ชัยชนะและการสูญเสียเบาะแสสำคัญ

กลิ่นควันธูปผสมกำยานและคราบเขม่าสีดำที่ยังคุกกรุ่นอยู่บนพื้นปูนซีเมนต์ของโกดังร้างแห่งนั้น คือเครื่องยืนยันว่าการปะทะกันเมื่อครู่ดุเดือดเพียงใดค่ะ รณกรหอบหายใจถี่กระชั้น หยดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย มือข้างหนึ่งยังคงกำยันต์เกราะเพชรที่เริ่มเปื่อยยุ่ยจากการใช้งานอย่างหนักหน่วงไว้แน่น ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความระแวดระวังอย่างถึงที่สุด ท่ามกลางความเงียบงันที่กลับคืนมาอีกครั้งหลังเสียงคำรามของอาคมบทสุดท้ายสงบลง "อย่าขยับค่ะ กร" เสียงหวานทุบทุ้มแต่เฉียบขาดดั่งคมมีดดังขึ้นจากมุมมืด อาจารย์มินตราก้าวเดินออกมาจากหลังเสาเข็มคอนكريต ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองที่บัดนี้มีรอยขาดวิ่นและเปื้อนฝุ่นผงจากการต่อสู้ไม่ได้ลดทอนสง่าราศีของเธอน้อยลงเลย ในมือเรียวของอาจารย์สาวถือดาบอาคมโบราณที่ยังมีไอพลังสีครามจางๆ แผ่ออกมาเป็นระลอก ดวงตาสีนิลคู่สวยกวาดสำรวจร่องรอยการหลบหนีที่ยังหลงเหลืออยู่บนพื้น รณกรผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยอมคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดลงเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ยังไม่อนุญาตให้เขาทิ้งการระวังภัย "มันหนีไปได้ทันก่อนที่เราจะปิดล้อมวงเวียนอาคมชั้นสุดท้ายใช่ไหมครับ... อ่า หมายถึง... ค่ะ อาจารย์" เจ้าตัวรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นชิน ทำเอาอาจารย์สาวปรายตามองด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ความรอบคอบของคุณยังใช้ได้เสมอค่ะ รณกร แม้ในสถานการณ์คับขัน" อาจารย์มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แววตาชื่นชมนั้นปิดไม่มิด "ใช่ค่ะ มันใช้วิชา 'ยันต์คาบเกี่ยวเงา' ที่บันทึกไว้ในตำราไสยเวทสายมารยุคปลาย สลายร่างเนื้อกลายเป็นกลุ่มควันสีดำแล้วอาศัยแรงสะท้อนของอักขระหลบหนีผ่านท่อระบายน้ำใต้ดินไปได้ ก่อนที่อาคมกักข่ายของเราจะทำงานเต็มรูปแบบ" รณกรเดินเข้าไปใกล้จุดที่ผู้บงการปริศนายืนอยู่เมื่อครู่ พื้นที่ตรงนั้นมีรอยไหม้เป็นวงกลมและคราบของเหลวสีดำส่งกลิ่นเหม็นคาวคล้ายซากสัตว์ ทว่า สายตากลับสะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ถูกทิ้งไว้บนลังไม้เก่าๆ ใกล้กัน มันคือสมุดบันทึกปกหนังสีดำเข้ม ขอบมุมเย็บด้วยด้ายดิบที่ดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยอักขระแปลกตาซึ่งไม่เคยปรากฏในตำรามาตรฐานบทใดที่พวกเขาเคยศึกษามา ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ ชะโงกหน้ามองเล็กน้อยแต่ไม่1เร่งรีบสัมผัส เนื่องจากบทเรียนราคาแพงจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เขารู้ว่า สิ่งของที่ถูกทิ้งไว้โดยผู้อยู่เบื้องหลังมักมีอาคมดักรอการเปิดอ่านเสมอ "อาจารย์ครับ ดูนี่สิครับ... เอ๊ย ดูนี่ค่ะ" รณกรชี้ให้เห็นรอยผนึกพลังงานวิญญาณที่เคลือบอยู่รอบสันสมุด "มีค่ายกลสะกดวิญญาณชั้นต่ำซ้อนอยู่สามชั้น ถ้าเราเปิดสุ่มสี่สุ่มห้า วิญญาณที่ถูกใช้เป็นตัวล็อกหน้ากระดาษคงแหลกสลายและทำลายเบาะแสทั้งหมดทิ้งทันที สมเป็นมันจริงๆ เจ้าเล่ห์เป็นบ้าเลยค่ะ" อาจารย์มินตราก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอมักพกติดตัวช่วยเจือจางกลิ่นควันธูปอันน่าสะอิดสะเอียนลงไปได้มาก หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง มือเรียวยกขึ้นวาดอักขระกลางอากาศเป็นรูป 'ยันต์คลายปมดารา' ก่อนจะทาบลงบนปกสมุดบันทึกอย่างนิ่มนวล *เปรี๊ยะ!* เสียงคล้ายกระแสไฟฟ้าช็อตดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับกลุ่มควันสีเทาที่พวยพุ่งออกมาจากสันสมุดแล้วสลายตัวไปในอากาศอย่างไร้พิษสง อาจารย์มินตราผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกศิษย์หนุ่มหยิบมันขึ้นมาได้ รณกรสวมถุงมือผ้าฝ้ายกันอาคมที่เตรียมไว้ หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาพลิกดูอย่างพินิจพิเคราะห์ น้ำหนักของมันเบากว่าที่คิด แต่กระดาษด้านในกลับให้สัมผัสที่แปลกประหลาดคล้ายผิวหนังมนุษย์ นี่ไม่ใช่สมุดบันทึกธรรมดาอย่างแน่นอน มันคือ 'สมุดบันทึกโลหิตวิญญาณ' ที่ต้องใช้พลังชีวิตของผู้ทำพันธสัญญาในการบันทึกเรื่องราว "เปิดดูหน้าแรกสิคะ รณกร" อาจารย์มินตราเอ่ยเบาๆ ดวงตาจดจ่ออยู่กับตัวอักษรที่เริ่มปรากฏเด่นชัดขึ้นบนหน้ากระดาษเมื่อพ้นจากเขตอาคมสะกด รณกรค่อยๆ เปิดหน้าปกสีดำสนิทออก แสงสว่างสีนวลจากยันต์ส่องนำทางให้เห็นลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังที่เขียนด้วยหมึกสีแดงชาด เนื้อหาในหน้าแรกไม่ได้บอกเล่าถึงคาถาอาคมหรือพิธีกรรมไสยเวทใดๆ ทว่ามันกลับเป็นแผนผังโครงข่ายของสถานที่ลับแห่งหนึ่งในเขตเมืองเก่า พร้อมกับรายชื่อของบุคคลสำคัญในแวดวงต่างๆ ที่คุ้นหูอย่างน่าประหลาดใจ "นี่มัน..." รณกรเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรอบคอบในตัวถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุดเมื่อไล่สายตาอ่านรายชื่อเหล่านั้น "รายชื่อของคณะกรรมการตรวจสอบโบราณวัตถุแห่งชาติ... และสถานที่ตรงนี้ คือ "คลังพัสดุหมายเลข 7" ใต้ฐานรากของศาลากลางหลังเก่าที่ไม่เคยเปิดใช้งานมาก่อน" อาจารย์มินตราโน้มตัวเข้ามาดูใกล้ขึ้น เงาของเธอสะท้อนอยู่ในดวงตาสีนิลที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง "ไม่น่าเชื่อว่าผู้บงการเบื้องหลังคดีไสยเวททั้งหมด จะแทรกซึมเข้าไปถึงระดับบริหารของหน่วยงานราชการได้ ลำพังแค่พลังไสยเวทคงไม่สามารถทำให้พวกมันเคลื่อนไหวได้อย่างสะดวกโยธินขนาดนี้ หากไม่มีอำนาจทางโลกหนุนหลังอยู่" "แปลว่าพวกมันไม่ได้ต้องการแค่พลังวิญญาณจากการทำพิธีบูชาเพียงอย่างเดียวสินะคะ" รณกรวิเคราะห์ต่ออย่างลื่นไหล สมองส่วนตรรกะทำงานอย่างรวดเร็ว "เป้าหมายที่แท้จริงคือการใช้ไสยเวทเพื่อครอบงำหรือบงการบุคคลสำคัญในโครงสร้างอำนาจ เพื่อเปิดทางให้โบราณวัตถุต้องคำสาปชิ้นหลักถูกเคลื่อนย้ายออกนอกประเทศโดยสมบูรณ์" ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจดจ่ออยู่กับการถอดรหัสลับหน้าถัดไปในสมุดบันทึก บรรยากาศรอบกายของโกดังร้างก็พลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่เคยเจือจาง กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของซากศพและกลิ่นเหล็กสนิมที่รุนแรงจนแสบจมูก *ตึ้ง... ตึ้ง... ตึ้ง...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนก้องมาจากมุมมืดลึกเข้าไปด้านในของโกดัง ทั้งที่ก่อนหน้านクスเราได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดหลงเหลืออยู่อีก เสียงนั้นไม่ได้เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ทว่ามันกลับทิ้งแรงกดดันมหาศาลจนทำให้แผ่นหลังของรณกรเย็นวาบ ยันต์เกราะเพชรในกระเป๋าเสื้อเริ่มสั่นระริกและร้อนผ่าวขึ้นมาเองโดยไม่ต้องมีใครกระตุ้น อาจารย์มินตราดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือกระชับดาบอาคมแน่น สายตาดุดันพุ่งตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า "ใครกันคะ!" ไม่มีเสียงตอบรับจากเงาลึกลับนั้น มีเพียงความมืดมิดที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของชายสวมหน้ากากไม้แกะสลักรูปอสูรโบราณ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นมองลอดผ่านรอยแยกของหน้ากากจ้องตรงมาที่รณกรราวกับจะกลืนกินวิญญาณ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ในมือข้างขวาของมันกำลังลากโซ่ตรวนอาคมที่เชื่อมต่อกับร่างของวิญญาณเร่ร่อนนับสิบตน ซึ่งส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน รณกรผอยหลังไปครึ่งก้าว ความตื่นตัวระดับสูงสุดพุ่งพล่านไปทั่วร่าง ไหวพริบเตือนภัยบอกชัดเจนว่า สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่สมุนปลายแถวเหมือนที่ผ่านมา แต่มันคือ "ผู้ตรวจการระดับสูง" ขององค์การมืดที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดพยานหลักฐานทั้งหมด—รวมถึงชีวิตของพวกเขาด้วย "อาจารย์คะ... ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้คิดจะปล่อยให้เราเอาสมุดเล่มนี้กลับไปง่ายๆ แล้วล่ะค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับความลับของไสยเวทเล่มนี้ด้วยกันเสมอนะคะ