รอยร้าวของความไว้ใจ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบเขม่าควันธูปในห้องเก็บสำนวนคดีเก่า ของกองบังคับการปราบปรามอาชญากรรมพิเศษ ช่างชวนให้รู้สึกอึดอัดเสียจนลมหายใจสะดุด ร.ต.อ.ธันวา วางแฟ้มคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเมื่อสิบหี่ปีก่อนลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดังทึบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างทรงหนุ่มผู้ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า ภายใต้แสงไฟนีออนสีนวลที่กะพริบถี่เป็นจังหวะ บรรยากาศระหว่างพวกเขาทั้งสองไม่ได้อบอุ่นเหมือนเช่นเคย ความเงียบงันทำหน้าที่ราวกับใบมีดบางเฉียบที่กรีดเซาะความไว้วางใจซึ่งกันและกันทีละน้อย "คุณช่วยอธิบายสิ่งที่ผมเจอในห้องใต้ดินวัดร้างนั่นหน่อยได้ไหมครับ ศิลา" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยคลื่นอารมณ์ที่ถูกกดทับเอาไว้ภายใต้กรอบของความเป็นมืออาชีพ เอกสารแผ่นหนึ่งถูกเลื่อนไปตรงหน้าชายหนุ่มผู้มีดวงตาทิศที่สาม มันคือสำเนาใบแจ้งเกิดและบันทึกการรับเด็กชายตกยากเข้าสถานสงเคราะห์เมื่อสองทศวรรษก่อน โดยมีชื่อของ 'ปรมาจารย์เพชร' ผู้ล่วงลับปรากฏเป็นผู้พิทักษ์สิทธิ์ตามกฎหมาย และที่มุมกระดาษแผ่นนั้น มีตราประทับรูป 'ดอกบัวสีเพลิง' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับรอยสักบนแผ่นหลังของเหยื่อรายล่าสุด ศิลาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขายังคงยืนไขว่ห้างด้วยท่าทีสุขุม นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพของนายตำรวจหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะอย่างไม่เสื่อมคลาย "คุณกำลังสงสัยว่าผมเป็นฆาตกร หรือกำลังสงสัยว่าผมเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่งในกระดานที่คุณยังมองไม่เห็นกันแน่ครับ ผู้กองธันวา" ศิลาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความนัยที่บาดลึก "ผมไม่ได้สงสัยว่าคุณฆ่าใคร..." ธันวาก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะ มือหนากำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แต่ผมสงสัยว่า... ทำไมรอยสักตระกูลเก่าแก่ที่สูญหายไปพร้อมกับเหตุการณ์ไฟไหม้สำนักวิปัสสนาเมื่อสิบปีก่อน ถึงได้ไปอยู่บนศพของเหยื่อ และทำไมประวัติความเป็นมาของคุณในระบบราชการ ถึงถูกลบเลือนราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาช่วยผมทำคดีนี้เสียอีก" หมวดพิชชา ซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องรีบก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน เมื่อสัมผัสได้ถึงประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้น เธอวางแท็บเล็ตแสดงผลการวิเคราะห์สารเคมีบนศิลาอาคมลงบนโต๊ะ "ผู้กองคะ... ผลชันสูตรชิ้นส่วนศิลาอาคมที่ยึดมาจากที่เกิดเหตุออกมาแล้วค่ะ มันไม่ได้มีแค่รังสีพลังงานไสยเวทอย่างที่เราคิด แต่โครงสร้างทางโมเลกุลของมันถูกสังเคราะห์ขึ้นมาจากดีเอ็นเอของมนุษย์... พูดง่ายๆ คือ ศิลาอาคมชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากเนื้อเยื่อของสิ่งมีชีวิตที่มีสายเลือดเชื่อมโยงกับตระกูลโบราณ" พิชชาหันไปมองหน้าศิลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "และฐานข้อมูลพันธุศาสตร์ยืนยันว่า... โครงสร้างดีเอ็นเอนี้ ตรงกับแฟ้มประวัติลับที่ถูกเข้ารหัสไว้ในระบบของกรมตำรวจ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าเสียงฝนที่กำลังโหมกระหน่ำซัดสาดหน้าต่างกระจกด้านนอก ศิลาก้มมองมือทั้งสองข้างของตนเอง ชั่วขณะหนึ่ง ประกายแสงสีทองจางๆ วับวามขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เขายิ้มรับรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่ธันวาเคยเห็นมาตลอดระยะเวลาที่ร่วมงานกัน "คุณคิดว่าผมเป็นคนพาคุณเข้ามาสู่เกมนี้ เพื่อล้างแค้นให้ใครบางคนใช่ไหมครับธันวา" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "คุณเชื่อมั่นในหลักฐานเชิงประจักษ์... แต่คุณเคยลองมองผ่าน 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งของวิญญาณดูสักครั้งไหม ว่าทำไมผมถึงมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น และทำไม... ร่างกายนี้ถึงมีปฏิกิริยากับกลิ่นอายความตายทุกครั้งที่คุณเข้าใกล้คดีของตระกูลเพชร" ก่อนที่ธันวาจะได้เอ่ยปากซักถามข้อสงสัยใดเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบรักษาความปลอดภัยของกองปราบฯ ก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟนีออนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบเตือนภัยระดับสูงสุด หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดวิ่งพล่านบนจอภาพ *[WARNING: ระบบฐานข้อมูลกลางถูกเจาะ - ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ลับ 'โครงการชำระวิญญาณ' - รหัสยืนยันตัวตนตรงกับเป้าหมายระดับ SSS]* ทันใดนั้นเอง ประตูเหล็กนิรภัยของห้องเก็บสำนวนคดีก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของความตายที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอמהขึ้นท่ามกลางสัญญาณเตือนภัย "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่พวกคุณพยายามตามหาครับ... สายเลือดสุดท้ายแห่งผู้สืบทอดศิลาอาคมตระกูลเพชร" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดของตอนนี้ด้วยกันนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ