ระบบเทวะตื่นขึ้น

"สนุกแค่นี้... พอหรือยังล่ะครับ" กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้ของเนื้อหนังที่ถูกกรดมานาหลอมละลาย เสียงหัวใจของคณินเต้นระรัวราวกับกลองศึกที่ใกล้แตกสลาย ร่างกายของเขาพับทรุดลงกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบของดันเจี้ยนระดับ S หยาดเลือดสีแดงฉานไหลรินจากมุมปาก อาบย้อมชุดฮีลเลอร์ขาดวิ่นจนดูไม่ได้ รอบตัวเขาในรัศมีสิบเมตร เต็มไปด้วยซากอสูรเวทมนตร์และเศษซากอาวุธที่แตกหัก แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าบาดแผลภายนอกนับร้อยเท่า คือสายตาเย้ยหยันจากคนที่เขาเคยเรียกว่า 'สหายร่วมเป็นร่วมตาย' "หมดฤทธิ์แล้วสินะ คณิน" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า หัวหน้ากิลด์มังกรฟ้า ก้าวเท้าเหยียียดย่างเข้ามาใกล้ ร่างของชายผู้ทรงอำนาจคนนี้สะอาดสะอ้านไร้รอยขีดข่วน ราวกับไม่ได้เพิ่งผ่านการต่อสู้เป็นตายมาด้วยซ้ำ เขาก้มมองฮีลเลอร์หนุ่มที่นอนหายใจรวยรินด้วยสายตาของพญาอินทรีมองเหยื่อใต้กรงเล็บ มือหนาถือคريสตัลบันทึกภาพเวทมนตร์ที่กำลังฉายแสงสีฟ้าเรืองรอง เพื่อบันทึกภาพวาระสุดท้ายนี้ไปรายงานความสำเร็จเบื้องบน "นายทำหน้าที่ 'เครื่องมือ' ได้ดีมากแล้วล่ะนะ... ขอบคุณสำหรับหยาดเหงื่อและมานาทั้งหมดที่นายทุ่มเทให้กิลด์เราตลอดห้าปีที่ผ่านมา แต่ก็นะ คนไม่มีประโยชน์แล้ว จะให้เปลืองทรัพยากรเลี้ยงไว้ทำไมกัน?" ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง คณินกัดฟันแน่นจนเลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง ความแค้น ความโกรธเกรี้ยว และความรู้สึกถล่มทลายราวกับโลกทั้งใบพังครืนลงมาสุมอก ภาพอดีตที่เขาเคยยอมเสี่ยงชีวิตรักษาพวกมัน ยอมเอาตัวเองไปรับคมดาบแทนน้องร่วมกิลด์ ย้อนกลับมาตอกย้ำความโง่เขลาของตนเองอย่างสาสม *โง่... ฉันมันโง่สิ้นดีที่เชื่อใจพวกสุนัขรับใช้เงินตราพวกนี้* ภายในห้วงความคิดที่กำลังดำดิ่งสู่ความมืดมิด สติสัมปชัญญะของคณินเริ่มเลือนราง ลมหายใจแผ่วเบาลงทุกที ทว่า ในวินาทีที่ความตายกำลังเอื้อมมือมาแตะขั้วหัวใจ เสียงก้องกังวานลึกลับที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ก็ดังขึ้นในโสตประสาท เป็นเสียงที่เย็นเยียบ ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยอำนาจเหนือสรรพสิ่ง [ตรวจพบเจตจำนงแห่งการเอาชีวิตรอดขั้นสูงสุด...] [เงื่อนไขลับ 'ความแค้นถึงขีดสุด' สัมฤทธิ์ผล] [ระบบเทวะแรงก์ SSS: 'หัตถ์พิฆาตสวรรค์' กำลังทำการผูกพันธะกับจิตวิญญาณของโฮสต์... 10%... 50%... 100% เสร็จสิ้น] คณินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเจ็บปวดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสพลังงานสีทองอร่ามที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดฝอยทุกตารางนิ้ว มันไม่ใช่พลังมานาอันอ่อนแอที่เขาเคยใช้เยียวยาคนอื่น แต่มันคือพลังงานดิบเถื่อนที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ในพริบตา ดวงตาที่เคยไร้ประกายของฮีลเลอร์หนุ่ม ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองเรืองแสง ร่างกายที่ควรจะหมดสภาพ กลับมีความรู้สึกร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ กลิ่นอายความกดดันระดับมหาศาลแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนหัวหน้ากิลด์มังกรฟ้าที่กำลังจะหันหลังเดินหนี ถึงกับชะงักฝีเท้า ขนลุกชันขึ้นทั่วแผ่นหลังอย่างไม่มีสาเหตุ "นะ... นั่นมันอะไรกันวะ?" หัวหน้ากิลด์พึมพำด้วยความตื่นตระหนก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยเสียงดังลั่น เขาหันขวับกลับมามองร่างที่ควรจะไร้ลมหายใจไปแล้ว คณินค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันรอบตัวทำให้พื้นหินรอบกายแตกร้าวเป็นทางยาว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย [ยินดีด้วยครับ โฮสต์ปลดล็อกสกิลติดตัว 'เนตรอมตะ' และ 'เขตแดนพลิกชะตา'] [สถานะปัจจุบัน: ฟื้นฟู 100% / ปลดขีดจำกัดพลังกายและมานาอย่างไร้ขีดจำกัด] หัวหน้ากิลด์มังกรฟ้าหน้าถอดสี รีบชักดาบเวทมนตร์ประจำตัวออกมาตั้งรับ "แก... แกยังไม่ตายเรอะ! ทำไมพลังงานนั่นมัน..." "ตายเหรอครับ?" คณินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงจิตวิญญาณ ดวงตาคู่คมกวาดมองอดีตนายเหนือหัวด้วยสายตาสมเพชเวทนา "ความตายยังไม่กล้าต้อนรับคนอย่างผมหรอกครับ... ในเมื่อบัญชีแค้นระหว่างเรา ยังไม่ได้สะสางกันให้เรียบร้อยเลยสักนิดเดียว" บรรยากาศในดันเจี้ยนเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงสะท้อนของหยดน้ำและประกายแสงสีทองจากร่างของคณินที่ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาทีละก้าวอย่างมั่น ในขณะเดียวกัน ที่ด้านนอกดันเจี้ยน เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหรูหราพ่นลายตราสัญลักษณ์กิลด์ปริศนา แลנדי้งลงจอดอย่างเงียบเชียบ ประตูห้องโดยสารเปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูป รินรดาก้าวลงมาพร้อมรอยยิ้มบางเฉียบที่มุมปาก เธอกวาดสายตามองไปยังปากทางเข้าดันเจี้ยนก่อนจะเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบื้องล่าง "ได้เวลาเก็บกวาดกระดานนี้เสียทีสินะครับ... หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันรอนานเกินไปนะ คณิน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปพร้อมกับความสะใจในตอนนี้นะครับ