จิตสัมผัสที่ผิดพลาด

“อย่ามองเข้าไปในดวงตาของมัน ศิลา! ถอยออกมา!” เสียงตะโกนของธันวาดังก้องสะท้อนอยู่ในโถงทางเดินที่มืดมิดของตึกร้างใจกลางกรุง กลิ่นธูปเก่าผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนน่าสะอิดสะเอียน ศิลายืนแข็งค้างอยู่เบื้องหน้าเงาดำที่รูปร่างคล้ายมนุษย์ ทว่าดวงตาของสิ่งนั้นกลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง มือของร่างทรงหนุ่มสั่นเทาขณะพยายามปิดกั้นกระแสจิตที่กำลังถูกลากดึงออกไป “ผม... ผมเห็นแล้วธันวา...” ศิลาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “เขากำลังเรียกผม... บอกว่าเขาคือคนเดียวที่เข้าใจว่าผมเป็นใคร” “นั่นไม่ใช่คน! นั่นคือกับดัก!” ธันวาพุ่งตัวเข้าคว้าไหล่เพื่อนร่วมทาง แต่ร่างของศิลากลับเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง มือที่ธันวาคว้าได้ดูเหมือนจะทะลุผ่านความว่างเปล่าไปชั่วขณะ นั่นคือสัญญาณอันตรายที่หมวดพิชชาเคยเตือนไว้ว่าหากจิตของผู้ใช้พลังถูกครอบงำ ร่างกายจะเริ่มสูญเสียสถานะความเป็นจริง ศิลาเซถลาไปข้างหน้า ภาพนิมิตที่ควรจะฉายให้เห็นความจริง กลับกลายเป็นภาพลวงตาที่บิดเบี้ยว เขาเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กยืนอยู่กลางกองเพลิง และคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังคือเงาดำนั่นที่กำลังกระซิบคำสั่งบางอย่างด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยเสียจนใจสั่น—เสียงของพ่อแม่ที่เขาไม่เคยจำได้ “โกหก...” ศิลากัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม “แกไม่ใช่พวกเขา!” “แต่ถ้าข้ามีคำตอบที่เจ้าโหยหามาทั้งชีวิตล่ะ ศิลา?” เสียงกระซิบนั้นดังก้องในโสตประสาทของเขาโดยตรง ไม่ใช่ผ่านทางหู แต่ผ่านทางกระแสจิตที่กำลังถูกกัดกิน ศิลาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อปิดผนึกดวงตาที่สาม แต่พลังที่ควรจะปกป้องเขากลับเหมือนเครื่องจักรที่รวนเร ภาพนิมิตสลับสับเปลี่ยนรวดเร็วจนน่าเวียนหัว ธันวาเห็นศิลาเริ่มขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนพื้นด้วยนิ้วมือที่เปื้อนเลือดของตนเอง ท่าทางของเขาดูไร้สติไปแล้ว ตำรวจหนุ่มคว้าปืนพกขึ้นมา แม้เขาจะไร้สัมผัสพิเศษ แต่เขามีสัญชาตญาณของการเป็นนักสืบที่เฉียบคมพอจะรู้ว่า ‘ศัตรู’ ในที่นี้ไม่ได้อยู่แค่ตรงหน้า แต่มันกำลังสิงอยู่ในหัวของศิลา “พิชชา! ถ้าคุณได้ยินผม ส่งสัญญาณมาเดี๋ยวนี้! ระบบตัดกระแสจิตของศิลาใช้ไม่ได้ผล!” ธันวาตะโกนใส่ไมโครโฟนขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในปกเสื้อ เสียงตอบกลับจากหมวดพิชชาขาดๆ หายๆ “ธันวา! ฟังนะ... สิ่งที่ศิลาเห็นไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือ ‘รอยแยกของความทรงจำ’ ที่ใครบางคนจงใจเปิดทิ้งไว้! ถ้าเขายังไม่หยุดเชื่อมต่อจิต ร่างของเขาจะถูกดึงเข้าไปเป็นภาชนะถาวร! คุณต้องทำให้เขาสลบ!” ธันวาเม้มปากแน่น เขาไม่เคยอยากทำร้ายเพื่อนร่วมงาน แต่สถานการณ์นี้บีบบังคับเกินกว่าจะใช้เหตุผล ศิลากำลังจะสูญเสียตัวตนไปในความมืดนั้น “ขอโทษนะเพื่อน” ธันวาขยับเข้าไปใกล้ อาศัยจังหวะที่ศิลากำลังเงยหน้าขึ้นรับแสงไฟสลัวจากหน้าต่างฝุ่นเขรอะ เขากระแทกสันมือเข้าที่ต้นคอของศิลาอย่างแม่นยำ ร่างของร่างทรงหนุ่มทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของเขา ทันทีที่ศิลาหมดสติ ความกดดันในอากาศที่บีบคั้นราวกับจะระเบิดก็หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทว่า... ความเงียบงันที่ตามมากลับน่ากลัวยิ่งกว่า ธันวาพยุงร่างของศิลาให้นั่งพิงผนังก่อนจะตรวจดูชีพจร หัวใจของศิลาเต้นเร็วผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้ธันวาต้องชะงักคือสิ่งที่ศิลาเขียนไว้บนพื้น สิ่งที่เขาคิดว่าเป็นแค่การขีดเขียนไร้ความหมาย กลับกลายเป็นอักขระไสยเวทโบราณที่อ่านได้ใจความว่า: *‘ยินดีด้วยที่มาถึง... ผู้สังเกตการณ์’* “นี่มันหมายความว่ายังไง...” ธันวาพึมพำ ขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสิ่งที่อยู่บนพื้น แต่จู่ๆ หน้าจอสมาร์ทโฟนของเขาก็ดับมืดลง ก่อนจะมีตัวอักษรสีแดงสดปรากฏขึ้นบนหน้าจอดำสนิท [ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลที่สาม] [ระดับความยาก: SSS] [คำเตือน: ศิลาไม่ได้โดนหลอก... แต่กำลังถูกยืมร่างเพื่อถ่ายทอดสด] ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังธันวา ไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ แต่เป็นจังหวะที่เชื่องช้า สุขุม และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้ขนลุกชัน ธันวาหมุนตัวกลับพร้อมเล็งปืนไปที่ความมืดตรงหน้าทันที ท่ามกลางความมืดมิด ชายในชุดสูทสีเทาผู้มีใบหน้าเรียบเฉยยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งของเขาถือร่มสีดำสนิท แม้จะอยู่ในตึกที่ไม่มีฝนแม้แต่หยดเดียว ชายคนนั้นยกยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้ธันวารู้สึกราวกับถูกมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ “คุณรอนานเกินไปหรือเปล่าครับ ร.ต.อ. ธันวา?” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพจนน่าขนลุก “ศิลาไม่ได้ทำผิดพลาด... แต่เขากำลังทำหน้าที่ 'ผู้รับสาร' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด... ให้กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้” ชายแปลกหน้าก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นดวงตาที่เป็นประกายสีทองประหลาดที่ธันวาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตมนุษย์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของตอนนี้ด้วยกันนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ