มังกรคลั่ง

แปะ... แปะ... แปะ... เสียงปรบมือจังหวะเชื่องช้าทว่าก้องกังวานเสียดแทงประสาทสัมผัส ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดเบื้องหลังม่านหมอกสีชาด แรงกดดันระดับภัยพิบัติแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ไอแซคหยุดฝีเท้าลงทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลหรี่แคบลงเล็กน้อย สะท้อนเงาร่างของชายในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ผู้กำลังก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มนุษย์ทั่วไปไม่มีวันส่งยิ้มเช่นนี้ออกมาได้ "น่าประทับใจจริงๆ ครับ... ท่านไอแซค" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความชื่นชมที่เคลือบยาพิษ "คิดไม่ถึงเลยว่า 'ไอ้ขยะไร้คลาส' ที่พวกเราเคยเขี่ยทิ้งเมื่อปีก่อน จะดิ้นรนปีปป่ายจนมาถึงหน้าประตูมิติของบอสโลกตัวนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว" ลูมิน่าที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง ขยับตัวก้าวขึ้นมาครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ รังสีอำมหิตสีเงินยวงแผ่พุ่งออกจากร่างของเธอจนพื้นดินรอบบริเวณแตกละเอียดเป็นผุยผง นัยน์ตาสีฟ้าครามเย็นเยียบจ้องมองผู้มาเยือนราวกับกำลังมองซากศพที่ยังเดินได้ "หุบปากเสีย... 'เวลล์' หากไม่อยากให้หัวของแกหลุดออกจากบ่าในวินาทีนี้" เวลล์ หัวหน้ากิลด์เทวะอัคคี ผู้ครอบครองอันดับสองของเซิร์ฟเวอร์ระดับโลก หัวเราะออกมาเบาๆ เขาไม่ได้สะท้านต่อจิตสังหารระดับตำนานของลูมิน่าแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณที่มีร่องรอยการต่อสู้ดุเดือด ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังอันผ่าเผยของไอแซค "ใจเย็นก่อนสิครับ ท่านลูมิน่า... อดีตราชินีผู้เคยสูงส่ง ไฉนเลยจึงยอมลดตัวลงมาเป็นสุนัขรับใช้ให้ไอ้เศษสวะนี่คอยจูงจมูกเสียได้ หรือว่าเธอติดใจลีลาบนเตียงของมันกันแน่ ถึงได้ยอมทรยศกิลด์อันยิ่งใหญ่ของเรา" เปรี้ยง! คลื่นดาบพลังเวทสีเงินพุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ลำคอของเวลล์ในเสี้ยววินาทีโดยไม่ต้องรอคำสั่ง แต่น่าแปลกที่ร่างของเวลล์กลับสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองคำเปลือก ก่อนจะไปปรากฏตัวใหม่อย่างใจเย็นห่างออกไปสามสิบเมตร พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้น "ระวังอารมณ์หน่อยครับ... ของเล่นระดับตำนานชิ้นนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อสู้กับเธอหรอกนะ" เวลล์โบกมือปัดเศษฝุ่นบนไหล่เสื้อสูท "แต่ฉันมาเพื่อ 'ตักตวงผลประโยชน์' จากหยาดเหงื่อที่พวกเธอพยายามสังหารบอสโลกต่างหากล่ะ" ทันทีที่สิ้นคำพูดของเวลล์ พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ท้องฟ้าเหนือหุบเขาที่เคยเป็นสีคราม กลับถูกย้อมด้วยความมืดมิดของเมฆหมอกสีเลือด อุณหภูมิรอบกายดิ่งฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นประสาทไขสันหลังดังสะท้อนมาจากก้นบึ้งของเหวลึก "โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!" ไอแซคไม่แม้แต่จะชายตามองเวลล์ ร่างสูงโปรดปรานในชุดคลุมสีดำสนิทหันกลับไปเผชิญหน้ากับความมืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาสีรัตติกาลของเขาฉายแววเย้ยหยันออกมาอย่างไม่ปิดบัง "สุนัขที่รอฉวยโอกาสจากเหยื่อของราชสีห์... สุดท้ายก็เป็นได้แค่สุนัขอยู่วันยังค่ำสินะครับ เวลล์" "แก!" สีหน้าของเวลล์บิดเบี้ยวลงในพริบตา ความเย่อหยิ่งทระนานถูกกระชากกระשהจนยับเยินด้วยคำพูดเรียบง่ายของไอแซค "ปากดีนักนะ! คิดว่าโค่น 'มังกรคลั่ง อัลบิออน' บอสระดับตำนานที่แม้แต่กิลด์อันดับหนึ่งสิบกิลด์รวมกันยังฆ่าไม่ได้ด้วยตัวคนเดียวได้หรือไง! พวกแกจะต้องตายอยู่ที่นี่... และไอเทมดรอปทั้งหมดจะเป็นของฉัน!" ทันใดนั้น ร่างมหึมาสีแดงฉานดั่งโลหิตที่มีเกล็ดหนาทึบดั่งเหล็กกล้าก็ทะยานขึ้นจากก้นเหว ปีกคู่มหศาลแผ่สยายบดบังแสงอาทิตย์จนโลกทั้งใบตกอยู่ในความมืดมิด ดวงตาสีทองคำวาวโรจน์จ้องมองสิ่งมีชีวิตตัวกระจ้อยร่อนทั้งสามเบื้องล่างด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง มันคือ 'มังกรคลั่ง' บอสโลกที่ระบบเกมออกแบบมาให้เป็น 'จุดจบ' ของผู้เล่นทุกคนอย่างแท้จริง พลังกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ซ่านจนเวลล์ถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง เขาพยายามจะขยับตัวหนี แต่ความกลัวระดับรากลึกกลับตรึงร่างของเขาไว้กับที่ ทว่า... ไอแซคกลับก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทีละก้าว ท่ามกลางพายุเพลิงที่มังกรคลั่งพ่นออกมาเผาผลาญทุกสิ่ง "ลูมิน่าครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของมังกร "ค่ะ... นายท่าน" ลูมิน่าขยับเข้าประชิดแผ่นหลังของเขา ดวงตาสีฟ้าครามทอประกายความภักดีอย่างสูงสุด "จัดการไอ้สุนัขที่เห่าเสียงดังน่ารำคาญข้างหลังนั่นซะ... ส่วนกิ้งก่าตัวนี้..." ไอแซคยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวปรากฏออร่าสีดำสนิทที่กลืนกินแสงสว่างโดยรอบจนหมดสิ้น รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผมจะสอนมันเองว่า... ความสิ้นหวังที่แท้จริง หน้าตาเป็นอย่างไร" ตูมมมมมมมม! มังกรคลั่งอ้าปากกว้างเตรียมพ่นลำแสงทำลายล้างขั้นสูงสุดเข้าใส่ตัวเขา เวลล์ที่เห็นเหตุการณ์เบื้องหน้าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดผวา สติสัมปชัญญะของเขาขาดผึ่งเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวตนที่เขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นขยะ ในตอนนี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปไกลจนกลายเป็น 'ภัยพิบัติ' ที่น่ากลัวยิ่งกว่ามังกรตรงหน้าเสียอีก ไอแซคดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ครืนนนนนนนนนน—! มิติเบื้องหน้าแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นความมืดมิดอนธการที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เวลล์กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อร่างของเขากำลังถูกแรงโน้มถ่วงปริศนาดึงดูดเข้าไปในรอยแยกมิติโดยที่ขัดขืนไม่ได้ และก่อนที่สติครั้งสุดท้ายจะดับวูบลง เวลล์ก็ได้ยินเสียงกระซิบอันแผ่วเบาจากชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโลกทั้งใบดังขึ้นข้างหู "ยินดีต้อนรับสู่... บทเรียนสุดท้ายของชีวิตคุณนะครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะครับ