คดีที่สองที่โหดเหี้ยม

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ห้องแล็บนี้กลายเป็นสุสานอีกแห่ง ก็ช่วยถอยห่างจากร่างนั้นเสียทีครับ หมวดพิชชา” เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นคาวเลือดผสมกับสารเคมีฉุนกึกอบอวลอยู่ในอากาศ ร.ต.อ. ธันวาที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูขมวดคิ้วแน่น แววตาคมกริบของเขาจ้องมองร่างไร้วิญญาณบนเตียงชันสูตรด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้—มันคือความรู้สึกคุ้นเคยที่น่ารังเกียจ “ศิลา... ฉันไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อฟังคำเตือนเรื่องโชคลาง” พิชชาหันกลับมา เธออยู่ในชุดกาวน์เปื้อนเลือด มือที่สวมถุงมือยางสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือมีดผ่าตัด “นี่คือคดีที่สองในรอบสัปดาห์ รูปแบบการฆาตกรรม... การจัดวางอวัยวะ... รอยกรีดที่ไร้ความปราณี ทั้งหมดมันเหมือนกับคดีของเจ้าลัทธิวิปริตนั่นไม่ผิดเพี้ยน ทั้งที่มันตายไปแล้ว!” ธันวาเดินเข้าไปใกล้ หยุดยืนข้างศิลา “มันไม่ได้ตายไปจริงๆ หรือมันแค่ทิ้งเมล็ดพันธุ์เอาไว้ครับ” ศิลาไม่ตอบ เขายกมือขึ้นระดับสายตา นิ้วเรียวยาวสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะวาดผ่านอากาศเป็นวงกลม ดวงตาที่สามที่มองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่อาจเห็นกำลังสั่นสะท้าน ภาพในมิติคู่ขนานซ้อนทับกับความจริง—ไอสีดำมืดมิดที่พวยพุ่งออกมาจากบาดแผลของศพไม่ใช่อาฆาตธรรมดา แต่มันคือกฎเกณฑ์ที่บิดเบี้ยว “ไม่ใช่แค่เลียนแบบครับหมวด แต่มันคือ ‘การรับช่วงต่อ’ ใครบางคนกำลังใช้รอยเท้าของฆาตกรคนเดิมเพื่อเปิดประตูบานใหม่” ศิลาหันมามองธันวา แววตาของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้า “คุณจำคำพูดสุดท้ายของวิญญาณในที่เกิดเหตุคดีแรกได้ไหม... ‘ผู้ดูแลคนต่อไป’... ดูเหมือนเราจะเจอตัวเขาแล้วในพื้นที่เขตสาม” ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน “คนพวกนี้มันคิดว่าความตายเป็นเรื่องสนุกหรืออย่างไรกัน” “สำหรับพวกมัน ความตายคือศิลปะและอำนาจครับ” ศิลาตอบพลางโน้มตัวลงไปใกล้ศพมากขึ้น เขาหยิบเหรียญเก่าคร่ำคร่าที่พบในปากของผู้ตายขึ้นมา “นี่คือตราประทับของตระกูลที่สาบสูญไปแล้ว เมื่อร้อยปีก่อนตระกูลนี้เคยพยายามดึงวิญญาณกลับจากขุมนรกเพื่อสร้างร่างทรงนิรันดร์ หากคดีนี้เชื่อมโยงกับพวกมันจริง... เรื่องนี้จะใหญ่เกินกว่าที่ตำรวจเพียงไม่กี่นายจะรับมือไหว” พิชชาวางเครื่องมือลงด้วยเสียงดังเคร้ง “คุณกำลังจะบอกว่า นี่คือไสยเวทระดับสูง? ที่ต้องใช้ชีวิตคนเป็นเครื่องบูชาเพื่อพิธีกรรมบางอย่าง?” “ถูกต้องครับหมวดพิชชา” ธันวาเสริม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและมุ่งมั่น “ในฐานะตำรวจ ผมจะใช้กฎหมายจับตัวมัน แต่ในฐานะมนุษย์... หากมันแตะต้องผู้บริสุทธิ์อีกแม้แต่คนเดียว ผมจะไม่ใช้แค่กุญแจมือ แต่จะใช้ทุกอย่างที่ผมมีขยี้มันให้จมดิน” ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของศิลาก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณแหลมสูงที่ทำเอาทุกคนในห้องต้องสะดุ้งโหยง หน้าจอสมาร์ทโฟนของศิลาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน อักขระโบราณที่ไม่เคยปรากฏที่ไหนมาก่อนวิ่งผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะหยุดนิ่งพร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ศิลาถึงกับหน้าถอดสี *“ระบบแจ้งเตือนระดับ SSS: การบิดเบือนมิติในพื้นที่เขตสามเสร็จสมบูรณ์ บอสลับแห่งพิธีกรรม ‘ผู้เฝ้าประตูที่ถูกลืม’ ได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลแล้ว”* ธันวาคว้าโทรศัพท์ไปดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองศิลา “เขตสาม... ที่นั่นคือที่พักของครอบครัวคุณไม่ใช่หรือครับ ศิลา?” ศิลานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความเงียบงันที่แสนทรมานกัดกินหัวใจ ก่อนที่เขาจะหันไปคว้าเสื้อโค้ทและอุปกรณ์ไสยเวทของตนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับคนละคน “มันไม่ได้มาเพื่อก่อคดี แต่มันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของมัน... และผมคือเป้าหมายแรกครับ” ขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกจากห้องแล็บ ไฟในตึกทั้งหมดก็ดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา แต่สิ่งที่น่าขนลุกกว่าคือเงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังของหมวดพิชชา มันไม่ใช่เงาของเธอ... แต่เป็นเงาของชายหนุ่มในชุดโบราณที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู พร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เงียบเสียง “พวกคุณกำลังเล่นสนุกอยู่บนกองไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างนะครับ” เสียงกระซิบข้างหูของธันวาทำเอาเขาสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับไปด้านหลัง ทว่าพบเพียงความว่างเปล่า แต่เมื่อก้มลงมองที่พื้น ธันวากลับพบหยดเลือดสดๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นอักขระประหลาด... มันคือชื่อของเขาที่ถูกเขียนไว้อย่างชัดเจนบนพื้นห้องชันสูตร! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ