ความตายที่ไร้เสียง

"พวกมันมาถึงแล้วครับ... นายท่าน" เสียงกระซิบที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นระคนรังเกียจดังขึ้นจากริมฝีปากอิ่มของลูมิน่า อดีตหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งผู้เคยเย่อหยิ่ง วันนี้เธอกลับยืนสงบเสงี่ยมอยู่เคียงข้างชายหนุ่มผู้ไร้คลาส ดวงตาสง่างามคู่นั้นกวาดมองผ่านหน้าต่างกระจกใสของเพนต์เฮาส์หรูหรา เบื้องล่าง ณ ใจกลางมหานครเทวะ เงาสะท้อนนับร้อยพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วดุจกระสุนปืนเวท หน่วยสังหารพิเศษระดับท็อปของกิลด์มหานครเทวะ... กลุ่มคนที่ถูกขนานนามว่าเป็น ‘ยมทูตไร้เงา’ กำลังคืบคลานเข้ามาด้วยเจตนาฆ่าที่หนาแน่นจนแม้แต่อากาศยังบิดเบี้ยว ไอแซคไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าจอระบบที่กำลังนับถอยหลัง เขายังคงจิบกาแฟดำในมืออย่างใจAเย็น รสชาติขมเข้มและความอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านลำคอไม่ได้ทำให้ความสนใจของเขาลดหย่อนลงจากแผนการตรงหน้า ชายหนุ่มวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกอย่างแผ่วเบa "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาเถอะครับ" ไอแซคเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "ความโอหังของพวกมัน... สมควรได้รับการชำระล้างด้วยความเงียบงัน" *เปร้ง!* กระจกนิรภัยหนาเตอะระเบิดกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยว นับสิบร่างของหน่วยสังหารพุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องโถงพร้อมกัน ศาสตราวุธอาบยาพิษนับไม่ถ้วนเล็งตรงมายังจุดตายของไอแซคและลูมิน่า จิตสังหารระดับฆาตกรต่อเนื่องแผ่พุ่งจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามขอบหน้าต่าง "เป้าหมายคือไอแซค! จัดการมันทันที อย่าให้เหลือแม้แต่เศษซาก!" หัวหน้าหน่วยสังหารตะโกนลั่นด้วยความฮึกเหิม พวกมันมั่นใจว่าเป้าหมายเป็นเพียง 'ผู้เล่นไร้คลาส' ที่โชคดีจับพลัดจับผลูขึ้นมามีอำนาจ การลอบสังหารในระยะประชิดเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับท็อปก็ไม่มีทางรอด ทว่า... ไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหวเพื่อตั้งรับ ไอแซคเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สีนิลเหลือบมองกลุ่มคนที่พุ่งเข้ามาด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนมนุษย์กำลังมองฝุ่นผงที่กำลังปลิวเข้าตา *ป๊อป* เสียงดีดนิ้วเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความตายที่กำลังคืบคลาน ชั่วพริบตานั้น... เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง หน่วยสังหารระดับแนวหน้าของกิลด์มหานครเทวะที่กำลังพุ่งทะยานกลางอากาศ แข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน แรงกดดันมหาศาลจากจิตวิญญาณระดับจักรพรรดิเวทมนตร์ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงหนึ่งในร้อยส่วน แต่นั่นก็มากพอที่จะบดขยี้กระดูกและวิญญาณของพวกมันให้แหลกสลายในพริบตา ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีประกายแสงเวทมนตร์อลังการ มีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ร่างทั้งสิบร่างร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นห้องโถงดัง *ตุบ* ทีละร่าง สติสัมปชัญญะของพวกมันดับวูบลงก่อนที่ร่างจะกระทบพื้นเสียด้วยซ้ำ เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลนองพื้นผิวพรมราคาแพง แต่ไอแซคไม่แม้แต่จะก้มลงมองผลงานของตนเอง ลูมิน่าก้าวเข้ามาใกล้ ชายตามองซากศพของยอดฝีมือที่เคยทำให้คนทั้งเซิร์ฟเวอร์หวาดผัวะด้วยรอยเหยียดหยาม เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้ไอแซคอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน "พวกมันช่างโง่เขลาเสียจริงครับ... ที่คิดว่าจะต่อกรกับดวงอาทิตย์ด้วยคบเพลิงอันริบหรี่ นายท่านช่างเมตตาเกินไปที่ปล่อยให้พวกมันตายโดยไม่ทรมาน" "ความตายที่ไร้เสียง... คือการลงทัณฑ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับสุนัขที่เห่าหอนไม่ดูเวลาครับ" ไอแซคตอบรับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ในขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของทุกคนทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ [คำเตือนจากระบบ: นับถอยหลังสิ้นสุดลงแล้ว] [บัญชีหลักของกิลด์มหานครเทวะ กำลังถูกระงับการใช้งานอย่างถาวรโดย... "ผู้เล่นไร้คลาส"] แสงสีแดงฉานสาดส่องลงมาจากท้องฟ้าจำลองของเกม มันคือประกาศิตแห่งการล่มสลาย ทรัพย์สิน อำนาจ และอิทธิพลทั้งหมดที่กิลด์มหานครเทวะสั่งสมมาหลายปี ถูกกวาดล้างจนไม่เหลือชิ้นดีด้วยการคลิกเพียงครั้งเดียวของชายหนุ่มที่พวกมันเคยเหยียบย่ำ ทว่า หน้าจอระบบไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น... จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไอแซคก็ปรากฏหน้าต่างสีดำสนิทขึ้นมาโดยไม่มีปุ่มปิด พร้อมกับข้อความปริศนาที่สลักด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามและรอยยิ้มของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีตัวตนอยู่จริงในโซนนี้ "ยินดีด้วยนะ... ไอแซค ผู้เล่นคนที่ 13 ที่ค้นพบ 'ความจริง' ของโลกใบนี้..." ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" เสมอมาครับ