โฮมสเตย์ต้อนรับวิญญาณ

กลิ่นอับของโคลนตมและควันฟางข้าวชื้นแฉะลอยอบอวลจนแสบจมูก ทันทีที่ล้อรถกระบะเก่าครูดกับพื้นกรวดหน้าร้านค้าชุมชน รณกรก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่แผ่ซ่านออกมาจากผืนดินใต้ฝ่าเท้า บรรยากาศของหมู่บ้าน "ดอนเงา" ในยามพลบค่ำไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ควรจะเป็น เสียงพูดคุยเจื้อแจ้วของชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่จับกลุ่มกันอยู่ใต้ต้นฉำฉาพลันเงียบเสียงลงทันที ราวกับมีคำสั่งประกาศิตจากเบื้องบน ทุกสายตากว่าสิบคู่หันขวับมามองผู้มาเยือนใหม่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก—มีทั้งความหวาดระแวง ความอยากรู้อยากเห็น และความหวาดกลัวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ชาวบ้านที่นี่ดูต้อนรับพวกเราดีเสียเหลือเกินนะคะว่าไหม รณกร" เสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบของอาจารย์มินตราดังขึ้นเบาๆ จากเบาะข้างคนขับ หญิงสาวในชุดเสื้อคลุมผ้าลินินสีเทายาวขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระ้อม เธอไม่ได้ดูแปลกใจเลยสักนิดกับบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ ในทางกลับกัน เธอกลับกำลังประเมินขอบเขตพลังงานลี้ลับที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากใต้ถุนบ้านไม้ยกใต้ถุนสูงแต่ละหลังอย่างใจเย็น รณกรถอนหายใจยาว พลางใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยรถเป็นจังหวะเพื่อเรียกสติ เขารู้ดีว่าการเดินทางมาลงพื้นที่ทำวิจัยมานุษยวิทยาตามคำสั่งของภาควิชาครั้งนี้ มีกลิ่นอายของคดีลี้ลับที่ยังไม่ได้รับการสะสางซ่อนอยู่ ยันต์กันผีไตรภาคีในกระเป๋าเสื้อกระตุกเตือนถี่ๆ จนรู้สึกร้อนผ่าว เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับปานกลางที่ยืนยันว่ามีดวงวิญญาณอาฆาตอยู่ใกล้ในรัศมีไม่เกินร้อยเมตร "พวกเขาไม่ได้ต้อนรับเราหรอกค่ะอาจารย์ ดูสายตาพวกเขาสิคะ เหมือนพวกเขากำลังมอง... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมากกว่า" รณกรเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย ดวงตาเรียวรีมองลอดกระจกรถไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนขวางทางเดินเข้าสู่ตัวหมู่บ้าน ทุกคนต่างถือเครื่องมือเกษตรกร แต่มือที่กำด้ามไม้กลับเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน เมื่อรถดับเครื่องลง ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมทันที มีเพียงเสียงลมหายใจของพวกเขาและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมไกลๆ ประตูด้านข้างถูกเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้รณกรลงไปเปิดให้ อาจารย์มินตร้าวางมาดสง่างามก้าวลงจากรถ รองเท้าผ้าใบสีขาวเหยียบลงบนพื้นดินแห้งแล้ง เสียงฝีเท้าของเธอดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน หญิงสาวกวาดสายตาคมกริบไปยังชายสูงวัยคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นผู้ใหญ่บ้าน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนתทึบยิ่งกว่าเดิม "สวัสดีค่ะพวกเราคือนักวิจัยจากมหาวิทยาลัย ที่ประสานงานขอเข้าพักที่ 'โฮมสเตย์เรือนไทย' ของผู้ใหญ่..." อาจารย์มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานน่าฟัง แต่กลับทรงพลังจนผู้ใหญ่บ้านสะดุ้งเล็กน้อย ชายชราไว้หนวดเคราครึ้ม หน้าตาเคร่งเครียด รีบเดินเข้ามาหาแต่ก็ยังเว้นระยะห่างราวกับกลัวอะไรบางอย่าง เขาปรายตามองรณกรที่เดินตามหลังอาจารย์มาติดๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "อ๋อ... อาจารย์กับพ่อหนุ่มคนนี้เองเหรอ ทางเราจัดเตรียมเรือนพักไว้ให้แล้วล่ะครับ แต่..." ผู้ใหญ่บ้านเว้นจังหวะ ดวงตาฝ้าฟางเหลือบมองไปทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นเขตป่าช้าเก่าท้ายหมู่บ้าน "แต่ช่วงนี้ที่นี่มีกฎเหล็กแปลกๆ... ถ้าไม่อยากเจอดี หลังสามทุ่ม... ห้ามใครออกจากเรือนพักเด็ดขาด ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรเรียกก็ตาม และที่สำคัญที่สุด..." ผู้ใหญ่บ้านโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงจนแทบกระซิบ สีหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าได้ยินเสียงคนเคาะประตูเรียกชื่อตอนตีสาม... ห้ามเปิดเด็ดขาด แม้ว่าเสียงนั้นจะเป็นเสียงของคนรู้จักก็ตามที" รณกรสบตากับอาจารย์มินตราในเสี้ยววินาทีนั้น ทั้งคู่ต่างรู้ทันทีว่า งานนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การลงพื้นที่เก็บข้อมูลภาคสนามธรรมดาเสียแล้ว ยันต์ในกระเป๋าของรณกรสั่นแรงขึ้นจนเกือบทะลุผ้าออกมา ขณะที่มุมปากของอาจารย์มินตรากลับยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย ราวกับเธอกำลังสนุกกับเหยื่อตัวใหญ่ที่ติดกับดัก แต่ทว่า... ในวินาทีที่พวกเขากำลังจะเดินตามผู้ใหญ่บ้านไปยังเรือนพัก เสียงกระดิ่งลมโลหะดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหน้า—กริ๊ง... กริ๊ง... ทั้งที่ไม่มีสายลมพัดผ่านแม้แต่น้อย ร่างเงาดำทึบรูปร่างสูงใหญ่เกินมนุษย์ปกติ ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันตรงหัวมุมถนนแคบๆ ระหว่างบ้านเรือนไม้เก่าๆ เงานั้นหยุดยืนนิ่ง ขวางทางเดินของพวกเขาไว้ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาตามอากาศ *"ยินดีต้อนรับ... สู่บ้านหลังสุดท้ายของพวกคุณ..."* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับรณกรและอาจารย์มินตราในบทนี้นะคะ