วิชาการวิเคราะห์ของลิน

"ตัวเลขพวกนั้นมันก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่ระบบเขียนขึ้นมาหลอกคนโง่ครับ เรย์" เสียงหวานนุ่มทว่ากังวานก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดโบราณภายในเกม 'Nexus Online' กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศที่ถูกออกแบบมาให้สมจริงเสียจนน่าเหลือเชื่อ หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงตรงหน้าผมกำลังแสดงผลค่าสถานะของมอนสเตอร์ระดับอีลิทที่เพิ่งดรอปไอเท็มหายากไปเมื่อครู่—หมาป่าเงาคลั่ง เลเวล 45 ในฐานะเกมเมอร์ที่ใช้ตรรกะและการคำนวณเป็นสรณะ ผมมองว่าค่าพลังโจมตีและพลังชีวิตคือสัจธรรม ความต่างของเลเวลยี่สิบหน่วยคือภูเขาที่ไม่มีวันปีนป้ามได้ด้วยมือเปล่า แต่ทว่า... อาจารย์ลิน หญิงสาวในชุดคลุมสีเทาเข้มผู้ซ่อนใบหน้าครึ่งหนึ่งไว้ใต้ฮู้ด กลับกำลังหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้สักตรงหน้า จังหวะการเคาะนั้นดังก้องราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความจริงอีกรูปแบบหนึ่ง "อาจารย์หมายความว่ายังไงครับ?" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดมองตัวเลขสีแดงฉานที่ระบุค่าพลังโจมตีสูงถึง 1,200 หน่วยของเจ้าหมาป่าตัวนั้น "ความต่างของเลเวลและค่าสเตตคือข้อเท็จจริงทางคณิตศาสตร์ ถ้าดาบของผมเจาะเกราะมันไม่เข้า ต่อให้มีแผนการที่ดีแค่ไหน มันก็เป็นแค่การเอาไม้จิ้มฟันไปงัดกับกำแพงเหล็กไม่ใช่หรือครับ" ลินชำเลืองมองผม แววตาสีอำพันภายใต้เงาฮู้ดฉายประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด เธอยกถ้วยชาเซรามิกขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงอย่างนุ่มนวล "เรย์... เธอใช้สมองคำนวณทุกย่างก้าว นั่นคือจุดเด่นและในขณะเดียวกันก็เป็นจุดบอดที่ใหญ่ที่สุดของเธอ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เธอมัวแต่มองสถิติที่ระบบประทานให้ จนลืมมองว่าเบื้องหลังตัวเลขพวกนั้น มันคือชุดคำสั่งที่ขับเคลื่อนด้วย 'พฤติกรรม' และ 'จังหวะเวลา'" เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงก้าวเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างกระจกสีที่มองออกไปเห็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ในเขตมอนสเตอร์ระดับสูง แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบเรือนผมสีเงินยวงของเธอ ชั่วขณะนั้น บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดนิ่ง "วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนที่จะเปลี่ยนมุมมองการเล่นเกมของเธอไปตลอดกาล..." ลินหันกลับมาสบตาผม รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความท้าทายที่ยากจะปฏิเสธ "วิชาการวิเคราะห์ของฉัน ไม่ได้สอนให้เธอสู้กับตัวเลข แต่สอนให้เธอกลายเป็นผู้เขียนโค้ดที่ควบคุมสนามรบต่างหากครับ" หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างจากการถูกหักหลังในอดีตแล่นริ้วขึ้นมาในอก—อดีตที่ผมเคยเชื่อมั่นในตัวเลขของเพื่อนร่วมทีม จนกระทั่งพบว่าตัวเลขเหล่านั้นถูกปรุงแต่งเพื่อหลอกลวงผม แต่กับลิน มันมีความต่างบางอย่าง... ความจริงใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความลึกลับ "ถ้าอย่างนั้น... เชิญอาจารย์ชี้แนะด้วยครับ" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก and ปิดหน้าต่างสเตตัสทั้งหมดลง ตัดสินใจโยนความเชื่อเดิมๆ ทิ้งไปชั่วคราว "ดีมาก" ลินยกย่องด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ "การจะมองข้ามค่าพลังงาน สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือการ 'อ่านจังหวะ' แทนที่จะมองว่ามอนสเตอร์โจมตีด้วยความแรงเท่าไหร่ ให้เธอมองหา 'การเสียศูนย์' ของมัน" เธอยื่นมือซ้ายออกมา กลางฝ่ามือปรากฏหน้าต่างระบบสีทองคำเปลวที่ถูกแฮกขึ้นมา—มันคือข้อมูลดิบของเกมที่ผู้เล่นทั่วไปไม่มีสิทธิ์เข้าถึง โค้ดโปรแกรมสีเขียวมรกตไหลวนเป็นสายธาร "ดูนี่สิ หมาป่าเงาคลั่ง ตัวเลขพลังป้องกัน 800 ดูน่ากลัวใช่ไหม? แต่นั่นคือค่าเฉลี่ยเมื่อมันยืนอยู่บนพื้นราบและความทนทานของเกราะอยู่ในสภาพร้อยเปอร์เซ็นต์" นิ้วมือเรียวของเธอแตะลงที่บรรทัดหนึ่งของโค้ด "แต่ถ้าเธอดูที่บรรทัดนี้... 'การฟื้นฟูสเตมิน่าหลังจากการพุ่งกระโจน' มันมีดีเลย์ 0.4 วินาที ที่กล้ามเนื้อขาหลังซ้ายของมันจะต้องเกร็งตัวเพื่อรับน้ำหนัก นั่นคือจุดบอดที่ระบบไม่เคยบอกใคร เพราะมันถูกซ่อนไว้ใต้แอนิเมชันความเร็วสูง" ผมจ้องมองข้อมูลนั้นอย่างตั้งใจ สมองส่วนการประมวลผลเริ่มทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อเชื่อมโยงทฤษฎีที่เธอกล่าวเข้ากับประสบการณ์จริงในเกม VRMMO "0.4 วินาที..." ผมพึมพำกับตัวเอง "นั่นหมายความว่า ถ้าผมพุ่งเข้าไปแทงในองศาที่ 45 องศาไปยังข้อต่อขาหลังในช่วงเวลานั้นพอดี ต่อให้พลังโจมตีของผมจะต่ำกว่าเกราะของมัน แต่มันจะเกิดอาการ 'บัคชั่วคราว' ทางกายภาพ ทำให้การป้องกันเป็นศูนย์ใช่ไหมครับ?" ลินยิ้มกว้างขึ้น แววตาของเธอฉายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "ฉลาดมาก เรย์ สมเป็นเด็กที่ฉันเลือกมา... ทีนี้ เพื่อให้เข้าใจแจ่มแจ้ง เราต้องไปลองของจริงกันหน่อย" เธอยื่นดาบสั้นสนิมเขรอะเล่มหนึ่งมาให้ผม—มันคือไอเท็มขยะที่ดรอปจากมอนสเตอร์เลเวล 1 ไม่มีค่าพลังโจมตีใดๆ บันทึกไว้เลย นอกจากคำอธิบายสั้นๆ ว่า *'เหล็กผุพังที่ไร้ค่า'* ผมรับมันมาถือไว้ น้ำหนักของมันเบาหวิวแทบจะไม่มีผลอะไรกับระบบกล้ามเนื้อจำลองในเกมเลยแม้แต่น้อย "ใช้อาวุธนี่เหรอครับ?" ผมเลิกคิ้วมองหน้าเธอ "ใช่แล้วครับ" ลินพยักหน้ารับ "ใช้แค่ดาบผุๆ เล่มนั้น กับสมองที่เข้าใจโค้ดของเธอ ไปเด็ดหัวบอสภาคสนามประจำโซนนี้ 'ราชันหมาป่าเพลิงนิล' เลเวล 50 ให้ฉันดูหน่อยสิ" คำพูดนั้นทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ บอสเลเวล 50 ในเขตอันตรายที่แม้แต่ปาร์ตี้ระดับท็อปสิบของเซิร์ฟเวอร์ยังต้องใช้เวลาเตรียมตัวเป็นชั่วโมง แต่นี่เธอกลับให้ผม โจทก์ผู้มีเลเวลเพียงน้อยนิดและใช้ดาบขยะเล่มเดียว ไปจัดการมันเนี่ยนะ? นี่ไม่ใช่แค่ความท้าทาย แต่มันคือการเดิมพันด้วยความเป็นความตายในโลกเสมือน ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งที่สอง กำดาบสั้นในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ความเย็นเฉียบของเหล็กผุซึมซ่านผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ความรู้สึก "ถ้าอาจารย์บัญชามา ผมก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธครับ" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะปรากฏขึ้น ความตื่นเต้นเร้าใจที่หายไปนานจากการถูกหักหลังในอดีต เริ่มไหลเวียนกลับมาในกระแสเลือดอีกครั้ง ลินหัวเราะเบาๆ อย่างพึงพอใจ เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นพื้นที่ให้ผม พร้อมกับสะบัดมือเบาๆ เพื่อเปิดประตูมิติสีดำสนิทที่นำไปสู่รังของบอส "งั้นก็แสดงให้ฉันเห็นทีสิ ว่าสมองของอัจฉริยะคนนี้ จะพลิกกระดานของพระเจ้าได้อย่างไร..." ทันทีที่ผมก้าวเท้าข้ามผ่านประตูมิติเข้าไป อุณหภูมิรอบกายก็พุ่งสูงขึ้นจนรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุ กลิ่นกำมะถันและควันไฟลอยตลบอบอวล ท่ามกลางความมืดมิดของถ้ำหินลาวา ร่างมหึมาของหมาป่าสีดำสนิทที่มีเปลวเพลิงสีครามลุกโชนตามแผงคอก็ก้าวออกมาจากเงา พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมราวกับเหยื่ออันโอชะ และในวินาทีที่ระบบกำลังจะแสดงหน้าต่างประกาศเตือนภัยระดับอันตรายสูงสุด... *ติ๊ง! ระบบตรวจพบผู้เล่นระดับต่ำเข้าสู่เขตหวงห้ามระดับ SSS...* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่สามนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!