เปิดฉากสงครามประสาท

"ถ้าสมองของเธอมีพื้นที่เหลือเฟือสำหรับการแต่งนิยายรักน้ำเน่า ฉันแนะนำให้เอาสมรรถภาพทางสมองส่วนนั้น ไปใช้กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบสถิติปีที่แล้วจะดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ต้องมานั่งสอบซ่อมจนหน้าดำคร่ำเครียดแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับทำให้พายที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดสรุปวิชานิเทศศาสตร์บนโต๊ะยาวริมหน้าต่างในห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัย ถึงกับชะงักมือที่ถือปากกาหมึกซึมทันที พายเงยหน้าขึ้นขวับ ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่สบอารมณ์ ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมสีแดงเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่ง กำลังยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยท่าทางกวนประสาท มือหนาทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า กางเกงยسمส์เซอร์ๆ แต่อัดแน่นไปด้วยออร่าความน่าหมั่นไส้แบบเต็มพิกัด อคิน... พ่อหนุ่มวิศวะปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากหมาและหน้าตาดีระดับท็อปฟอร์มของมหาวิทยาลัย ที่บังเอิญกลายเป็นคู่ปรับทางสายตาของเธอมานานร่วมเทอม "นี่นาย!" พายกระแทเสียงใส่เบาๆ แต่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง "ตาก็มี สมองก็โตเป็นควาย เอ้ย เป็นผู้ชายอกสามศอก ทำไมถึงมองไม่อว่าโต๊ะตรงนี้มันมีกระเป๋าของฉันวางจองอยู่ตั้งนานสองนานแล้วคะ หรือว่าสมองส่วนการมองเห็นของเด็กวิศวะมันถูกความร้อนจากเตาหลอมเหล็กเผาจนใช้งานไม่ได้ไปแล้ว" อคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่กระเป๋าผ้าแคนvasลายการ์ตูนกวนๆ ของเธอที่วางอยู่บนเก้าอี้อีกตัว ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเธอนิ่งๆ "กระเป๋าหน้าตาประหลาดนี่น่ะเหรอคะ ฉันนึกว่าเป็นขยะรีไซเคิลที่ใครลืมทิ้งไว้ซะอีก" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียաբเรื่อยแต่น่าตบให้คว่ำ "อีกอย่าง ตรงนี้มันโซนอ่านหนังสือเงียบสงบของคณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวของเด็กนิเทศฯ ที่จะมานั่งกางอาณาจักรขีดๆ เขียนๆ เพ้อฝันเรื่องพระเอกหนุ่มหล่อรวยมารับไปกินชาบูกลางดึก" "อุบาทว์ที่สุด!" พายแทบจะปาปากกาใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะเตี้ยกว่าเขาเกือบหนึ่งช่วงตัว แต่รังสีความมั่นหน้าและสายตาอาฆาตมาดร้ายของเธอก็ไม่ได้เป็นรองใครเลยสักนิด "นี่มันห้องสมุดกลางของมหา'ลัยค่ะคุณชาย ไม่ใช่ตึกคณะวิศวะที่นายจะทำตัวเป็นเจ้าป่าเจ้าเขาที่ไหน ใครมาก่อนได้นั่งก่อน เป็นกฎอนุบาลที่เด็กอนุบาลสามเขายังรู้ แต่วิศวะปีสามอย่างนายคงสอบตกสินะคะถึงได้ไม่รู้เรื่องพื้นฐานแบบนี้" อคินไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายังคงยืนกอดอก มองยัยตัวแสบตรงหน้าที่กำลังหายใจฮึดฮัดจนอกกระเพื่อมด้วยความโมโห แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ ซึ่งเอาเข้าจริง... มันไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิดในสายตาของเขา กลับดูเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อที่พยายามจะพองขนให้ตัวใหญ่ขึ้นเสียมากกว่า น่ารักชะมัด... ความคิดบ้าๆ นั้นผุดขึ้นมาในหัวทำให้อคินต้องรีบกะพริบตาไล่ความรู้สึกประหลาดออกไป แล้วแทนที่ด้วยใบหน้าเรียบตึงตามสไตล์พ่อหนุ่มสายซึนตัวพ่อ "ปากเก่งดีนี่คะ" อคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพายต้องผถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดๆ ของผู้ชายปะปนกับกลิ่นละอองฝนจางๆ ทำเอาพายชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างน่าโมโห "แต่ปากเก่งแบบนี้ เวลาโดนฉันจูบ... จะยังเก่งอยู่หรือเปล่าล่ะหึ" "ไอ้... ไอ้คนทะลึ่ง!" พายหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรือเพราะความเขินที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนสมองประมวลผลไม่ทัน เธอยกมือขึ้นเตรียมจะผลักอกแกร่งออกไปให้พ้นทาง แต่ทว่า... "อุ๊ย! พี่อคินขา~ อยู่นี่เองเหรอคะ มินนี่ตามหาซะทั่วเลย" เสียงหวานใสที่ลากเสียงยาวอย่างจงใจดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง ทำให้อบลื่นและพายต้องหยุดชะงักการเคลื่อนไหวทั้งหมด มินนี่ ดาวคณะบริหารธุรกิจสุดเซ็กซี่ในชุดนักศึกษาเข้ารูปเป๊ะ ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางเยื้องย้อย รอยยิ้มหวานหยดย้อยถูกส่งให้อคินราวกับรอบตัวมีดอกไม้บานสะพรั่ง ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่คมจะหันมามองพายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามแบบไม่คิดจะปิดบัง "อ้าว พาย นิเทศฯ นี่เอง... แหม นึกว่าใคร มานั่งทำอะไรตรงนี้คะเนี่ย เกะกะทางเดินพี่เขาหรือเปล่าเอ่ย" มินนี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่แฝงความเหน็บแนมไว้อย่างเต็มเปี่ยม พร้อมกับเนียนมือเรียวเข้าไปเกาะแขนล่ำของอคินทันที "พี่อคินคะ ไปกินกาแฟกันดีกว่าค่ะ มินนี่มีเรื่องชีทสรุปวิชาบัญชีที่อยากให้พี่อคินช่วยติวให้เป็นพิเศษพอดีเลย" อคินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามจะดึงแขนออกจากการเกาะกุมของมินนี่ แต่สายตากลับเหลือบไปมองพายที่ตอนนี้กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะแบบสะใจเล็กๆ พายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดที่ชวนให้อคินรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "เชิญตามสบายเลยค่ะคุณมินนี่ พอดีฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอเวลามีคนพยายามจะ 'อ่อย' ผู้ชายกลางห้องสมุดหรอกนะคะ เชิญไปสวีทกันให้เต็มที่เลยค่ะ... ระวังจะโดนบรรณารักษ์ไล่ตะเพิดข้อหาทำอนาจารในที่สาธารณะก็แล้วกันนะ" พูดจบ พายก็คว้ากระเป๋าผ้าของตัวเองสะพายไหล่เตรียมจะเดินหนีออกไปจากตรงนั้นให้พ้นๆ หน้าผู้ชายใจร้ายกับชะนีหน้าแป้งนี่เสียที แต่อคินกลับไวกว่า เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่เพียงพอที่จะทำให้เธอก้าวเท้าต่อไปไม่ได้ พายสะดุ้งสุดตัว หันกลับไปถลึงตาใส่เขา "ปล่อยนะเว้ย! อยากไปกินกาแฟกับน้องเขาก็ไปสิ จะมาจับมือฉันไว้ทำไม หรือว่าติดใจรสชาติฝีปากฉันจนอยากโดนด่าอีกรอบหรือไงคะ!" อคินไม่ยอมปล่อย เขากระตุกข้อมือเธอเบาๆ จนร่างบางเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มจนพายรู้สึกชาไปหมด "ใครบอกว่าจะไป..." อคินกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจ "ฉันไม่ได้นัดยัยนี่... และโต๊ะตรงนี้ ฉันก็จองไว้ให้เธอต่างหากล่ะ ยัยตัวแสบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันตอนนี้นะคะ! ❤️ (เกียร์เปื้อนกาวใจ)