เงาปริศนาผู้บงการเกม

"ถ้าก้าวมาอีกก้าวเดียว ยันต์ในมือดิฉันจะไม่ได้หยุดแค่วิญญาณสัมภเวสีแล้วนะคะ คุณรณกร" เสียงหวานทุ้มที่ราบเรียบราวน์ผิวน้ำในบึงใหญ่ยามไร้ลมพัด ทว่ากลับแฝงกระแสกดดันมหาศาลดังขึ้นตัดความเงียบงันภายในห้องสมุดร้าง ชั้นใต้ดินของคณะโบราณคดี รณกรชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้าไปใกล้ร่างของเพื่อนร่วมชั้นที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นซีเมนต์เย็นเยียบ กลิ่นอายธูปโบราณและคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นหนาเตอะ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ดวงตาคมกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ระบบระเบียบของอาคมที่ถูกกางไว้รอบห้องนี้ซับซ้อนเกินกว่าฝีมือของนักศึกษาทั่วไป มันคือค่ายกลสะกดวิญญาณระดับสูงที่ต้องใช้พลังจิตกล้าแข็งและตำราโบราณอายุกว่าร้อยปีในการร้อยเรียงอักขระ รณกรค่อยๆ ลดมือลงจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ปลายนิ้วสัมผัสโดนกระดาษยันต์สีชาที่อาจารย์มินตราเป็นผู้มอบให้เมื่อสัปดาห์ก่อน ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านขึ้นมาเล็กน้อยราวกับจะเตือนภัย เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างระหงที่ยืนไขว่ห้างอยู่หลังแท่นบูชาเก่าคร่ำครึ อาจารย์มินตราในยามนี้ไม่ได้สวมแว่นตากรอบบางเช่นเคย เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ลึก ดวงตาคู่คมคายพินิจพิเคราะห์เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทว่ารอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเหน็บลงไปถนัดตา "อาจารย์... หรือควรจะเรียกว่า 'ผู้อยู่เบื้องหลัง' ตัวจริงกันแน่คะ?" รณกรเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะสั่นเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าจากการไล่ล่าตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมา แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่และเต็มไปด้วยไหวพริบ หญิงสาวหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นช่างไพเราะทว่าชวนขนลุกชัน "เธอฉลาดกว่าที่ฉันประเมินไว้นะคะ รณกร... ตามรอยอาคมสะกดจิตของฉันมาได้จนถึงนี่ คิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่าแล้วสิคะ? แต่เปล่าเลย เธอเป็นแค่นกน้อยที่บินเข้ามาในกรงที่ฉันถักทอรอไว้ต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นอีกระดับเมื่อเงาดำบริเวณมุมห้องเริ่มบิดเบี้ยวและขยับตัว ราวกับพวกมันมีชีวิต รณกรไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าความตื่นกลัวคือจุดจบของนักอาคมฝึกหัด ชายหนุ่มรวบรวมสมาธิ ทบทวนตำราไสยเวทโบราณที่อาจารย์มินตราเคยพร่ำสอนมาตลอดเทอม ทุกกฎเกณฑ์ ทุกเงื่อนไข และทุกช่องโหว่ของค่ายกลกำลังถูกประมวลผลในหัวด้วยความเร็วสูง *ถ้าค่ายกลนี้ใช้พลังชีวิตของคนในมหาวิทยาลัยเป็นตัวขับเคลื่อน... จุดศูนย์กลางก็ย่อมไม่ใช่ตัวอาจารย์ แต่เป็นวัตถุโบราณชิ้นนั้น!* รณกรเหลือบสายตาไปยังกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดที่วางอยู่เบื้องหน้าของอีกฝ่าย ลวดลายบนกล่องกำลังเปล่งแสงสีแดงเรื่อเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงเต้นของหัวใจ ดวงวิญญาณนับร้อยดวงถูกกักขังอยู่ภายในนั้นเพื่อรอเวลาปะทุ "อาจารย์กำลังฝืนกฎแห่งวัฏสงสารนะคะ" รณกรขยับตัวเข้าไปช้าๆ พร้อมกับแสร้งทำเป็นยกมือขึ้นเกาหัวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "การใช้พลังจาก 'ผู้เฝ้ารอ' ในกล่องนั้น แลกกับการสูญเสียตัวตนทีละน้อย... อาจารย์คิดว่าคุ้มค่ากับการเป็นแค่ภาชนะรองรับจิตของใครก็ไม่รู้จริงๆ เหรอคะ?" ร่างของอาจารย์มินตราสะท้านเฮือกเล็กๆ แววตาที่เคยนิ่งสงบไหววูบไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนริมฝีปากจางหายไปทันที เหลือเพียงใบหน้าที่บึ้งตึงและแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและโกรธเกรี้ยว "เธอไม่รู้อะไรเลย รณกร..." เสียงของเธอดังก้องกังวานขึ้นจนผนังห้องสั่นสะเทือน "การมีชีวิตอยู่โดยไร้ซึ่งจุดหมาย มันทรมานยิ่งกว่าการตกนรกทั้งเป็น! ท่านผู้นั้นให้สัญญาว่าจะมอบพลังที่เหนือกว่า และคืนความทรงจำทั้งหมดที่ฉันสูญเสียไป... ฉันยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งการขายวิญญาณให้แก่ความมืด!" ทันใดนั้น เงาดำนับสิบร่างพุ่งทะยานออกจากพื้นห้อง ตรงเข้าหารณกรจากทุกทิศทุกทางด้วยความเร็วสูง รสชาติฝาดเฝื่อนในปากตีตื้นขึ้นมา ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาซัดยันต์ปราบมารในมือออกไปสามทิศทางอย่างแม่นยำ พร้อมกับท่องคาถาบทที่ยากที่สุดที่เขาเพิ่งจดจำได้ขึ้นใจ *เปรี้ยง!* แสงสีทองสว่างวาบขับไล่ความมืดมิดให้ถอยร่นไปชั่วขณะ รณกรอาศัยจังหวะชุลมุนพุ่งตัวเข้าใส่แท่นบูชาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ มือขวาคว้าหมัปเข้าที่กล่องไม้โบราณลวดลายประหลาดนั้น ทันทีที่สัมผัสโดนเนื้อไม้ ความเย็นเยือกเสียดกระดูกก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง กระแสพลังงานมหาศาลพยายามกัดกินจิตวิญญาณของเขาจากภายในจนเกิดเสียงกรีดแหลมบาดหู "ปล่อยนะ!" เสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของอาจารย์มินตราดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างที่พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าคอเสื้อของเขา รณกรกัดฟันกรอดจนเลือดซิบที่มุมปาก เขาใช้มือซ้ายยันพื้นไว้แน่น ดวงตาจ้องมองตรงไปยังร่างของหญิงสาวที่บิดเบี้ยวด้วยแรงอาฆาต ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยประโยคสุดท้ายออกไป "เสียใจด้วยนะคะอาจารย์... ของชิ้นนี้ ฉันขอรับไว้ตรวจสอบเองค่ะ" *ตึ้ง!* สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว พื้นห้องสมุดใต้ดินทั้งหมดก็ยุบตัวลงพร้อมกับเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ร่างของทั้งสองถูกกลืนหายไปในความมืดมิดเบื้องล่าง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าของรณกรที่ร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวลึก พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นอย่างชัดเจนในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: เสร็จสิ้นภารกิจเสริม 'ถอดรหัสบอสลับ' สำเร็จ] [ประเมินผล: คะแนนทักษะการเอาตัวรอดระดับ SSS] [คำเตือนจากระบบ: คุณได้ปลุก 'เจ้าแห่งเงา' ที่หลับใหลมากว่าพันปีให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว... และเขากำลังมองมาที่คุณ ณ บัดนี้] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "นภากระซิบผี" นะคะ