ข้อตกลงคืนของ

"ถ้าคิดว่าจะเอาเกียร์มาคืนแล้วจบเรื่องง่ายๆ บอกเลยว่าฝันไปเถอะค่ะ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉคมคมบาดลึกของมินนี่ดังขึ้นทันทีที่เธอก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะกาแฟในมุมลับตาคน รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ถูกปั้นแต่งมาอย่างดีไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันสร้างแรงกดดันจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลงถนัดตา พายตวัดสายตาขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดระคนรำคาญ มือเรียวที่กำลังถือแก้วชาเขียวชงเข้มชะงักค้าง ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้ด้วยแรงกระแทกเบาๆ พอให้เกิดเสียงกระทบที่บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นภายในอก นัยน์ตากลมโตจ้องตรงไปยังดาวคณะนิเทศฯ ที่ยืนวางมาดคุณหนูผู้เพียบพร้อมอยู่ตรงหน้า "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่นางเอกเจ้าน้ำตาประจำปีนี่เองค่ะ" พายแค่นหัวเราะในลำคอ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่เคยคิดจะยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าเดินมาเพื่อจะบอกแค่นี้ เชิญกลับไปนั่งโต๊ะของเธอเถอะค่ะ ที่ตรงนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนชอบแย้งของคนอื่นมายืนเกะกะหรอกนะ" คำพูดเจ็บแสบนั้นทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของมินนี่กระตุกไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังคงไว้ซึ่งมารยาทจอมปลอมด้วยการหันไปส่งสายตาออดอ้อนให้กับชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามของพาย "พี่อคินคะ มินนี่แค่เป็นห่วง... เห็นพี่บอกว่าจะมาธุระสำคัญกับเพื่อน แต่ทำไมถึงมานั่งลับตาคนกับยัยนี่ได้ล่ะคะ" มินนี่จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ยัยนี่' พร้อมกับทำท่าทางเหมือนเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ที่กำลังถูกรังแก อคินขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติฉายแววความเย็นชาและรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง เขาไม่ได้สนใจใยดีท่าทางน่าสงสารของมินนี่เลยแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้นกลับเหลือบมองพายที่กำลังพ่นลมหายใจฟوتฟัดด้วยความหมั่นไส้เขาอยู่รอมร่อ "เรื่องของฉัน" อคินตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใย แต่มันกลับทำให้มินนี่หน้าเสียยิ่งกว่าเดิม "พี่อคิน..." "ถ้าไม่มีอะไรธุระสำคัญ ก็เชิญครับ" อคินตัดบทอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะหันกลับมามองหน้าพายที่กำลังจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาคาดโทษ พายเม้มปากแน่น ความโกรธที่สะสมมาตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวานพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด เธออุตส่าห์ยอมนัดเจอไอ้รุ่นพี่วิศวะปากเสียคนนี้เพื่อจะเอาเกียร์บ้าๆ นี่มาคืนให้จบๆ ไป แต่เขากลับปล่อยให้ชะนีน่ารำคาญตามมาวุ่นวายได้แถมยังนั่งทำหน้าตายเฉยเมยราวกับเรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด! "นี่!" พายกระแทกเสียงเรียกชื่อเขาด้วยความเหลืออด เธอยื่นมือไปหยิบพวงกุญแจห้อยเกียร์วิศวะที่วางอยู่กลางโต๊ะขึ้นมาแล้วโยนมันลงไปตรงหน้าเขาเสียงดัง *ปัง!* "เอาเกียร์ของนายคืนไปซะ! แล้วก็ช่วยบอกแม่นี่ให้เลิกเดินตามตื๊อฉันสักที น่ารำคาญ!" อคินก้มมองพวงกุญแจเกียร์ที่นอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นชั่วแวบหนึ่ง ดวงตาคมกริบพินิจมองใบเนียนที่แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวของคนตรงหน้าอย่างนึกสนุก พ่อหนุ่มสายซึนอย่างเขาไม่เคยรู้สึกว่าการโดนผู้หญิงด่ามันน่าสนใจเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต "ไม่อ่ะ" อคินตอบหน้าตาย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วกอดอกมองเธอด้วยสายตาท้าทาย "ของของฉัน... ฉันจะให้ใครเก็บรักษามัน ก็สิทธิ์ของฉัน" "นาย!" พายแทบจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด เธออุตส่าห์ตื่นแต่เช้าเพื่อมาสะสางเรื่องนี้ แต่ดูสิ่งที่เขาทำสิคะ! ปากแข็งแถมยังกวนประสาทเป็นที่หนึ่ง "นายอยากได้คืนนักไม่ใช่เหรอไง! หรือว่าสมองกลับจำไม่ได้ว่านี่คืออะไร!" "จำได้สิครับ..." อคินจงใจลากเสียงยาว แววตาพราวระยับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาเริ่มส่อประกายความเจ้าเล่ห์ออกมาทีละน้อย "แต่เกียร์วงนี้... ฉันตั้งใจเอาให้เธอ 'เก็บรักษา' ต่างหากล่ะ ไม่ใช่เอามาคืน" คำพูดนั้นทำเอาพายชะงักกึก หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความหมายแฝงที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงทุ้มต่ำนั่นกันแน่ มินนี่ที่ยืนหัวโด่อยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือดด้วยความโกรธที่ถูกเมินเฉยอย่างสมบูรณ์แบบ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "พี่อคินหมายความว่ายังไงคะ! ทำไมต้องเอาของสำคัญแบบนั้นไปให้ผู้หญิงคนอื่นด้วย!" "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ มินนี่" อคินหันไปมองดาวคณะนิเทศฯ ด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที ความอบอุ่นหรือความขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความดาร์กและอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจนมินนี่ต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "แล้วก็... เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันสักที ฉันรำคาญ" คำพูดที่ไร้เยื่อใยนั้นเปรียบเสมือนตบเข้าที่ใบหน้าสวยๆ ของมินนี่อย่างจัง เธอกัดริมฝีปากล่างจนห่อเลือดด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่พายด้วยความริษยาอาฆาต "เธอ... ฝากไว้ก่อนเถอะยัยพาย!" มินนี่สะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทកส้นเท้าจากไปอย่างหัวเสีย ทิ้งให้บรรยากาศที่โต๊ะกาแฟตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอจะสะใจที่เห็นยัยตัวแสบหน้าแตก แต่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอกลับอันตรายยิ่งกว่าร้อยเท่าพัน배! อคินยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ร่างสูงใหญ่ค่อยๆโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นเรื่อยๆ จนระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ "ส่วนเธอ..." เสียงกระซิบต่ำทุ้มลอยมาปะทะข้างหูของพาย ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ไหนๆ ก็ไม่อยากรับเกียร์ของฉันแล้ว... งั้นเปลี่ยนมาเป็น 'รับผิดชอบ' ความรู้สึกฉันแทนดีไหมล่ะครับ" พายเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรำถี่ระรัวราวกับกลองเพลในอก สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียวเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางเธอเบาๆ บังคับให้เธอต้องสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังสะท้อนเงาของเธออยู่ข้างในนั้น... และในเสี้ยววินาทีที่ลมหายใจของเขารดรินอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก ประตูร้านกาแฟก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดังลั่น พร้อมกับเสียงตะโกนกระหึ่มของวินเพื่อนสนิทตัวแสบที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะสำคัญ! "ไอ้คิน! ชิบหายแล้วมึง! อาจารย์ฝ่าย disciplinary กำลังเดินมาทางนี้! มึงพาพายหนีเร็ว!" เกียร์เปื้อนกาวใจ ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับโมเมนต์ฟินๆ ปนความกวนของพ่อหนุ่มสายซึนคนนี้ด้วยนะคะ!