ประวัติศาสตร์ที่ถูกลบ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับฝุ่นผงที่สะสมมานานนับร้อยปีอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินชั้นลึกที่สุดของตระกูลศิลา แสงจากตะเกียงโบราณวับแวมสะท้อนกับสันปกหนังสือหนังแท้เรียงรายสุดสายตา ที่นี่ไม่ใช่แค่ห้องเก็บหนังสือ แต่เป็นคลังประวัติศาสตร์มืดที่ถูกซ่อนเร้นจากสายตาของโลกภายนอก "คุณธันวา ระวังมุมซ้ายมือหน่อยครับ ตรงนั้นมีกลไกอาคมที่ถูกลงอักขระไว้เพื่อป้องกันผู้บุกรุก หากแตะโดนโดยไม่รู้จังหวะ ลมปราณในกายของคุณอาจจะปั่นป่วนจนกระอักเลือดได้นะครับ" ศิลาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวยาวของร่างทรงหนุ่มกำลังพลิกหน้ากระดาษสมุดบันทึกโบราณที่ทำจากใบลานอย่างระมัดระวัง ร.ต.อ. ธันวา ชักมือที่เกือบจะเอื้อมไปแตะชั้นไม้กลับทันที ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจยาวเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ แม้เขาจะเป็นตำรวจผู้ยึดมั่นในตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์ แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาหลายต่อหลายครั้ง เขาก็เรียนรู้ที่จะให้เกียรติและเชื่อฟังคำเตือนทางไสยเวทของสหายร่วมทางคนนี้อย่างสนิทใจ "ขอบคุณครับ... ถ้าไม่ได้คุณ ผมคงเผลอทำเรื่องโง่ๆ ลงไปอีกตามเคย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อลดความตึงเครียดในบรรยากาศ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่า ตระกูลที่ดูทรงเกียรติและเปิดเผยต่อหน้าสังคมอย่างตระกูลศิลา จะมีมุมมืดที่เก็บงำความลับดำมืดขนาดนี้เอาไว้" "ความลับมักซ่อนอยู่ในที่ที่คนมองข้ามเสมอครับ ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับ 'ดวงตาที่สาม' และพิธีกรรมโบราณที่ถูกกวาดล้างเมื่อห้าสิบปีก่อน มันยิ่งจำเป็นต้องถูกเก็บรักษาไว้ให้พ้นจากสายตาของรัฐบาลและผู้ที่ไม่เกี่ยวข้อง" ศิลาตอบโดยไม่ละสายจากตัวหนังสืออักษรขอมโบราณที่จารึกไว้ในสมุด ในขณะเดียวกัน ที่ห้องปฏิบัติการนิติวิทยาศาสตร์เบื้องบน หมวดพิชชาคงกำลังง่วนอยู่กับการวิเคราะห์คราบสารเคมีปริศนาที่พวกเขาเพิ่งเก็บมาจากจุดเกิดเหตุล่าสุด การทำงานเป็นทีมระหว่างวิทยาศาสตร์และไสยเวทเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นระบบ แม้มนุษย์ทั้งสองโลกจะมองสิ่งเดียวกันด้วยมุมมองที่ต่างกัน แต่เป้าหมายในการค้นหาความจริงกลับเป็นเส้นขนานที่วิ่งเข้าหากันอย่างลงตัว "ธันวา มาดูนี่สิครับ..." ศิลาเรียกเสียงเบา แต่ทว่าจริงจังจนธันวาต้องรีบก้าวเข้าไปใกล้ บนหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบเก่า มีภาพวาดลายเส้นหมึกจีนรูปดวงตาที่มีรอยแตกตรงกลาง พร้อมข้อความบันทึกด้วยลายมือหวัดๆ ว่า *‘วันที่ 12 ตุลาคม... พิธีกรรมผนึกวิญญาณแห่งลุ่มน้ำคานล้มเหลว ดวงตาแตกสลาย ความอาฆาตไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันถูกถ่ายทอดไปยังสายเลือดรุ่นถัดไป... ผู้ใดถือครองตระกูลศิลา ผู้นั้นคือผู้แบกรับคำสาปชั่วนิรันดร์’* ธันวาขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลข้อมูลอย่างรวดเร็ว "ถ้าบันทึกนี้เป็นความจริง... หมายความว่าการตายของเหยื่อในคดีล่าสุด ไม่ใช่การฆาตกรรมต่อเนื่องธรรมดา แต่เป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมที่พยายามจะปลดปล่อยบางสิ่งที่ถูกผนึกไว้เมื่อห้าสิบปีก่อนอย่างนั้นหรือครับ?" "ถูกต้องครับ" ศิลาพยักหน้ารับช้าๆ แววตาของร่างทรงหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะราวกับกำลังซ่อนความจริงบางอย่างที่หนักหนาเกินกว่าจะเอ่ยออกมา "และดูเหมือนว่า... ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ จะไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับผมเลย" บรรยากาศในห้องใต้ดินพลันเยือกเย็นลงทันrid สัญชาตญาณดิบของนายตำรวจหนุ่มส่งเสียงร้องเตือนภัยในหัว ธันวากำมือแน่นเตรียมชักอาวุธประจำกาย ทว่าก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นที่บันไดทางลง—ไม่ใช่เสียงของหมวดพิชชา และไม่ใช่เสียงของคนทั่วไปที่เดินเข้ามาอย่างสุภาพ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะไม้ดังขึ้นสามครั้งจากความมืดเบื้องบน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาด "เก่งมาก... เจ้าหลานชาย นึกไม่ถึงว่าจะตามรอยเท้าของบรรพบุรุษมาจนถึงห้องนี้ได้เร็วขนาดนี้" เสียงปริศนาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน ศิลาชะงักค้างไปในทันที นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตกใจเป็นครั้งแรกตั้งแต่ธันวาเคยร่วมงานกันมา **"ท่าน... อา..."** ศิลาพึมพำชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่หูตัวเองได้ยิน และก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร เงาร่างหนึ่งก็ก้าวพ้นความมืดของบันไดลงมา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้า... ซึ่งเป็นใบหน้าเดียวกับผู้บัญชาการตำรวจสูงสุดผู้กำลังดูแลคดีนี้อยู่พอดี! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของตอนนี้ด้วยกันนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ