กับดักใต้ดินตึกคณะวิทยาศาสตร์

"อย่าหันไป รณกร... อยู่ในท่าเดิม" เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับไอเย็นที่กรีดผ่านผิวแก้มของรณกร อาจารย์มินตราไม่ได้ขยับตัวตามสัญชาตญาณ แววตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบบางสะท้อนภาพเงาดำทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่หลังเด็กหนุ่มเพียงคืบ หญิงสาวใช้นิ้วเรียวยาววาดอักขระกลางอากาศอย่างแผ่วเบา ร่องรอยของพลังเวทสีน้ำเงินจางๆ ก่อตัวเป็นม่านลวงตาปกคลุมรอบกายทั้งคู่เอาไว้ รณกรกัดฟันแน่น หัวใจในอกเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมา หน้าต่างสีแดงฉานยังคงกระพริบถี่รัวอยู่เบื้องหน้า [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของ 'ผู้อยู่เบื้องหลัง' รัศมีการตรวจจับความตาย: 0 เมตร...] กลิ่นกำยานเก่าแก่ผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศใต้อาคารคณะวิทยาศาสตร์ที่ควรจะถูกทิ้งร้างแห่งนี้ มันไม่ใช่กลิ่นของผีร้ายทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของ 'พิธีกรรม' ที่ถูกชำระล้างด้วยบาปนับร้อยชีวิต "อาจารย์... ระบบมันแจ้งว่าเขามีตัวตนอยู่ตรงนี้จริงๆ แต่มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืด" รณกรพึมพำผ่านกระแสจิต ตามคำสอนที่อาจารย์มินตราเคยฝึกฝนไว้ให้ใช้ในยามคับขัน "เพราะสิ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ไม่ใช่แค่เงา แต่มันคือรอยแยกของมิติ" มินตราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ามือของเธอกลับกระชับยันต์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ฟังนะกร เมื่อฉันนับหนึ่งถึงสาม ให้เธอพุ่งไปที่เสาต้นที่สามทางขวา ที่นั่นคือจุดหักเหของอาคม ถ้าทำลายมันได้ พื้นที่ปิดตายนี้จะเปิดออก" "แล้วอาจารย์ล่ะคะ?" รณกรสวนกลับทันควัน แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด เขาก็ไม่อาจทิ้งอาจารย์ไว้กับตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ได้ "อย่าห่วงคนแก่เลย" มินตราแค่นยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่ทำให้รณกรใจหายวูบ "หน้าที่ของเธอคือการเปิดทาง ส่วนฉัน... มีบัญชีเก่าต้องชำระกับเจ้าของรังลับแห่งนี้" ทันใดนั้น เงาดำที่ยืนอยู่เบื้องหลังรณกรก็ขยับ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทราวกับกลืนกินแสงสว่างโดยรอบค่อยๆ ยื่นมือที่แห้งกรังดุจกิ่งไม้มาแตะที่ไหล่ของรณกร สัมผัสที่เย็นเยียบแล่นผ่านทะลุเสื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูก รณกรสะท้านเฮือก ระบบในหัวร้องเตือนด้วยสัญญาณดังระงมจนปวดแก้วหู "ไม่เจอกันนานเลยนะ... มินตรา" เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังขึ้น มันไม่ได้ออกมาจากปาก แต่ดังขึ้นในมวลอากาศโดยรอบ ร่างนั้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำ ใบหน้าที่ไร้ดวงตา มีเพียงรอยแผลเป็นรูปอักขระประหลาดที่ขยับเขยื้อนราวกับมีชีวิต มินตราก้าวออกมาเผชิญหน้ากับมันโดยไม่ลังเล "การที่แกต้องมาปรากฏตัวด้วยตัวเองถึงที่นี่ แปลว่าแผนการที่ตึกคณะวิทย์ฯ พังไม่เป็นท่าแล้วสินะ ท่านผู้อยู่เบื้องหลัง" "พังทลายงั้นหรือ? ไม่เลย..." ร่างนั้นหัวเราะเบาๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว รณกรสังเกตเห็นว่าที่ปลายเท้าของร่างชุดดำนั้น ดินบนพื้นกำลังลุกไหม้เป็นเปลวเพลิงสีดำขลับ "พวกเขากำลังรออยู่... รอกินเศษเสี้ยววิญญาณของเด็กหนุ่มที่ดวงแข็งคนนี้ต่างหาก" รณกรกัดฟันกรอด ไหวพริบของเขาสั่งให้เขาสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่ปลายเท้าของอาจารย์มินตรา มีรอยแยกเล็กๆ บนพื้นคอนกรีตที่สั่นไหวตามจังหวะการหายใจของร่างชุดดำ หากเขาเดาไม่ผิด นั่นคือจุดกำเนิดพลังของมัน "หนึ่ง..." เสียงอาจารย์มินตราเริ่มต้นขึ้น "สอง..." รณกรเตรียมตัวพร้อม วางแผนการในหัวอย่างรอบคอบ เขารู้ดีว่าหากจะสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็น ต้องใช้ 'กฎของมิติ' เข้าแลก "สาม!" สิ้นคำสั่ง รณกรไม่ได้พุ่งไปที่เสาตามที่นัดหมายไว้ แต่เขากลับทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วกระแทกยันต์สะท้อนพลังที่เตรียมไว้ในกระเป๋ากางเกงลงบนรอยแยกกลางห้อง! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงอัดทำให้ฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วห้อง ร่างชุดดำชะงักงันเมื่อรอยแยกนั้นถูกปิดตายด้วยพลังอาคมของเขาเอง แต่นั่นไม่ใช่จุดจบ... เมื่อฝุ่นควันจางลง รณกรและอาจารย์มินตราก็ต้องพบกับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า ที่กลางห้องลับ ไม่ได้มีเพียงร่างชุดดำร่างเดียว แต่มันมีร่างจำลองที่ถอดแบบกันมาอีกนับสิบชีวิตยืนล้อมรอบพวกเขาไว้ในวงกลมสีเลือด ทุกร่างหันมามองรณกรเป็นจุดเดียวด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "แกคิดว่าทำลาย 'รอยแยก' ได้เพียงหนึ่งจุดแล้วทุกอย่างจะจบงั้นหรือ?" ร่างชุดดำที่อยู่ใกล้ที่สุดเอ่ยขึ้นพลางเลื่อนหน้ากากสีขาวประหลาดขึ้นมาปิดใบหน้า "ขอต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง... ที่ที่กฎของระบบและไสยเวทเข้าไม่ถึง" รณกรเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าต่างระบบของเขาดับวูบลงเหลือเพียงหน้าจอสีดำสนิท และสัมผัสได้ถึงมือที่เย็นเยียบอีกนับสิบคู่ที่กำลังเอื้อมมาจากความมืดด้านหลัง... อาจารย์มินตราคว้ามือรณกรไว้แน่น ทว่าในวินาทีนั้นเอง แสงไฟสลัวจากเพดานห้องก็ดับลงพร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นข้างหูรณกรว่า... "เจอตัวแล้ว... เจ้าของร่างที่ข้าเฝ้ารอมานาน" นภากระซิบผีขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรณกรมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปนะคะ