องมาถึง "เตรียมตัวให้พร้อม รณกร" มินตราหยิบดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะออกมา แสงสีทองจากตัวดาบขับไล่ความมืดมิดในห้องจนสิ้น "เพราะสิ่งที่กำลังจะเดินผ่านประตูมิตินั้นเข้ามา ไม่ใช่แค่ผีร้าย แต่มันคือ... อดีตที่เธอพยายามจะลืม" ประตูห้องทำงานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีใครเคาะ ทั้งที่อาคมป้องกันประตูถูกร่ายไว้แน่นหนา ร่างเงาสีดำทมิฬค่อยๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของซากศพที่อบอวลไปทั่วห้อง รณกรหยิบยันต์อาคมในมือขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่ามือของเขากลับสั่นไหวเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น... ใบหน้าของบุคคลที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับความลับของไสยเวทเล่มนี้ด้วยกันเสมอนะคะ