ภาพจำลองของสังคม

"ถ้าพวกคุณยังยืนกรานว่าจะเอาส่วนกลางไปซ่อมฟิตเนสกับสระว่ายน้ำบนชั้นดาดฟ้า ผมบอกได้เลยว่า... เงินค่าส่วนกลางของผม สตางค์แดงเดียวก็จะไม่จ่าย!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นห้องประชุมนิติบุคคลคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุง สะท้อนก้องผ่านผนังกระจกใสที่มองออกไปเห็นแสงไฟระยิบระยับของตึกระฟ้าเบื้องล่าง บรรยากาศภายในห้องอัดแน่นไปด้วยไอคุกรุ่นของความเห็นแก่ตัว ความตึงเครียดนี้ไม่ได้เพิ่งก่อตัวขึ้น แต่มันสะสมมานานใต้พรมแดงราคาแพงของสถานที่แห่งนี้ และวันนี้ มันได้เวลาลุกไหม้ขึ้นอย่างสมบูรณ์ กวินนั่งอยู่มุมหนึ่งของห้อง ดวงตาสีเข้มมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ชายวัยกลางคนผู้พูดประโยคเมื่อครู่คือคุณธนา เจ้าของห้องชุดเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ผู้ซึ่งไม่เคยเข้าร่วมประชุมลูกบ้านเลยสักครั้งตลอดสามปีที่ผ่านมา จนกระทั่งวันนี้ วันที่วาระการประชุมระบุชัดเจนเรื่อง "การจัดสรรงบประมาณซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐานและระบบระบายน้ำของตึก" "คุณธนาครับ ใจเย็นก่อนครับ" กรรมการนิติบุคคลคนหนึ่งพยายามประนีประนอม "ระบบท่อระบายน้ำใต้ดินของตึกเราเริ่มทรุดตัวแล้ว ถ้าไม่รีบซ่อมแซม น้ำอาจจะเอ่อล้นเข้าสู่ชั้นจอดรถและห้องเก็บของใต้ดิน ซึ่งมันจะกระทบกับทุกคน..." "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับชั้นยี่สิบแปดล่ะ!" คุณธนาสวนกลับทันที น้ำเสียงเย่อหยิ่งและสายตาที่มองกราดไปรอบห้องแสดงความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง "ห้องผมอยู่ข้างบนโน่น ท่อข้างล่างจะแตกหรือจะตัน ผมเดือดร้อนไหม? ไม่เลย! ทำไมผมต้องเอาเงินหยาดเหงื่อแรงงานของผมมาจ่ายค่าซ่อมแซมอะไรก็ไม่รู้ที่ผมไม่ได้ใช้ประโยชน์ ทำไมไม่เอาเงินไปพัฒนาส่วนที่มันเพิ่มมูลค่าให้ตึกเราดูไฮโซขึ้นล่ะ?" เสียงฮือฮาประท้วงดังขึ้นจากกลุ่มเจ้าของห้องพักชั้นกลางและชั้นล่าง หลายคนเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจ ความแตกแยกที่เคยซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มทักทายตามลิฟต์ บัดนี้ถูกฉีกหน้ากากออกจนหมดสิ้น ริน ซึ่งยืนถือถาดกาแฟอยู่มุมห้องเพื่อคอยบริการผู้เข้าร่วมประชุม หลุบสายตาลงต่ำ เธอเห็นรอยเปื้อนสีดำเล็กๆ บนพรมราคาแพงที่เกิดจากคราบน้ำกาแฟที่ใครบางคนทำหกไว้เมื่อครู่นี้ แต่ไม่มีใครสนใจมัน เช่นเดียวกับที่ไม่มีใครสนใจความเดือดร้อนของคนตัวเล็กๆ ในตึกนี้ รินหันมาสบตากับกวินเพียงชั่วพริบตา แววตาของเธอนิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายต่อจิตใจมนุษย์ที่คับแคบยิ่งกว่าห้องสตูดิโอขนาด 25 ตารางเมตร "พูดแบบนี้ก็เห็นแก่ตัวเกินไปแล้วครับคุณธนา!" เสียงของชายหนุ่มจากชั้นห้าดังแทรกขึ้นมา เขาเป็นพนักงานบริษัทธรรมดาที่เก็บเงินก้อนสุดท้ายมาซื้อห้องนี้เพื่อซุกหัวนอน "ถ้าฐานรากของตึกมันมีปัญหา ตึกทั้งตึกมันก็ถล่มลงมาได้ ไม่ใช่แค่ชั้นล่างนะ ชั้นบนของคุณนั่นแหละที่จะร่วงลงมาก่อนใครเพื่อน!" "คุณกล้าแช่งตึกนี้เหรอ!" คุณธนาลุกพรวดขึ้นชี้หน้า "รู้ไหมว่าห้องผมราคากี่สิียล้าน พูดจาแบบนี้ระวังจะไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินผ่านล็อบบี้คอนโดนี้นะครับ!" บรรยากาศในห้องประชุมเดือดดาลขึ้นจนถึงขีดสุด เสียงเถียงกันดังเซ็งแซ่อย่างไร้ระเบียบ ไม่มีใครฟังใคร ต่างฝ่ายต่างอ้างสิทธิ์ อ้างความถูกต้อง และอ้างความเหนือกว่าทางฐานะ กวินถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ ความเงียบสงบในใจที่เขาพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี ถูกความโลภและความเห็นแก่ตัวของผู้คนรอบข้างพังทลายลงในพริบตาเดียว นี่หรือคือภาพจำลองของสังคมที่เขาต้องเผชิญอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่กรงขังคอนกรีต ที่กัก ขังจิตใจมนุษย์ให้แคบลงเรื่อยๆ ตามความสูงของตึกที่พวกเขาสร้างขึ้น ยิ่งอยู่สูงเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งห่าง1จากพื้นดินและเพื่อนมนุษย์มากขึ้นเท่านั้น ในจังหวะที่การโต้เถียงกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงพูดคุยทั้งหมดเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ชายชราในชุด รปภ. ของคอนโดก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด มือที่ถือวิทยุสื่อสารสั่นเทาเล็กน้อย หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ "คุณ... คุณกรรมการครับ..." เสียงของลุงยามขาดห้วง "ท่อประธานใต้ดิน... มันทานแรงดันไม่ไหวแล้วครับ ตอนนี้... ตอนนี้ น้ำปนเปื้อนกำลังทะลักเข้าสู่ชั้นจอดรถใต้ดิน และลิฟต์หลักทุกลำถูกตัดระบบอัตโนมัติแล้วครับ!" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ทุกคนหันไปมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของคุณธนาหายวับไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความซีดเผือกและความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ กวินลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาคมกริบมองกราดไปยังทุกคนที่เมื่อครู่ยังทะเลาะกันเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน ก่อนที่เขาจะหันไปสบตากับรินที่ยืนนิ่งอยู่ข้างเสา และในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนภัยฉุกเฉินของตึกก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นพร้อมกันทุกชั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตึกระฟ้าแห่งนี้มาด้วยกันจนถึงบทนี้นะครับ