ร่องรอยบนเส้นด้ายกรรม

กลิ่นสารเคมีฉุนกิวของน้ำยาฟอร์มาลีนและกลิ่นอับชื้นจากห้องเก็บศพใต้ดินของสถานีตำรวจนครบาลไม่ได้ทำให้ ร.ต.อ.ธันวา รู้สึกหงุดหงิดเท่ากับร่างระหงของชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมผ้าลินินสีเทาอ่อนที่กำลังยืนไขว่ห้างพิจารณาร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลสอย่างใจเย็น ศิลาไม่ได้สวมถุงมือยางตามระเบียบปฏิบัติ ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับศิลปินกำลังลอยเหนือผิวหนังสีม่วงคล้ำของผู้ตายโดยไม่แตะต้อง แต่แววตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับกวาดมองลึกลงไปราวกับกำลังอ่านหนังสือพิมพ์รายวันที่คนธรรมดาไม่มีวันมองเห็น "คุณกำลังทำลายหลักฐานทางนิติเวชโดยการยืนหายใจรดต้นคอผู้ตายแบบนั้นครับ หมวดพิชชาคงไม่ปลื้มแน่ถ้ากลับเข้ามาแล้วเจอว่าร่องรอย DNA ปนเปื้อน" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดันอย่างจงใจ ศิลาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ดวงตาสีดำยังคงจดจ้องอยู่ที่รอยช้ำรูปนิ้วมือรอบลำคอศพ รอยช้ำนั้นบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ ราวกับถูกบีบด้วยมือที่มีมากกว่าห้านิ้ว "หลักฐานที่พวกคุณมองหาด้วยกล้องจุลทรรศน์ มันตอบได้แค่ว่า 'ใคร' เป็นคนทำ แต่มันตอบไม่ได้ว่า 'ทำไม' และที่สำคัญที่สุด... สิ่งที่อยู่เบื้องหลังรอยนี้ มันกำลังมองเราอยู่ครับ ผู้กอง" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกวูบลงฉับพลันราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา ธันวาขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอทำให้สัญชาตญาณดิบของนายตำรวจมือปราบร้องเตือน แต่เขายังคงยืนกรานในความเชื่อมั่นของตนเอง ความงมงายไม่มีทางมีน้ำหนักมากกว่ารอยนิ้วมือและผลชันสูตร "ผมไม่เชื่อเรื่องภูตผีปีศาจ สิ่งที่ผมเห็นคือคดีฆาตกรรมอำมหิต และถ้าคุณยังมีท่าทีเล่นละครทางไสยศาสตร์แบบนี้ต่อไป ผมคงต้องเชิญคุณออกจากห้องสืบสวนพิเศษ" ธันวาขยับตัวเข้าไปประชิดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ ศิลาถอนหายใจเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องชันสูตรเปิดออก หมวดพิชชาเดินถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาใต้กรอบแว่นใสฉายแววเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด เธอกวาดสายตามองชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนคุมเชิงกันอยู่ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังทึบ "ผลตรวจดีเอ็นเอใต้เล็บผู้ตายออกมาแล้วค่ะผู้กอง..." พิชชาเว้นจังหวะ ถอดถุงมือยางออกแล้วโยนลงถังขยะ "แต่ปัญหามันแปลกประหลาดมาก... ดีเอ็นเอที่พบ เป็นของผู้ตายเอง ส਼าเหตุการตายคือขาดอากาศหายใจ แต่ในกระเพาะอาหารกลับพบดินอาคมและเส้นด้ายสีแดงที่ใช้ผูกศพตามพิธีกรรมโบราณ ซึ่งทางนิติวิทยาศาสตร์ไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันเข้าไปอยู่ในร่างกายได้อย่างไรโดยไม่มีร่องรอยการผ่าตัด" ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมหันกลับไปมองศิลาโดยอัตโนมัติ ร่างทรงหนุ่มเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความเยาะเย้ย แต่เป็นความเข้าใจในความจำกัดของโลกวิทยาศาสตร์ "เส้นด้ายกรรม..." ศิลาเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ดังก้องกังวานในความเงียบ "เส้นด้ายที่ถูกถักทอขึ้นจากความอาฆาตมาดร้ายของคนเป็น เพื่อพันธนาการดวงวิญญาณของคนตายไม่ให้ไปผุดไปเกิด และเหยื่อรายนี้... ไม่ใช่รายแรก และจะไม่ใช่รายสุดท้าย ถ้าพวกเรายังไม่ยอมร่วมมือกันอย่างแท้จริง" ธันวานิ่งเงียบ ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่น ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงระหว่างกรอบกฎหมายและตรรกะที่เขายึดถือมาตลอดชีวิต กับความจริงตรงหน้าที่กำลังตบหน้าเขาด้วยหลักฐานเหนือธรรมชาติ การร่วมมือกับคนประเภทศิลาเท่ากับการยอมรับความพ่ายแพ้ของวิทยาศาสตร์ครึ่งหนึ่ง แต่สัญชาตญาณนักสืบก็บอกเขาเช่นกันว่า หากปฏิเสธ... เขาจะไม่มีวันไขปริศนาเบื้องหลังศพตรงหน้านี้ได้เลย "ตกลง..." ธันวาเอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงแสดงถึงความจำยอมอย่างที่สุด "คุณมีเวลาส 24 ชั่วโมงในการพิสูจน์ว่าทฤษฎีไสยเวทของคุณมีประโยชน์อะไรกับคดีนี้บ้าง ศิลา ถ้าเลยจากนี้... ผมจะจัดการตามวิธีของตำรวจ" ศิลาพยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ด้วยความยินดีครับ ผู้กองธันวา" ทว่า ในวินาทีที่ศิลาหันหลังกลับเพื่อหยิบกระเป๋าอุปกรณ์ ทันใดนั้น ไฟนีออนบนเพดานห้องชันสูตรก็กะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดและแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่สาดส่องลงมา หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับห้องเก็บศพด้านนอก ปรากฏรอยนิ้วมือสีดำเปรอะเปื้อนค่อยๆ ประทับลงมาจากด้านนอกทีละรอย... ทีละรอย อย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นตรงข้างหูของธันวา *“...พวกแก... กำลังก้าวเข้ามาในเขตอาคมของฉัน...”* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ ขอให้สนุกกับการติดตามปมปริศนาในตอนต่อไปครับ — เข็มทิศมองวิญญาณ