ผู้เล่นอันดับหนึ่งที่พ่ายแพ้

บรรยากาศภายในโคลอสเซียมมิติที่เจ็ดเงียบงันราวกับป่าช้า แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากรอยแยกสีดำสนิทบนท้องฟ้าทำให้ผู้เล่นระดับท็อปนับร้อยชีวิตถึงกับหายใจติดขัด แรงโน้มถ่วงรอบตัวบิดเบี้ยวจนพื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นลายงา "นั่นมัน... เป็นไปไม่ได้!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากปากของหัวหน้ากิลด์ชื่อดังคนหนึ่ง เขาล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับจิตสังหารที่บริสุทธิ์และหนาแน่นระดับนั้น ร่างที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่าสวมเกราะสีดำสนิทประดับลวดลายอักษรเวทโบราณที่เรืองแสงสีแดงฉาน ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวนใบมีดที่พร้อมจะเฉือนทุกสิ่งให้ขาดวิ่น เขาคือ "เรย์" ผู้เล่นอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ผู้ครอบครองฉายา 'ราชันไร้พ่าย' ชายผู้ที่ไม่เคยลิ้มรสชาติความปราชัยมาเป็นเวลาสามปีเต็ม "ไอแซค..." เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังดังสะท้อนก้องไปทั่วสนามประลอง "แกสินะคนที่ทำให้พวกสวะพวกนี้ต้องวิ่งหัวซุกหัวซุน" ไอแซคยังคงยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ดวงตาสีนิลมองตรงไปยังผู้เล่นอันดับหนึ่งราวกับกำลังมองดูฝุ่นผงข้างทาง มือขวาของเขาเคาะเบาๆ ที่ด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ไร้คลาส ส่งเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะที่สร้างความกดดันให้ฝ่ายตรงข้ามได้มากกว่า "เสียเวลาจริง" ไอแซคเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "นึกว่าจะส่งตัวจริงเสียงจริงที่ฉลาดกว่านี้มาเสียอีก ที่แท้ก็แค่เด็กอมมือที่ชอบสะสมฉายาไร้สาระ" คำพูดนั้นทำเอาเรย์ถึงกับคิ้วกระตุก เส้นเลือดปูดโปรรátข้างขมับ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนออร่ารอบตัวระเบิดออกเป็นเปลวเพลิงสีดำทมิฬ "ปากดีนักนะไอ้สวะไร้คลาส! แกคิดว่าการเอาชนะพวกมดปลวกในนี้จะทำให้แกเทียบชั้นกับฉันได้งั้นรึ วันนี้ฉันจะลบตัวละครของแกทิ้งเสีย เพื่อให้รู้ว่าบนโลกใบนี้ ใครคือผู้ที่กุมกฎที่แท้จริง!" เรย์คำรามลั่น พริบตานั้นร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วเหนือเสียง พริบตาเดียวก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของไอแซคพร้อมกับดาบยักษ์ในมือที่ฟาดฟันลงมาด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถผ่าภูเขาได้ทั้งลูก ทว่า... รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากของไอแซคชั่วเสี้ยววินาที "ช้าเกินไป" *เปรี้ยง!* ไม่จำเป็นต้องขยับตัวด้วยซ้ำ ลูมิน่าที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างก้าวเท้าออกมาเพียงครึ่งก้าว ฝ่ามือเรียวบางสะบัดเบื้องหน้า สร้างม่านบาตรเวทสีครามขึ้นมารับคมดาบนั้นไว้อย่างง่ายดาย แรงกระแทกจากการปะทะส่งคลื่นกระแทกซัดร่างของผู้เล่นรอบข้างจนปลิวว่อน แต่ตัวของลูมิน่ายังคงยืนหยัดมั่นคงราวกับภูเขาผา เส้นผมสีเงินปลิวไสวไปตามแรงลม เธอมองผู้เล่นอันดับหนึ่งด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและสมเพชในคราวเดียวกัน "อย่าบังอาจใช้เสียงดังต่อหน้าองค์นายเหนือหัวของฉัน" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น พร้อมกับแรงกดดันระดับเทพเจ้าที่ลูมิน่าปลดปล่อยออกมาเพื่อกดทับเรย์ให้จมลงไปกับพื้น เรย์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เขารู้จักลูมิน่าดี เธอคืออดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งที่หายสาบสูญไป แต่ทำไม... ทำไมเธอถึงยอมก้มหัวรับใช้ไอแซค ผู้เล่นไร้คลาสที่คนทั้งโลกดูแคลน? "แก... ยัยผู้หญิงเสียสติ! ทำไมถึงไปรับใช้ไอ้ขยะนี่!" เรย์ตะโกนลั่นด้วยความเหลืออด พยายามเค้นพลังทั้งหมดที่มีเพื่อดันดาบทะลวงผ่านบาตรเวทของลูมิน่าให้ได้ ไอแซคถอนหายใจเบาๆ เขาขยับตัวก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายไม่ได้แผ่ออร่ารุนแรงใดๆ ออกมาเลย แต่วินาทีที่ฝ่าเท้าของเขาสัมผัสพื้น โลกทั้งใบในมิทธินี้กลับเงียบสงบลงราวกับเวลาถูกหยุดไว้ "แกบอกว่า... จะลบตัวละครของฉันทิ้งอย่างนั้นสินะ?" ไอแซคเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนกดทับวิญญาณของผู้ฟังให้สั่นสะท้าน ไอแซคยกมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวแตะไปที่อากาศว่างเปล่า หน้าจออินเทอร์เฟซสีทองอร่ามขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันไม่ใช่หน้าต่างสกิลธรรมดา แต่มันคือแผงควบคุมระดับพระเจ้า "Administrator Interface" ที่มีเพียงผู้สร้างระบบเท่านั้นที่เข้าถึงได้ ดวงตาของเรย์หดแคบลงทันทีเมื่อเห็นสัญลักษณ์นั้น สีหน้าของราชันไร้พ่ายแปรเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ ใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก "ทะ... ทำไมแกถึงมีสิทธิ์..." เรย์ละล่ำละลัก เสียงพูดติดอยู่ในลำคอ "เพราะเกมนี้... ฉันเป็นคนลงทุนซื้อลิขสิทธิ์ทั้งหมดมาเพื่อทำลายมันทิ้งยังไงล่ะ" ไอแซคแย้มยิ้มเย็นชา นิ้วเรียวพิมพ์คำสั่งลงบนหน้าจอกลางอากาศเพียงสามครั้ง *ติ๊ด... ติ๊ด... อนุญาตสำเร็จ* ร่างของเรย์ที่กำลังเรืองแสงออร่ามหาศาลพลันหยุดชะงัก เปลวเพลิงสีดำดับวูบลงในพริบตา เกราะในตำนานของเขากำลังแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวทีละน้อยด้วยความเร็วที่ไม่อาจหยุดยั้ง "มะ... ไม่จริง! ฉันเติมเงินไปตั้งหลายสิบล้าน! ฉันคืออันดับหนึ่ง! แกไม่มีสิทธิ์..." เรย์แผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง ร่างกายของเขากำลังถูกลบเลือนหายไปจากระบบทีละส่วน "เงินซื้อได้ทุกอย่างในโลกกากๆ ใบนี้ ยกเว้นสิทธิ์ในการมีชีวิตรอดต่อหน้าฉัน" ไอแซคมองดูอีกฝ่ายที่กำลังสลายหายไปอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะหันไปสบตากับลูมิน่าที่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ ทว่า ในวินาทีที่ร่างของเรย์เหลือเพียงแค่ศีรษะ รอยแยกสีดำบนท้องฟ้าก็กลับขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งมิติ และเงาร่างนับพันที่สวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ เดินเรียงแถวกันออกมาจากรอยแยกนั้น... พร้อมกับประกาศิตจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของผู้เล่นทุกคนทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์พร้อมกัน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ