พลังไสยเวทตื่น 100%

กลิ่นอับชื้นของคัมภีร์หนังมนุษย์ผสมผสานกับคาวโลหิตจางๆ คละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินโบราณ เงาดำทะมัดทแมงนับร้อยสายกำลังบิดเบี้ยวและพุ่งเข้าใส่ร่างของอาจารย์มินตราที่ทรุดลงแนบพื้น ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อคลุมสีเข้มนั้นสั่นเทาเล็กน้อย หยาดโลหิตสีสดไหลรินจากมุมปากของเธอ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววนิ่งสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกยามเมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับลงบนแผ่นหลัง "อาจารย์คะ!" รณกรตะโกนสุดเสียง สติสัมปชัญญะของเขาตีรวนระหว่างความหวาดกลัวกับสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด เบื้องหน้าของเขาคือเงาสีดำทมิฬที่ควบแน่นเป็นรูปร่างของนักรบโบราณ ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเขา ราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อที่ดิ้นรนอยู่บนความตาย [แจ้งเตือนระบบ: เสร็จสิ้นภารกิจเสริม 'ถอดรหัสบอสลับ' สำเร็จ] [ประเมินผล: คะแนนทักษะการเอาตัวรอดระดับ SSS] [คำเตือนจากระบบ: คุณได้ปลุก 'เจ้าแห่งเงา' ที่หลับใหลมากว่าพันปีให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว... และเขากำลังมองมาที่คุณ ณ บัดนี้] ตัวหนังสือสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศ หักล้างกับความมืดมิดรอบตัว รณกรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองที่เคยคิดวิเคราะห์เรื่องสถิติและทฤษฎีทางมานุษยวิทยา พลิกผันตัวเองเข้าสู่โหมดคำนวณไสยเวทโบราณที่ระบบเพิ่งป้อนข้อมูลเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ พลังงานดิบที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของเขาร้อนระอุขึ้นทีละน้อย ราวกับน้ำในกาที่กำลังเดือดจัด ผิวหนังบริเวณแขนซ้ายปรากฏอักขระโบราณสีทองเรืองแสงทะลุเนื้อผ้าออกมา นี่ไม่ใช่เวทมนตร์หรือคาถาที่ท่องจำจากตำราในห้องสมุดมหาวิทยาลัย แต่มันคือระบบระเบียบของพลังงานที่ถูกจัดระเบียบใหม่โดยกลไกของระบบที่เขาถือครอง "อย่าขยับนะคะ..." อาจารย์มินตราเอ่ยเสียงแผ่วเบา มือเรียวพยายามยกยันต์ปราบมารขึ้นตั้งรับ แม้เรี่ยวแรงจะแทบไม่เหลือแล้วก็ตาม "มัน... มันไม่ใช่ภูตผีทั่วไป แต่มันคือจิตตกค้างของแม่ทัพโบราณที่ถูกสะกดไว้ด้วยอาคมโลหิต..." "ดิฉันรู้ค่ะอาจารย์" รณกรตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทอย่างน่าประหลาด ความกลัวเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกในอก ดวงตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีทองประกายจางๆ ยามที่เขาก้าวเท้าออกไปยืนบังร่างของอาจารย์สาวไว้ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เงาทมิฬเบื้องหน้าจะคำรามก้องด้วยเสียงที่สะั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ แรงดันอากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามผนังหิน แต่วินาทีนั้นเอง รณกรก็ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังระรัวในโสตประสาท [ตรวจพบอันตรายระดับวิกฤต] [เงื่อนไขปลดล็อกครบถ้วน: เปิดใช้งานสกิลขั้นสูง 'เขตอาคมปฐมภูมิ' และ 'เนตรทิพย์ทะลวงมิติ' 100%] วาบ! แสงสีทองสว่างวาบเจิดจ้าจนแสบตา รณกรสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันภายในร่างกาย เส้นสายพลังงานนับพันเส้นที่เคยหลับใหลถูกถักทอเข้าหากันอย่างเป็นระเบียบและทรงพลัง หัวใจของเขากระหน่ำเต้นเป็นจังหวะเดียวกับชีพจรของผืนแผ่นดิน ความรู้แจ้งเกี่ยวกับอาคมโบราณไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก เขามองเห็นจุดอ่อนของเงาทมิฬได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เป็นเพราะโครงสร้างทางไสยเวทถูกถอดรหัสออกมาเป็นตัวเลขและสมการในสายตาของเขาแล้ว รณกรยกมือขึ้นวาดกลางอากาศอย่างแม่นยำ ทุกรอยนิ้วมือที่ลากผ่านทิ้งประกายแสงสีทองลากยาวเป็นเส้นสายอาคมที่สมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งความลังเล "ถ้าท่านอยากได้วิญญาณนักนักรบโบราณนัก..." รณกรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่กังวานและทรงอำนาจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "...คงต้องถามกฎเกณฑ์ของที่นี่ดูก่อนนะคะ" สิ้นคำพูดนั้น เขาก็สะบัดมือออกไปเบื้องหน้าอย่างแรง เขตอาคมสีทองขยายตัวแผ่พุ่งออกไปเป็นวงกว้าง กระแทกเข้ากับฝูงเงาดำทมิฬจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนทำให้โถงใต้ดินสั่นสะเทือน ฝุ่นผงและเศษหินร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะ แต่ม่านพลังสีทองของรณกรกลับตั้งตระหง่านและมั่นคง ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย อาจารย์มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังของลูกศิษย์หนุ่มที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า ภาพของเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมและระมัดระวังตัวในวันวาน บัดนี้ได้เติบโตจนกลายเป็นผู้ถือครองพลังที่แม้แต่เธอยังต้องหวาดหวั่น กลิ่นอายความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขารอบล้อมปกป้องเธอไว้จากความหนาวเหน็บของไสยเวทสายมืด "กร..." อาจารย์สาวพึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อ รณกรไม่ได้หันกลับไปมอง เขายังคงจดจ่ออยู่กับการควบคุมพลังงานในร่างกายที่ทะยานขึ้นถึงขีดสุด 100% เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้า แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เพราะเงาทมิฬตัวหลักที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังกำลังเริ่มขยับตัวอย่างแท้จริง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความกดดันทั้งหมดผ่อนคลายลงชั่วครู่ เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องลึกของห้องโถง—เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้มาจากภูตผี และไม่ได้มาจากพวกเขาพรรคพวกเดียวกัน ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะนิ้วเป็นจังหวะราubจะเยาะเย้ย ดังแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน รณกรหันขวับไปมองพร้อมกับหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง ทันใดนั้น เงาที่สามซึ่งไม่เคยปรากฏในข้อมูลของระบบก็ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของแขกผู้มาเยือนที่ไม่คาดฝัน... "ทำได้ไม่เลวนี่เจ้าหนู... แต่คิดเหรอว่าประตูนี้จะปิดลงได้จริงๆ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับแผ่นยันต์สีดำสนิทที่ปลิวตกลงแทบเท้าของพวกเขา ทั้งที่มันควรจะถูกทำลายไปแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับของไสยเวทนี้นะคะ