ฮีลเพื่อฆ่า

"แก... แกเข้ามาในเขตหวงห้ามนี้ได้อย่างไร!" เสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าหน่วยจู่โจมกิลด์มังกรฟ้าดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคคี ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยสัญชาตญาณดิบที่กรีดร้องเตือนภัย เมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—ชายหนุ่มภายใต้หน้ากากเงินลายกางเขนเลือด ที่แผ่ไอสังหารเย็นยะเยือกจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง คณินถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเย่อหยิ่งที่เคยประดับอยู่บนใบหน้ามลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดผวาที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตา "หน้ากากนั่น... แกคือไอ้เศษสวะที่กิลด์ของเราถีบหัวส่งไปตายในดันเจี้ยนระดับ SSS เมื่อสามปีก่อนไม่ใช่รึไง!" คณินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรวบรวมความกล้าหยิบดาบเวทมนตร์ประจำตัวขึ้นมาถือไว้มั่น แม้เหงื่อกาฬจะไหลท่วมแผ่นหลัง "เป็นไปไม่ได้! มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางรอดชีวิตจากมหันตภัยในนั้นมาได้... แกเป็นใครกันแน่!" ร่างใต้หน้ากากเงินไม่ตอบคำถามนั้น เขายังคงก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคง เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดัง ก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังให้กับชีวิตของพวกมันทุกตัว รินรดา ซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่มุมมืดของโถงหิน ขยับรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ เธอรู้อยู่แล้วว่าการมาเยือนของ "หมอเทวะแรงก์ SSS" ในวันนี้ จะไม่ใช่การเจรจา แต่เป็นการชำระบัญชีแค้นที่รอคอยมานานแสนนาน "ความตาย... ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่พวกท่านคิดหรอกครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ลอดผ่านหน้ากากเงินออกมา ช่างเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและทรงอำนาจจนคณินถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มันไม่ใช่เสียงของฮีลเลอร์ผู้ต่ำต้อยที่เคยคอยก้มหัวรับใช้พวกเขาในอดีต แต่มันคือเสียงของ "ผู้พิพากษา" ที่ถือสิทธิ์ขาดเหนือลมหายใจของทุกคน ณ ที่นี้ "ไอ้สารเลว! อย่ามาทำเป็นอวดดี!" หัวหน้าหน่วยจู่โจมทนรับแรงกดดันไม่ไหว เขาคำรามลั่นก่อนจะระเบิดมานาสีฟ้าครามออกจากร่าง พุ่งทะยานเข้าใส่ชายใต้หน้ากากด้วยความเร็วแสง ดาบใหญ่ในมือเงื้อขึ้นหมายจะผ่าร่างของอีกฝ่ายให้เป็นสองท่่อนในดาบเดียว "ระวังตัวด้วยครับ!" คณินร้องเตือนด้วยความลืมตัว ทว่า... ไม่มีแม้แต่การตั้งรับ ไม่มีแม้แต่การชักอาวุธใดๆ ออกมาป้องกัน ชายใต้หน้ากากเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นช้าๆ ฝ่ามือแบออกเบื้องหน้าอย่างไร้การป้องกัน ปล่อยให้คมดาบอันทรงพลังพุ่งเข้ามาปะทะกับร่างกายของตนเองตรงๆ *ฉับ!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกฟันเข้าอย่างจังจนเกิดเสียงดังสนั่น คณินเบิกตากว้างด้วยความสะใจ ชั่วพริบตาเดียวที่เขาคิดว่าไอ้หน้ากากเงินนี่คงจบสิ้นแล้ว แต่รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เพราะไม่มีเลือดหยดลงมาสักหยดเดียว... ตรงกันข้าม ร่างของหัวหน้าหน่วยจู่โจมผู้ใช้ดาบต่างหาก ที่จู่ๆ ก็แข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความเจ็บปวดทรมานสุดขีด เส้นเลือดปูดโปนทั่วใบหน้าและลำคอ ราวกับมีพลังงานมหาศาลกำลังย้อนกลับเข้าไปทำลายอวัยวะภายในของตนเอง "อะ... อะไรกัน..." หัวหน้าหน่วยจู่โจมกระอักษรออกมาเป็นเลือดสดๆ แรงสะท้อนจากการโจมตีเมื่อครู่ ไม่เพียงแต่ไม่สร้างความเสียหายให้เป้าหมาย แต่มันถูกสะท้อนกลับด้วยความรุนแรงคูณร้อยเท่า! นี่คือวิชาอันเป็นเอกลักษณ์ของหมอเทวะผู้พลิกผันกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติ—**"ฮีลเพื่อฆ่า"** (Healing Reversal) สกิลต้องห้ามที่เปลี่ยนพลังการรักษาและการรับดาเมจให้กลายเป็นอาวุธสังหารอันไร้ปรานี "ในเมื่อพวกท่านชอบสร้างบาดแผลให้ผู้อื่น..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ขณะที่ฝ่ามือยังคงแบอยู่ "วันนี้ ผมจะรักษาบาดแผลเหล่านั้น... ด้วยการส่งพวกท่านไปสู่สุขคติเองครับ" *กรอบ! แคร็ก!* เสียงกระดูกทั่วร่างของหัวหน้าหน่วยจู่โจมแตกละเอียดพร้อมกันทีละส่วน ราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนยักษ์ ร่างกายของเขายบิดเบี้ยวผิดรูปก่อนจะระเบิดออกเป็นละอองเลือดสาดกระจายไปทั่วผนังถ้ำ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่เงียบสงบลงในพริบตา คณินทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ขาของเขาไร้เรี่ยวแรงที่จะพยุงร่างตัวเองได้อีกต่อไป ความหวาดกลัวระดับวิกฤตกัดกินจิตใจจนเขาทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ ส่งเสียงร้องขอชีวิตที่ไม่เป็นภาษา "แก... แกมันปีศาจ... ปีศาจชัดๆ!" คณินถดกายหนีสุดชีวิต แผ่นหลังชนเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบ ดวงตาคู่นั้นมองตรงไปยังชายใต้หน้ากากที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ รินรดาก้าวเท้าเข้ามาสมทบ เธอใช้ปลายรองเท้าแตะเบาๆ ที่ร่างของคณินด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ "สามปีก่อน ตอนที่นายผลักเขาลงไปในเหวลึก นายเคยคิดถึงวันนี้บ้างไหมล่ะ... คณิน" รินรดากล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ชายใต้หน้ากากหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคณินที่กำลังสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับอดีตเพื่อนร่วมทีมผู้ทรยศ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือสีดำยื่นออกไปแตะที่คางของคณินเบาๆ บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหน้ากากเงินที่สะท้อนแสงไฟสีแดงฉาน "อย่าเพิ่งรีบตายสิครับ... คณิน" น้ำเสียงนั้นกระซิบแผ่วเบาข้างหู แต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในจิตใจของคณินราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก "เพราะบัญชีแค้นระหว่างเรา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" สิ้นคำพูดนั้น คณินก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อชายใต้หน้ากากค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดล็อกสายรัดด้านหลัง และดึงหน้ากากเงินออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงานั้น... ใบหน้าที่ทำให้คณินจำได้แม่นยำที่สุด จนอยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเส้นทางการชำระแค้นนี้ไปด้วยกันนะครับ