บัคที่มองเห็นด้วยตาเปล่า

เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือกรอบประตูไม้โอ๊กเก่าครูดกับวงกบดัง *กริ๊ง...* เบาๆ ท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างตัดกับลำแสงสีทองยามบ่าย เรย์ไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบตัว สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสยังคงจดจ้องอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อเลื่อนดูบันทึกข้อมูลของ "วิหารหินผาดารา" ดันเจี้ยนระดับกลางที่ผู้เล่นส่วนใหญ่ต่างขนานนามว่า "หลุมศพผู้เล่นใหม่" ตัวเลขค่าสถานะมอนสเตอร์นับร้อยบรรทัด ความเร็วในการร่ายเวท และอัตราการรีเฟรชของคูลดาวน์สกิลถูกประมวลผลในสมองของเขาอย่างเงียบเชียบ สำเนาข้อมูลโค้ดเบื้องหลังที่ไหลผ่านดวงตาทำให้เรย์ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย "ความถี่ในการกระพริบของพิกเซลที่กำแพงศิลาทิศตะวันตก... ผิดปกติไปสามจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ ในฐานะคนที่มองโลกด้วยตรรกะและรหัสโค้ด เขารู้ดีว่าในโลกของ VRMMO อย่าง *Aethelgard Online* ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นโดยบังเอิญ ทุกรายละเอียดถูกสร้างขึ้นด้วยโค้ดคำสั่ง และเมื่อมีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย นั่นหมายถึง "ช่องโหว่" ที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมอันสวยงามของระบบเกม ทว่า ก่อนที่เขาจะได้ลงมือเขียนชุดคำสั่งเจาะระบบจำลองเพื่อตรวจสอบความผิดปกตินั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ลอยกระทบโสตประสาท "เด็กหนุ่มผู้หมกมุ่นอยู่กับตัวเลข... ไม่คิดเลยว่าจะมาเสียเวลากับเศษซากโค้ดที่ระบบทิ้งไว้ข้างทางแบบนี้" น้ำเสียงนุ่มทวว่าแฝงความเย้าหยวนและรอยยิ้มเจือจางดังขึ้นจากมุมมืดของร้านขายยาเก่าแก่ เรย์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ดทันที ดวงตาสีเข้มหันขวับไปมองยังต้นเสียงอย่างระแวดระวัง กล้ามเนื้อทุกส่วนถูกเตรียมพร้อมสำหรับการตอบสนองฉุกเฉิน ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่ศัตรู หรือแม้แต่ผู้เล่นทั่วไป ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทที่ประดับด้วยลวดลายรูนเรืองแสงสีครามจางๆ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โยกเก่าๆ ดวงตาเรียวรีคู่นั้นมองตรงมาที่เขา ราวกับกำลังมองทะลุผ่านเสื้อผ้าและตัวตนของเขาเข้าไปถึงเบื้องหลังจิตใจที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกหักหลังในอดีต เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยคลอเคลียอยู่กับลาดไหล่ระหง กลิ่นอายลึกลับที่ยากจะหยั่งถึงแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ จนทำให้บรรยากาศภายในร้านอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหัน "คุณเป็นใคร?" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่แววตากลับระแวดระวังเต็มพิกัด หญิงสาวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้สันหลังของเรย์เย็นวาบอย่างไร้สาเหตุ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรย์ทีละน้อย จนกระทั่งกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายโลหะเวทมนตร์ลอยแตะจมูก "คนที่เห็นสิ่งที่นายกำลังมองเห็น... และรู้ว่านายกำลังพยายามทำอะไรอยู่" หญิงสาวหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงแค่เอื้อมมือ เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเรย์สามารถมองเห็นประกายแสงสีทองระยิบระยับในม่านตาของเธอได้ชัดเจน "เรย์... เด็กหนุ่มผู้ถอดรหัสทุกความลับ แต่กลับมองข้ามความลับที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่ตรงหน้า" เรย์ผะหนีบสายตากลับเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตกใจที่อีกฝ่ายรู้ชื่อตัวละครของเขา ทั้งๆ ที่เขายังไม่ได้เปิดเผยข้อมูลสาธารณะใดๆ ในเซิร์ฟเวอร์นี้เลย "คุณรู้ชื่อผมได้ยังไง? แล้วคุณหมายความว่ายังไงกับเรื่องเศษซากโค้ด?" เรย์ถามกลับเสียงเข้ม สายตากวาดมองสำรวจรอบตัวเพื่อหาทางหนีทีไล่ หากอีกฝ่ายเป็นผู้เล่นระดับสูงที่มีพลังโจมตีมหาศาล การปะทะกันในพื้นที่ปิดแบบนี้ย่อมไม่เป็นผลดีแน่ หญิงสาวแย้มยิ้มบางๆ เธอยกปลายนิ้วเรียวยาวขึ้นแตะเบาๆ ที่หน้าจอโฮโลแกรมของเรย์ ทันใดนั้น หน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวเลขและโค้ดสีฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับกลุ่มรหัสแปลกปลอมที่พุ่งพล่านราวกับฝูงมดแตกตื่น "สิ่งที่นายเรียกว่าความผิดปกติสามจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์... แท้จริงแล้วมันไม่ใช่บัคของดันเจี้ยนหรอกนะเรย์ แต่มันคือ 'ประตู' ต่างหาก" เธอกระซิบเสียงแผ่วเบaข้างใบหูของเขา ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ "ประตูที่ถูกสร้างขึ้นโดย 'ผู้พัฒนาคนแรก' ที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน และมีเพียงคนที่มีตรรกะบ้าคลั่งพอกับนายเท่านั้นถึงจะสังเกตเห็นมันด้วยตาเปล่า" เรย์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองที่ทำงานด้วยความเร็วสูงหยุดชะงักลงไปเสี้ยววินาที ข้อมูลในอดีตเกี่ยวกับการหายตัวไปอย่างปริศนาของหัวหน้าทีมพัฒนาเกม *Aethelgard Online* ผุดวาบขึ้นมาในหัว คำพูดของเธอมันสอดคล้องกับทฤษฎีที่เขาเคยตั้งข้อสังเกตไว้เมื่อนานมาแล้วไม่มีผิดเพี้ยน "คุณเป็นใครกันแน่?" เรย์หันมาสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมา หญิงสาวถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มลึกลับปรากฏบนเรียวปากอิ่มสวย เธอมองหน้าเรย์ด้วยสายตาที่ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าทาย "เรียกฉันว่า 'ลิน' ก็ได้... หรือถ้าจะให้พูดให้ถูก ฉันคืออาจารย์ที่จะสอนให้นายรู้ว่า โลกเสมือนใบนี้มีความลับดำมืดอะไรซ่อนอยู่บ้าง" ลินหันหลังให้เขาพร้อมกับสะบัดชายผ้าคลุมเบาๆ "ถ้าอยากรู้ว่าประตูบานนั้นนำไปสู่ที่ไหน และทำไมดันเจี้ยนระดับกลางถึงมีรหัสผ่านระดับพระเจ้าซ่อนอยู่..." เธอยหยุดเดินและหันกลับมาส่งยิ้มให้เขาอีกครั้งผ่านหัวไหล่ "ก็ตามฉันมาสิ... เจ้าหนูนักคำนวณ" สิ้นเสียงของลิน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของเรย์ก็ดับวูบลงทันที ความมืดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่เขาไม่ได้เปิดใช้งานจะดังขึ้นอย่างกึกก้องในโสตประสาท [ระบบตรวจพบการเชื่อมต่อกับ 'คีย์รูท' (Root Key) ระดับสูงสุดในรัศมี 10 เมตร] [คำเตือน: ท่านกำลังเข้าถึงพื้นที่เขตหวงห้ามระดับความปลอดภัย SSS 'เขาวงกตแห่งปฐมกาล'] [ผู้เล่น 'เรย์' ได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมปาร์ตี้ลับจากผู้ดูแลระบบพิเศษ (Admin-class) : 'ลิน'] [ท่านจะทำการ 'ยอมรับ' หรือ 'ปฏิเสธ' การเชื่อมต่อนี้?] เรย์จ้องมองหน้าต่างสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่ได้รู้สึกมานานนับปี นิ้วมือที่สั่นเทาเล็กน้อยค่อยๆ เอื้อมไปแตะที่ปุ่มสีทองอร่ามโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สองนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!