เจาะระบบเครือข่ายมืด

ปลายมีดอาคมสะท้อนแสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างหอจดหมายเหตุ กลิ่นกำยานเก่าแก่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนรณกรแทบหยุดหายใจ ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานั้น—แม้จะมีใบหน้าและแววตาเฉกเช่นอาจารย์มินตราที่เขาเคารพรักทุกประการ ทว่าไอสังหารที่แผ่ออกมากลับหนาวเหน็บจนเข็มทิศพกพาในกระเป๋ากางเกงสั่นรัวไม่หยุด “อาจารย์... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคะ” รณกรเค้นเสียงถาม มือขวาค่อยๆ เลื่อนไปแตะยันต์เกราะแก้วในกระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น สติของเขายังคงแจ่มชัด แม้ในหัวจะประมวลผลความเสี่ยงได้สูงถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ ‘อาจารย์มินตรา’ ตัวจริง หญิงสาวตรงหน้าไม่ตอบ คำตอบของนางคือการพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์! รณกรเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ลมจากปลายมีดกรีดผ่านแก้มของเขาจนเป็นรอยถลอกเลือดซิบ เขาอาศัยจังหวะที่เงาร่างนั้นเสียหลักจากการพุ่งตัว กดเปิดใช้งานทักษะ ‘เนตรวิเคราะห์กระแสมาตรา’ ทันที โลกทั้งใบในสายตาของเขาเปลี่ยนเป็นโทนสีขาวดำ เส้นสายพลังงานสีม่วงคล้ำนับร้อยสายพุ่งออกมาจากร่างของหญิงสาว เชื่อมโยงขึ้นไปบนเพดานหอจดหมายเหตุ ราวกับเครือข่ายใยแมงมุมที่กำลังดูดกลืนพลังงานชีวิตจากสถานที่แห่งนี้ ‘นี่มันไม่ใช่การต่อสู้ด้วยวิชาอาคมธรรมดา แต่มันคือการเชื่อมต่อเครือข่ายมืด (Dark Network) เพื่อดึงพลังจากฐานพิธีที่ซ่อนอยู่’ รณกรคิดในใจ ดวงตาจดจ้องไปที่จุดเชื่อมต่อพลังงานบนกำแพงทิศตะวันตก เขาไม่ได้เลือกจะสู้ด้วยกำลัง แต่เลือกที่จะ ‘ทำลายระบบ’ รณกรตัดสินใจกระโดดพุ่งไปที่โต๊ะไม้เก่าแก่ คว้าเอาสมุดบันทึกเล่มหนึ่งมาเป็นเกราะกำบัง ก่อนจะควักยันต์ ‘ปราบมารเปิดทาง’ ออกมาสามใบ เขาไม่ได้เขวี้ยงไปที่เงาร่างมินตรา แต่เขาวางมันลงบนพื้นตามจุดที่เส้นพลังสีม่วงพาดผ่านในองศาที่แม่นยำที่สุดตามการคำนวณของระบบ “ระบบ... ล็อกตำแหน่งโหนดพลังงานหลักให้ฉันที” เขาพึมพำในใจ [แจ้งเตือน: ตรวจพบโหนดพลังงานลำดับที่ 4 อยู่หลังผนังหอจดหมายเหตุทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ การแทรกแซงต้องใช้การประสานพลังงานยันต์ห้าธาตุภายในเวลา 10 วินาที] เสียงระบบดังขึ้นในหัวพร้อมกับการปรากฏของตัวเลขถอยหลังที่เต้นเร่าบนจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อน รณกรกัดฟันกรอด เขาทิ้งตัวลงพื้นมุดผ่านใต้โต๊ะหลบคมมีดที่ฟาดลงมาจนไม้แตกละเอียด เขาอาศัยความคล่องตัวเคลื่อนที่ไปตามช่องว่างที่คำนวณไว้ “อาจารย์คะ... ถ้าท่านยังเป็นอาจารย์จริงๆ ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ!” เขากระแทกยันต์แผ่นสุดท้ายลงบนผนังปูนเก่าๆ ทันทีที่เสียงระบบดัง ‘0’ พลังงานสีทองสว่างวาบขึ้นมาแทนที่เส้นสายสีม่วง รณกรข่มใจไม่มองภาพที่บิดเบี้ยวตรงหน้า เขาหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วดีดนิ้วเพื่อปิดระบบเครือข่ายมืดด้วยการ ‘ตัดการเชื่อมต่อ’ ทันใดนั้น แรงกระแทกมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากกำแพง ร่างของหญิงสาวที่เคยยืนถือมีดอาคมเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้น แสงไฟในหอจดหมายเหตุดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับหัวใจ ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังก้องขึ้นจากบันไดวนด้านนอก ไม่ใช่เสียงของวิญญาณ แต่เป็นเสียงของ ‘คน’ ที่เขารู้จักดี รณกรถอนหายใจยาว พยายามประคองร่างที่อ่อนล้าไปหาหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ทว่าวินาทีที่มือของเขาแตะไหล่ของเธอ ร่างนั้นกลับกลายเป็นเถ้าถ่านสีดำปลิวว่อนไปในอากาศ ก่อนจะมีเสียงกระซิบแหบพร่าดังมาจากความมืดหลังชั้นหนังสือ “เจ้าแกะรอยข้าได้... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าคนที่จะทำลายเครือข่ายนี้ได้... ต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วยอะไร?” สิ้นเสียงนั้น กลิ่นกำยานที่จางหายไปก็หวนกลับมาแรงกว่าเดิม พร้อมกับไอเย็นที่เกาะกุมแผ่นหลังของรณกรอย่างช้าๆ ระบบในหัวของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะปรากฏหน้าต่างสีแดงฉานขึ้นมาตรงหน้า: [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของ 'ผู้อยู่เบื้องหลัง' รัศมีการตรวจจับความตาย: 0 เมตร... รณกร หันหลังกลับไปซะ!] นภากระซิบผีขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรณกรในคืนที่น่าสะพรึงกลัวนี้มาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ