ความต่างของระดับชั้น

"ความโง่เขลา... มักมาพร้อมกับเสียงคำรามที่ดังที่สุดเสมอครับ" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้น ท่ากลางความเงียบงันที่แผ่ขยายไปทั่วบริเวณซากปรักหักพังของมหาวิหารแห่งการเริ่มต้น รอยแยกสีดำบนท้องฟ้ายังคงคายเงาร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์นับพันออกมาอย่างต่อเนื่อง แรงกดดันระดับมิติที่บิดเบี้ยวทำให้ผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์หลายคนถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าหวาดหวั่นนั้น กลับมีเสียงหัวเราะเยาะหยันดังขึ้นจากกลุ่มผู้เล่นระดับหนึ่งของกิลด์ "ราชันย์อัสนี" "ไอ้เศษสวะไร้คลาส! แกคิดว่าสถานการณ์ตรงหน้ามันคืออะไรวะ?" บารอน รองหัวหน้ากิลด์ราชันย์อัสนีตะโกนลั่น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวปะปนกัน "พวกมันคือ 'ผู้พهارสวรรค์' มอนสเตอร์ระดับจักรพรรดิที่ระบบส่งมาล้างบางพวกแก! เลิกทำเป็นเก่งแล้วคุกเข่าซะ ถ้านายยังไม่อยากให้ตัวละครนี้ถูกลบหายไปตลอดกาล!" ไอแซคไม่แม้แต่จะชายตามองชายผู้กำลังสติหลุดด้วยความกลัว ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดสีดำสนิทมองตรงไปยังกองทัพสีขาวเบื้องบนอย่างพินิจพิเคราะห์ เขายกมือขึ้นช้าๆ ปัดฝุ่นที่เกาะอยู่บนไหล่ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงฝุ่นผงน่ารำคาญ ด้านข้างของเขา ลูมิน่ายืนสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นด้วยความประณีตที่สุด ดาบยาวในมือของเธอยังคงมีหยดเลือดสีแดงฉานหยดลงสู่พื้น เสียงติ๋งๆ นั้นราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของพวกที่บังAอาจมาขวางทางเธอกับชายหนุ่ม "นายท่านครับ..." เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นอย่างจงรักภักดี "ปล่อยให้สุนัขพวกนี้เห่าไปเถอะครับ หรือจะให้ดิฉันจัดการพวกมันให้สิ้นซากก่อนที่กองทัพเบื้องบนจะลงมาถึงพื้นดินดีครับ?" "ไม่ต้องหรอก ลูมิน่า..." ไอแซคเอ่ยตอบ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว "คนพวกนี้... ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความต่างของระดับชั้นที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร การปล่อยให้พวกเขาตายไปโดยไม่รู้ตัว คงเป็นการใจดีกับพวกโง่เขลาเหล่านี้มากเกินไปหน่อย" คำพูดนั้นสร้างความเดือดดาลให้แก่บารอนและพรรคพวกอย่างถึงที่สุด บารอนชี้หน้าไอแซคด้วยความคับแค้นใจ "ไอ้สารเลว! แกมันก็แค่ผู้เล่นไร้คลาสที่โชคดีเก็บเลเวลได้สูงหน่อย อย่าผยองให้มันมากนัก! 'หอกอัสนีทะลวงสวรรค์'!" เปรี้ยง! สายฟ้าสีทองคำขาวพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่แผ่นอกของไอแซคด้วยความเร็วสูง รัศมีการทำลายล้างของมันรุนแรงพอที่จะเผาผลาญผู้เล่นทั่วไปให้กลายเป็นจุลได้ในพริบตา ผู้เล่นรอบข้างต่างพากันกั้นหายใจ บางคนถึงกับปิดตาเพราะไม่อยากเห็นภาพความสยดสยอง ทว่า... ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ไอแซคเพียงแค่ยกนิ้วชี้ข้างเดียวขึ้นมารับปลายหอกอัสนีที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย ปลายแหลมของหอกหยุดนิ่งสนิท ราวกับมันพุ่งชนเข้ากับกำแพงเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี แรงลมจากการปะทะตีกลับจนเส้นผมของบารอนปลิวสยาย ดวงตาของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่เบิกกว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า "เป็น... เป็นไปได้ยังไงกัน..." บารอนพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ หอกอัสนีในมือของเขากำลังสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว พลังเวททั้งหมดที่ทุ่มเทลงไปถูกดูดซับหายไปอย่างไร้ร่องรอย "นี่นะหรือ... ขีดจำกัดของผู้เล่นระดับหนึ่งที่พวกแกภาคภูมิใจนักหนา?" ไอแซคเอ่ยถามเบาๆ น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทแต่มันกลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคน "ช่างน่าสมเพชเสียจริง" โป๊ก! เสียงดีดนิ้วเบาๆ ดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา หอกอัสนีในมือของบารอนก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พลังสะท้อนย้อนกลับรุนแรงนับร้อยเท่าพุ่งทะยานเข้าสู่ร่างของบารอนและสมาชิกกิลด์ราชันย์อัสนีที่ยืนอยู่ด้านหลังนับร้อยคนในชั่วพริบตา อ๊ากกกก! เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม ร่างของสมาชิกกิลด์ระดับท็อปต่างพากันกระเด็นกระดอนราวกับใบไม้ที่ถูกพายุซัด ร่างกายของพวกเขาปรากฏรอยร้าวสีทองก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวกระจายหายไปในอากาศ เหลือเพียงบารอนที่คุกเข่าลงกับพื้น ร่างกายอาบไปด้วยเลือดและค่าพลังชีวิตที่เหลือเพียงเลขหลักเดียว ไอแซคก้าวเดินเข้าไปหาบารอนช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขาหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวที่ขยับ ราวกับพื้นดินใต้ร่างกำลังสั่นสะเทือนตามจังหวะหัวใจที่เต้นระทึกของคนทั้งสนาม "นาย... นายเป็นใครกันแน่... แกไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา... แกเป็นใครกันแน่?!" บารอนเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา ขั้นกว่าของความกลัวคือการตระหนักรู้ว่าตนเองกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่เหนือกว่าความเข้าใจของมนุษย์ ไอแซคหยุดยืนตรงหน้าชายผู้พ่ายแพ้ เขาก้มลงมองเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด "ฉันก็แค่... คนที่จะมาจัดระเบียบโลกใบนี้ใหม่ก็เท่านั้นเองครับ" พูดจบ ไอแซคก็สะบัดมือเบาๆ คลื่นพลังเวทสีดำสนิทแผ่ขยายออกไปครอบคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณ กดทับร่างของกองทัพสีขาวนับพันที่เพิ่งเดินออกมาจากรอยแยกบนท้องฟ้าให้หยุดชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่งด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ของระบบเกมอย่างสิ้นเชิง ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมทุกสิ่ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ดังขึ้นด้วยโทนสีแดงฉานก็ทำให้ลมหายใจของทุกคนต้องสะดุดกุก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับระดับสูงสุดจากผู้ดูแลระบบภายนอก] [คำเตือน: ตัวตนปริศนา 'สถาปนิกแห่งจุดจบ' กำลังเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักผ่านประตูมิติหมายเลข 0] [และ... บัญชีผู้ใช้ 'ผู้สร้างกฎ' ได้ทำการล็อกอินเข้าสู่ระบบด้วยสิทธิ์การเข้าถึงแบบไร้ขีดจำกัดแล้ว ณ บัดนี้] รอยแยกสีดำบนท้องฟ้าไม่ได้ขยายใหญ่อีกต่อไป แต่มันกลับฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นความว่างเปล่าสีครามเข้มที่น่าสะพรึงกลัว และเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงของใครบางคนกำลังก้าวเดินลงมาจากความว่างเปล่านั้น... ทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างมั่นคง --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวรับมือกับความมันส์ในตอนต่อไปได้เลยครับ!