ความผิดพลาดของกวิน

“หมอบลง! อย่าขยับ!” เสียงตะคอกของเจ้าหน้าที่ตำรวจดังก้องแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของผม กลิ่นดินปืนจางๆ ลอยอบอวลปะทะจมูกท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินล็อบบี้จนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ความสับสนวุ่นวายทำให้ผมตัดสินใจไม่ได้ในวินาทีนั้น ระหว่างการก้มลงตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด กับการหันกลับไปมองว่า ‘ริน’ อยู่ที่ไหน ผมไม่ได้ห่วงชีวิตตัวเองเท่ากับความรู้สึกผิดที่แล่นพล่านอยู่ในหัว กุญแจดอกนั้น... กุญแจที่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญซึ่งผมเกือบจะส่งให้ตำรวจได้สำเร็จ กลับหายไปจากมือในจังหวะที่ไฟดับสนิท “คุณกวิน! อยู่ตรงไหนครับ!” เสียงรินตะโกนแทรกความเงียบที่น่าอึดอัดขึ้นมา ผมพยายามตะเกียกตะกายไปตามทิศทางของเสียง แต่ร่างของผมกลับปะทะเข้ากับขาตั้งกระถางต้นไม้จนล้มระเนระนาด เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ และเพียงเสี้ยววินาทีที่ผมขยับตัว แสงไฟฉายสว่างวาบก็พุ่งตรงมาที่ใบหน้าของผมพร้อมกับลำกล้องปืนที่จ่อเข้าที่ขมับ “ใคร! บอกมา!” เสียงของนายตำรวจคนเดิมแข็งกร้าว “ผมเองครับ... กวิน” ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ให้นิ่งที่สุด แม้เหงื่อกาฬจะไหลซึมเต็มหลัง เมื่อไฟฟ้าสำรองทำงานขึ้นชั่วคราว แสงไฟสีส้มสลัวๆ ทำให้ผมเห็นภาพตรงหน้า—รินถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งล็อคคอไว้แน่น ส่วนกุญแจเจ้ากรรมนั้น... มันตกอยู่ห่างจากตัวผมไปไม่กี่เมตร โดยมีรองเท้าหนังขัดมันของผู้จัดการอาคารเหยียบทับไว้อย่างจงใจ ความรู้สึกเหมือนโลกพังทลายลงตรงหน้าไม่ใช่เพราะความตายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เป็นเพราะผมรู้ตัวแล้วว่าผมทำพลาดไปเพียงเพราะความมัวแต่ไปห่วงความปลอดภัยของริน จนลืมไปว่าอาคารแห่งนี้มีเงาที่ซ่อนเร้นอยู่มากกว่าที่ผมจินตนาการไว้ เช้าวันถัดมา บรรยากาศในออฟฟิศที่ชั้นยี่สิบห้าเงียบงันจนน่าอึดอัด หัวหน้าฝ่ายกำลังยืนค้ำหัวผมอยู่ หน้าจอมอนิเตอร์แสดงกราฟตัวเลขที่ดิ่งลงเหวเพราะความล่าช้าในการอนุมัติโปรเจกต์สำคัญที่ผมรับผิดชอบอยู่เพียงผู้เดียว “กวิน... ผมให้เวลาคุณมาสามวันแล้ว เอกสารชุดนี้ต้องเซ็นตั้งแต่วันพุธ แต่นี่มันวันศุกร์ คุณหายไปไหนมาทั้งคืน? หรือคุณคิดว่างานของที่นี่มันเป็นแค่ทางผ่านที่คุณจะทิ้งขว้างตอนไหนก็ได้?” ผมเงยหน้ามองหัวหน้า แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความผิดหวังที่เย็นชาเกินกว่าจะอธิบาย ผมอ้าปากจะอธิบายเรื่องเหตุการณ์ที่ล็อบบี้ เรื่องความตายที่เฉียดไปมา และเรื่องกุญแจดอกนั้น แต่ทันใดนั้น ผมก็เหลือบไปเห็น ‘ริน’ ที่เดินเข็นรถทำความสะอาดผ่านหน้าประตูห้องทำงานของผมไป เธอไม่ได้สบตาผม แต่มือของเธอที่สั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่ขยับรถเข็นทำให้อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดของผมพังครืน ผมไม่ได้ตอบเขา ได้แต่ก้มหน้าลงกับโต๊ะทำงาน มองดูรอยยับบนกระดาษที่เป็นความรับผิดชอบของผม แต่ในหัวกลับเห็นภาพรินที่ถูกล็อคคอ และเสียงปืนที่ดังลั่นเมื่อคืนวนเวียนไม่หยุด “ถ้าคุณไม่ไหว ก็แค่บอก... แต่อย่าทำแบบนี้ มันทำลายความเชื่อใจที่ทุกคนในทีมมีให้คุณนะ” หัวหน้าทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ผมจมอยู่กับความเงียบที่ตอกย้ำว่าผมล้มเหลวทั้งในโลกของอาชีพและในโลกของความดีที่ผมพยายามจะไขว่คว้า ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความที่ค้างอยู่ มันเป็นข้อความจากรินที่ส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน *‘พี่กวิน... อย่าตามหาหนูอีกเลย กุญแจดอกนั้นมันไม่ใช่ของหนูและไม่ใช่ของพี่ มันเป็นสิ่งของที่คนในชั้นบนสุดพยายามจะฝังกลบมาตลอดสิบปี ถ้าพี่ไม่อยากตายเหมือนพนักงานคนเก่าคนนั้น ถอยออกมาเถอะค่ะ’* หัวใจของผมกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง ผมทำพลาดไปแล้วจริงๆ ไม่ใช่แค่พลาดเรื่องงาน แต่ผมได้ลากคนบริสุทธิ์อย่างรินเข้ามาพัวพันกับวังวนแห่งความมืดมิดที่ผมไม่มีทางสู้ได้เลย ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความมุ่งมั่นที่ผสมปนเปกับความหวาดกลัว ผมเดินออกจากออฟฟิศ ไม่สนสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองมาด้วยความงุนงง ผมตรงดิ่งไปยังลิฟต์ตัวที่เร็วที่สุดเพื่อจะขึ้นไปชั้นบนสุด ชั้นที่เขาสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าเด็ดขาด ในจังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง มือหนึ่งที่สวมถุงมือหนังสีดำก็คว้าขอบประตูเอาไว้พร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้ผมเซถลาไปกระแทกผนังลิฟต์ เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของใครบางคนที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเอ่ยขึ้นในความแคบของลิฟต์ “คุณกวิน... คุณลืมของสำคัญไว้ที่ผมนะ” เขายื่นกุญแจดอกนั้นมาตรงหน้าผม กุญแจที่หายไปเมื่อคืน พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นการเยาะเย้ยในโชคชะตาที่เล่นตลกกับผม แสงไฟในลิฟต์เริ่มกะพริบถี่ๆ เหมือนกับหัวใจของผมที่กำลังจะหยุดเต้นเมื่อเห็นสิ่งที่ติดมากับกุญแจในมือของเขา... มันคือบัตรพนักงานของรินที่มีรอยเลือดสดๆ เปื้อนอยู่ตรงมุม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดของตึกระฟ้าแห่งนี้ และหวังว่าท่านผู้อ่านจะยังอยู่เป็นเพื่อนผมจนกว่าจะถึงตอนหน้าครับ คนมองเมือง