กองทัพหุ่นพยนต์บุกจู่โจม

กลิ่นดินปืนอบอวลผสมกับคาวสนิมเหล็กและกลิ่นสาบสางของว่านยาโบราณตีเข้าจมูกจนรณกรต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกพร้อมกับถอยหลังกรูด สองตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นร่างของมนุษย์ฟางและหุ่นดินปั้นนับสิบตัวกำลังก้าวออกจากเงาไม้ด้วยจังหวะก้าวที่พร้อมเพรียงกัน เสียง “กรอบแกรบ” ของข้อต่อไม้ไผ่ที่ขยับเคลื่อนไหวสร้างความกดดันจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนาแน่นขึ้นจนหายใจไม่ออก "อาจารย์คะ... ดูเหมือนพวกมันไม่ได้มาแค่ทักทายตอนตีสามแน่ ๆ แล้วล่ะค่ะ" รณกรกระซิบเสียงเครียด สองมือกระชับยันต์เกราะเพชรในมือแน่นจนชื้นเหงื่อ แม้สมองจะพยายามประมวลผลข้อจำกัดทางไสยเวทของหุ่นพยนต์เหล่านี้ตามตำราที่เคยอ่านมา แต่สถานการณ์จริงเบื้องหน้ากลับโหดร้ายกว่าตัวหนังสือในตำราหลายเท่านัก อาจารย์มินตราปรายตามองกลุ่มหุ่นพยนต์ที่ก้าวเข้ามาล้อมวงอย่างเป็นระบบ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความหวาดกลัว ทว่าแววตาคมกริบกลับฉายประกายจริงจังอย่างที่รณกรไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เธอปัดชายเสื้อคลุมยาวเบา ๆ ก่อนจะวาดมือสร้างเขตอคมคุ้ม "ตั้งสติให้ดี รณกร หุ่นพยนต์พวกนี้ไม่ใช่แค่หุ่นฟางเสกเป่าเล่นตามงานวัด แต่เป็นสายดาร์กวิชาสายดำที่ผ่านการปลุกเสกด้วยโลหะอาถรรพ์และอาคมโลหิต จุดตายของพวกมันไม่ได้อยู่ที่หัวใจ แต่อยู่ที่ตะปูตอกโลงศพฝังอยู่ที่ฐานคอ" อาจารย์มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบขาดและให้ความรู้สึกอุ่นใจท่ามกลางบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว ทันใดนั้น หุ่นพยนต์ตัวแรกก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วผิดมนุษย์ มันเงื้อมือที่ทำจากไม้ระกำแหลมคมหมายจะปักเข้าที่อกของรณกร ชายหนุ่มอาศัยสัญชาตญาณและความรอบคอบที่ฝึกฝนมา ย่อตัวลงต่ำแล้วสاصلกยันต์อัคคีพญาครุฑเข้าใส่ข้อต่อสะโพกของมันทันที เสียงไฟลุกพรึบพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับวิญญาณคนจริง ๆ ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ กลิ่นไหม้ของฟางและน้ำมันยางคละคลุ้ง ทว่า การจัดการหุ่นตัวเดียวไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น เพราะตัวอื่น ๆ ที่เหลือต่างกรูกันเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงผีดิบกระหายเลือด "อาจารย์! มันมาเป็นกองทัพเลยค่ะ!" รณกรตะโกนลั่น พลางกลิ้งตัวหลบหมัดหนักหน่วงที่ซัดเข้าใส่ต้นไม้จนหักโค่นลงมาครึ่งท่อน "อย่าลนลาน! ใช้ไหวพริบที่นายมีจำกัดวงล้อมพวกมัน!" อาจารย์มินตราสะบัดพัดเหล็กจารอักขระในมือเข้าปะทะกับหุ่นพยนต์อีกตัวที่ลอบโจมตีจากด้านหลัง แรงปะทะทำให้เกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ก่อนที่ร่างของหุ่นตัวนั้นจะกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่จนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ รณกรสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติแล้วมองสำรวจกองทัพหุ่นพยนต์ด้วยสายตาเชิงวิเคราะห์ เขาสังเกตเห็นว่าการเคลื่อนไหวของพวกมันถูกควบคุมด้วยสายสิญจน์อาคมที่โยงใยมาจากศาลเพียงตาเก่าแก่เบื้องหลัง หากตัดสายเส้นนั้นได้ กองทัพหุ่นพวกนี้ย่อมไร้กระดูกสันหลัง "อาจารย์คอยคุ้มกันให้ผมสามวินาทีนะคะ!" รณกรตะโกนบอก พร้อมกับพุ่งทะยานฝ่าวงล้อมของหุ่นพยนต์ตัวอื่นโดยไม่ลังเล แม้จะโดนคมไม้เฉี่ยวเข้าที่แขนจนเลือดสีแดงสดซึมไหลออกมา แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดยั้ง สองมือหยิบมีดหมอโบราณที่อาจารย์มินตราเคยให้ยืมขึ้นมา ถ่าย พลังจิตทั้งหมดลงไปที่คมมีด อาจารย์มินตราไม่รอช้า เธอร่ายคาถาบทใหญ่ สะบัดพัดเหล็กในมือสร้างกำแพงลมปราณหนาแน่นพัดโหมกระหน่ำใส่หุ่นพยนต์กลุ่มใหญ่จนพวกมันเสียหลักและกระเด็นถอยร่นไปชั่วขณะ เปิดช่องว่างให้รณกรพุ่งไปถึงเป้าหมายได้สำเร็จ ฉับ! คมมีดหมอตัดผ่านสายสิญจน์สีดำสนิทที่โยงใยอยู่กับศาลเพียงตาขาดสะบั้นลงในพริบตา ทันทีที่เส้นใยอาคมขาดหาย หุ่นพยนต์นับสิบตัวที่กำลังพุ่งเข้ามาจู่โจมก็หยุดชะงักงันลงทันที ร่างกายของพวกมันสั่นสะท้านก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นกลายเป็นเพียงกองฟางและเศษดินปั้นไร้ชีวิตชีวาตามเดิม ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนของรณกร รณกรทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นดินด้วยความโล่งอก เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ขณะที่อาจารย์มินตราเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้ พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากซึ่งหาดูได้ยาก "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ รณกร นายเติบโตขึ้นมากทีเดียว" อาจารย์มินตราเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "ถ้าไม่ได้อาจารย์ช่วยเปิดทางให้ ผมคงกลายเป็นปุ๋ยฝังดินไปแล้วล่ะค่ะ" รณกรยิ้มแห้ง ๆ พลางรับผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงแจ้งเตือนปริศนาอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของรณกร พร้อมกับม่านหมอกสีดำทมิฬที่เริ่มพัดหวนกลับมาปกคลุมพื้นที่รอบตัวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว [ระบบตรวจพบพลังงานไสยเวทระดับ SSS: บอสลับแห่งอาณาเขตนี้กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหล... และเป้าหมายแรกของมัน คือพวกคุณทั้งสองคน] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับรณกรและอาจารย์มินตราในบทนี้นะคะ