เบาะแสจากสมาคมผู้ใช้ไสยเวทเงา

“วางยันต์นั่นลงเสีย รณกร... เลือดที่ไหลออกมาจากปลายนิ้วเธอไม่ใช่หมึกสำหรับเซ่นไหว้ แต่มันคือเหยื่อล่อชั้นดีสำหรับพวกที่ซุ่มรออยู่ในเงามืด” เสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของอาจารย์มินตราดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในหอจดหมายเหตุใต้ดินของสมาคม รณกรชะงักมือที่กำลังวาดอักขระอาคมลงบนพื้นไม้เก่าคร่ำ เขาหอบหายใจถี่ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ไม่ใช่เพราะวิญญาณตนใด แต่เพราะ ‘รังสี’ บางอย่างที่กดทับอยู่เหนือศีรษะ “อาจารย์ครับ... เอ้อ ขอโทษค่ะอาจารย์ หนูสัมผัสได้ว่าพวกเขากำลังดูเราอยู่” รณกรเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาดุๆ ของหญิงสาว เขาขยับถอยหลังมาเคียงข้างเธอ “ไอ้ข้อความที่ว่า ‘ผู้สืบทอดคนต่อไป’ นั่น มันไม่ใช่คำประกาศสงครามธรรมดาแน่” มินตราไม่ได้ตอบทันที เธอหมุนตัวกลับหลังด้วยท่วงท่าสง่างาม มือเรียวบางปัดผ่านอากาศเบาๆ แสงสีน้ำเงินจางๆ ก่อตัวเป็นม่านพลังปกป้องทั้งคู่เอาไว้ ในความมืดมิดเบื้องหน้า เงาร่างของชายหญิงสามคนค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมอับ แววตาของพวกเขาว่างเปล่า แต่ในมือกลับกำกริชที่อาบไปด้วยไสยเวทสายดำที่ดูดกลืนแสงไฟจนมิด “สมาคมผู้ใช้ไสยเวทเงา...” มินตราพึมพำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนจริงจังที่หาฟังได้ยาก “พวกที่เชื่อว่ากฎแห่งกรรมเป็นเพียงเรื่องตลก และอำนาจเท่านั้นคือความจริงแท้” “คุณชายกร...” หนึ่งในกลุ่มชายปริศนาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนแก้วที่ถูกบดขยี้ “ท่านอาจารย์ของคุณไม่ได้บอกหรือว่า การเป็น ‘ผู้สืบทอด’ ที่แท้จริงนั้นไม่ได้มีความหมายว่าต้องรอดชีวิต แต่หมายถึงการเป็นภาชนะรองรับวิญญาณบรรพกาลต่างหาก” รณกรขมวดคิ้วแน่น ไหวพริบของเขาสั่งให้เขาสังเกตการเคลื่อนไหวของศัตรู ฝ่าเท้าของพวกมันวางตำแหน่งอย่างมีแบบแผน—นี่ไม่ใช่การจู่โจมแบบสุ่ม แต่มันคือพิธีกรรมปิดล้อม “อาจารย์คะ” รณกรกระซิบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากกลุ่มคนเบื้องหน้า “หนูสังเกตเห็นว่าแสงจากยันต์ในมือพวกเขาไม่ได้สั่นไหวไปตามการเคลื่อนไหวเหมือนมนุษย์ปกติ แต่เหมือนมันถูกตรึงไว้กับเงาของตัวเอง หากเราตัดการเชื่อมต่อกับเงาได้ พวกมันก็น่าจะขยับไม่ได้... ใช่ไหมคะ?” มินตราแย้มยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ “ฉลาดมากค่ะ รณกร... พลังของพวกนอกรีตนี้น่าสะอิดสะเอียนนัก พวกมันไม่ได้ใช้มนตราด้วยจิตวิญญาณ แต่ใช้ ‘เงา’ ของคนตายมาเป็นโซ่ตรวนควบคุมร่างกายตนเอง เตรียมตัวให้พร้อม เราจะเริ่มจากวงล้อมทางทิศตะวันออก” การต่อสู้ไม่ได้เริ่มด้วยเสียงตะโกนหรือการปะทะด้วยกำลัง แต่เริ่มด้วยความเงียบเชียบ รณกรดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังปราณอุ่นๆ สายหนึ่งพุ่งตรงไปที่ตะเกียงน้ำมันบนผนัง ไฟลุกโชนขึ้นทันที แสงสว่างที่เพิ่มขึ้นกะทันหันทำให้เงาของพวกผู้ใช้ไสยเวทเงาสั้นลงและบิดเบี้ยวทันที กลุ่มศัตรูชะงักกึก ความเจ็บปวดแล่นผ่านใบหน้าของพวกมันราวกับถูกฉีกกระชาก รณกรไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาคว้ายันต์ที่วาดทิ้งไว้เมื่อครู่มาแปะลงบนพื้นอย่างแม่นยำ “อาคมสะกดเงา: ปิดผนึก!” แสงสีทองสว่างวาบขยายตัวออกไปเป็นวงกว้าง ทว่า... ในจังหวะที่ม่านพลังกำลังจะเข้ายึดร่างของพวกมัน ชายในกลุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลับหัวเราะออกมาเบาๆ เขาเอียงคอจนเกิดเสียงกระดูกลั่น ก่อนที่เงาใต้เท้าของเขาจะยืดตัวออกยาวเหยียดราวกับอสรพิษ มันพุ่งตรงมายังเท้าของรณกรอย่างรวดเร็วจนหลบไม่พ้น “คิดว่าแสงสว่างจะทำลายเงาได้งั้นหรือ? หึ... เจ้าเด็กน้อย พลังของเจ้ามันยังอ่อนหัดเกินกว่าจะเข้าใจว่าความมืดที่แท้จริงนั้น ไม่มีวันถูกลบหายไปได้” มินตราพุ่งเข้ามาผลักรณกรออกไป แต่ทว่าเงาอสรพิษนั้นกลับไม่ได้โจมตีพวกเขา มันพุ่งกลับเข้าหาร่างกายของพวกเดียวกันเอง แล้วดึงกระชากร่างของทั้งสามคนให้แตกสลายกลายเป็นละอองสีดำสนิท ก่อนที่เศษเสี้ยวเหล่านั้นจะรวมตัวกันเป็นสัญลักษณ์ประหลาดกลางอากาศ [ระบบภารกิจแจ้งเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS ‘คำสาปทวงคืนดวงวิญญาณ’ กำลังทำงาน] [คำเตือน: เจ้าของร่างเดิมที่คุณเคยปลดปล่อยไปในตอนที่ 3 กำลังจะหวนคืนด้วยสภาวะที่บิดเบี้ยวเกินควบคุม] รณกรเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยค่อยๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันดำนั้น ใบหน้าที่เขาเคยสัญญากับตัวเองว่าจะปกป้องด้วยชีวิต แต่วันนี้... ดวงตาสีขุ่นมัวของวิญญาณตนนั้นกลับจ้องมองมาที่เขาด้วยความอาฆาตแค้นที่ไม่ควรจะมีอยู่ “กร... ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่ช่วยฉันไว้...” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของวิญญาณตนเดิม แต่มันคือเสียงของมินตราที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาในขณะนี้! รณกรหันขวับไปมองอาจารย์สาว ทว่าร่างของมินตรากลับค่อยๆ จางหายไปเหมือนภาพลวงตา เหลือเพียงเขาที่ยืนอยู่ท่ามกลางหอจดหมายเหตุที่เงียบงัดกับเงาร่างของคนที่เขารักที่สุดที่บัดนี้กำลังย่างสามขุมเข้ามาพร้อมมีดอาคมในมือ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งไสยเวทกับนภากระซิบผีนะคะ