ความซึนของนายวิศวะ

“ยิ้มหวานขนาดนี้ มดไม่ขึ้นประตูก็บุญเท่าไหร่แล้วมั้งคะ” ฉันแค่นยิ้มมุมปาก พลางกวาดสายตามองยัยดาวคณะที่ยืนบิดไปบิดมาอยู่หน้าห้องอคิน ราวกับกำลังแสดงละครเวทีฉากนางเอกผู้แสนดี มินนี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉย แต่ดวงตานั่นน่ะเหรอ... มันกำลังกรีดร้องใส่ฉันชัดๆ ว่า *‘มาทำไม’* “พาย... มาหาอคินเหรอคะ?” เสียงหวานหยดนั่นบาดหูจนฉันอยากจะหาสำลีมาอุด “พอดีมินนี่เอาขนมมาฝากอคินน่ะค่ะ เห็นว่าช่วงนี้เขายุ่งๆ กับโปรเจกต์เกียร์ คงไม่ได้ทานอะไรเลย” “อ๋อ ขอบคุณแทนอคินด้วยนะคะที่หวังดี” ฉันจงใจเน้นคำว่า *‘หวังดี’* จนอีกฝ่ายตาเขียว “แต่พอดีฉันมีเรื่องด่วนจะคุยกับเขา ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญทางนั้นเลยค่ะ ทางเดินมหาลัยกว้างพอให้คนสวยๆ เดินนะคะ ไม่จำเป็นต้องมายืนขวางหน้าห้องคนอื่น” มินนี่เม้มปากแน่นก่อนจะเดินกระแทกส้นสูงผ่านฉันไป ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ จังหวะที่กำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู บานประตูสีเทาเข้มก็เปิดออกเสียก่อน ร่างสูงโปร่งของอคินในชุดช็อปวิศวะสีซีดจางที่แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงศอกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนชัดเจน เขาก้มมองฉันด้วยสายตานิ่งเฉย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ “มาทำไม” น้ำเสียงเขายังคงห้วนสั้นเป็นเอกลักษณ์ แต่มันแฝงความหงุดหงิดบางอย่างที่ฉันเดาไม่ออกว่าเป็นเพราะงานหรือเพราะฉันกันแน่ “มาดูว่าสภาพคนบ้างานจะเป็นยังไงบ้าง” ฉันแสร้งตีหน้ามึนแล้วเบี่ยงตัวเดินเบียดไหล่เขาเข้าไปในห้อง “ห้องรกเหมือนรังหนูเลยนะเนี่ย สงสัยต้องหาคนมาช่วยจัดบ้างแล้วมั้ง” “อย่ารื้อของฉัน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะปิดประตูห้องลงเสียงดัง *ปัง* บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟกระป๋องและกลิ่นดินน้ำมันที่ใช้ทำโมเดล ฉันวางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้างโซฟาแล้วหันไปมองร่างสูงที่เดินไปทิ้งตัวลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ เขามีอาการไอออกมาเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะหยิบแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม ท่าทางเกร็งๆ ของเขาทำให้ฉันหรี่ตามอง “ป่วยเหรอ?” “เปล่า” เขาตอบทันควันโดยไม่หันมามอง “อคิน” ฉันก้าวเข้าไปหาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ตาก็แดง จมูกก็ฟุดฟิด จะโกหกก็ช่วยดูสภาพตัวเองด้วยค่ะ ฉันไม่ได้โง่นะ” คนตัวสูงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาถอดแว่นสายตาออกแล้วนวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือความรู้สึกที่อัดแน่นจนคนมองอย่างฉันใจสั่นสะท้าน “เรื่องของฉันน่ะพาย กลับไปเถอะ” “ไม่กลับ” ฉันกอดอก มองคนปากแข็งที่พยายามผลักไส “จะอยู่จนกว่านายจะยอมไปหาหมอ หรือไม่ก็บอกมาว่าต้องการอะไรให้ฉันช่วย” อคินเงียบไปนาน ความเงียบนั้นหนาแน่นจนฉันได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนฉันต้องแหงนหน้ามอง ก่อนที่เขาจะเดินเลี่ยงไปที่ลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วควานหาอะไรบางอย่างสักพัก เขาเดินกลับมาหาฉันพร้อมกับถุงกระดาษสีขาวที่มีตราสัญลักษณ์ร้านขายยาชื่อดังในละแวกมหาลัยวางลงบนมือฉัน แรงกดทับจากถุงยานั่นทำเอาฉันมึนงงไปชั่วขณะ “ไปซื้อมาตอนไหน?” ฉันถามพลางเปิดดูถุงยาที่มีทั้งยาลดไข้ ยาแก้ไอ และวิตามินรวม อคินเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด “วินมันฝากมาให้... บอกว่าเห็นเธอไอตอนอยู่ที่คณะเมื่อวาน เลยฝากฉันมาให้เธอ แต่ฉันลืมเอาไปให้ที่โต๊ะ” “วินเนี่ยนะ?” ฉันเลิกคิ้ว “ทำไมวินต้องซื้อยาให้ฉันตั้งแต่วันที่ฉันไอแค่สองครั้ง แถมยังเป็นยาร้านโปรดที่ฉันกินประจำด้วย?” “มันก็รอบคอบแบบนั้นแหละ จะซักอะไรนักหนา” เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างรำคาญใจ แต่ฉันสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้สบตาฉันเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าไม่อยากกินก็ทิ้งไป หรือจะเอาไปคืนมันก็ได้” ฉันยิ้มกริ่ม ยิ่งเห็นท่าทางเก้งก้างทำตัวไม่ถูกของพ่อหนุ่มวิศวะสายดาร์กคนนี้ ฉันก็ยิ่งอยากจะแกล้งให้เขาร้อนรนกว่าเดิม ฉันก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนแผ่นหลังของเขากระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แขนทั้งสองข้างของฉันกักขังเขาไว้ในวงแขน “ตกลงว่าเป็นวิน... หรือเป็นนายกันแน่ที่ไปยืนต่อคิวซื้อยาให้ฉัน?” อคินชะงัก กลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาลอยมาปะทะจมูกฉัน มันทำให้สติฉันกระเจิงไปชั่วขณะ แต่เขาก็ยังคงนิ่ง สายตาคู่คมกริบนั่นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง “ถ้าฉันบอกว่าฉันซื้อให้...” เขาเว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อย “เธอจะทำตัวดีขึ้นบ้างไหม... หรือจะปากร้ายใส่ฉันเหมือนทุกวัน?” คำถามนั้นทำให้ฉันนิ่งไป หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ในจังหวะที่ฉันกำลังจะอ้าปากตอบ คำพูดหวานๆ ที่เตรียมมากลับหายไปหมดสิ้นเมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอย่างรุนแรง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “อคิน! นี่มินนี่เองค่ะ มินนี่ลืมของไว้... อ้าว...” ประตูห้องถูกเปิดผางเข้ามาโดยไม่ได้อนุญาต ภาพของมินนี่ที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงประตู เปลี่ยนบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียดและคลุมเครือให้กลายเป็นความชุลมุนในพริบตาเดียว! หวังว่าตอนนี้น่าจะถูกใจรี้ดที่ชอบความฟินปนความลุ้นนะคะ ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามความซึนของนายอคินเสมอค่ะ!