ซุปไก่ตุ๋นยาจีนเชื่อมความสัมพันธ์

"พี่จินหยู! พี่ว่านหลิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ผู้กองเฉินจากค่ายทหารพาคนบุกมาที่นี่แล้วครับ!" เสียงตะโกนแหบแห้งของเด็กหนุ่มข้างบ้านดังแว่วมาพร้อมเสียงฝีเท้าเร่งรีบจนฝุ่นตลบอบول เท้าของหลินว่านหลินชะงักกึก เตาถ่านดินเผาในห้องครัวยังคงส่งเสียงปะทุเบาๆ กลิ่นหอมฉุยของโสมและรากสมุนไพรจีนที่ตุ๋นเคี่ยวร่วมกับเนื้อไก่บ้านตัวอ้วนอัดแน่นไปด้วยเครื่องยาชั้นดี ลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนคนข้างบ้านยังต้องสูดจมูกฟืดฟาดด้วยความฉงน ผู้กองเฉินอย่างนั้นหรือ? ชายชู้จอมหน้าตัวเมียผู้สร้างหนี้สินและความอัปยศสารพัดไว้ให้ร่างเดิม ช่างกล้ามนุษย์หน้าหนาผู้นี้ถึงขนาดกล้าบุกมาถึงเรือนตระกูลลู่เชียวหรือคะ! หลินว่านหลินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์เปี่ยมด้วยความมั่นใจ นางในยามนี้ไม่ใช่สะใภ้จอมขี้เกียจคนเดิมที่เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายอีกต่อไปแล้ว การปรากฏตัวของเจ้าตัวปัญหาในยามนี้ กลับกลายเป็นเวทีชั้นดีให้นางได้เปิดฉากตบหน้าคนพวกนี้ให้หน้าชาเล่นเสียที "ใจเย็นๆ น้องเสี่ยวหลิว ไม่มีใครต้องกลัวทั้งนั้น" หลินว่านหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด นางปัดมือที่เปื้อนเขม่าควันออกเบาๆ ก่อนจะหันไปมองลู่จินหยู สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววสังหารดิบเถื่อนอย่างชัดเจน "ว่านหลิน เจ้าอยู่ในห้องนี้..." ลู่จินหยูเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมหมายจะคว้าปืนพกประจำกาย "อยู่ที่นี่ได้ยังไงกันคะ?" นางสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเจ้าเล่ห์ "สามีของฉันถูกคนรังแกถึงหน้าบ้าน จะให้ภรรยาหลบอยู่หลังฉากได้อย่างไรเล่าคะ? วันนี้เรามายกซุปไก่ตุ๋นยาจีนถ้วยนี้ไปให้แม่สามีชิมกันเถอะค่ะ ถือเสียว่าเป็นการต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ไปในตัวด้วย" พูดจบ นางก็จัดการตักซุปไก่ตุ๋นร้อนๆ สีอำพันใสแจ๋วที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม เนื้อไก่ร่อนออกจากกระดูก ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของพุทราจีน เก๋ากี้ และขิงแก่ ลงในโถกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต มิติซูเปอร์มาร์เก็ตในห้วงความคิดของนางช่างสะดวกสบายเสียจริง เครื่องยาจีนเกรดพรีเมียมเหล่านี้หากเป็นโลกเดิมคงหาซื้อยากยิ่ง แต่นางกลับหยิบฉวยมาใช้ได้อย่างตามใจชอบ เมื่อสองสามีภรรยาเดินก้าวออกมาที่ลานหน้าบ้าน ภาพที่ปรากฏคือร้อยเอกเฉินเหวินอี้ในเครื่องแบบทหารรีดเรียบ ยืนกอดอกทำหน้ายโสโอหังอยู่ท่ามกลางชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ข้างกายเขามีแม่สามี (เหมยฮวา) ที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย ยืนตัวสั่นเทาอยู่ไม่ไกล "ลู่จินหยู! แกมันไอ้คนไร้น้ำยา เมียแกติดหนี้การพนันข้าอยู่สามร้อยหยวน วันนี้ถ้าไม่เอาเงินมาจ่าย หรือไม่ยอมให้ว่านหลินไปเคลียร์กับข้าดีๆ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจค่ายทหาร!" เฉินเหวินอี้ตะโกนลั่น สายตาโลภมากกวาดมองไปที่ร่างอวบอิ่มของหลินว่านหลินที่เดินเคียงคู่มากับสามี ประกายตาส่อแววตัณหาอย่างปิดไม่มิด บรรยากาศรอบบริเวณพลันเงียบกริบลงทันที ชาวบ้านต่างพากันสูดปากด้วยความตกใจ หหนี้สามร้อยหยวนในยุคนี้ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย! แม่สามีเหมยฮวาหน้าดำคร่ำเครียด นางหันมาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างรังเกียจ แล้วชี้นิ้วด่ากราดสะใภ้ตัวแสบทันที "นังตัวดี! แกสร้างความอัปยศให้ตระกูลลู่ไม่เว้นแต่ละวัน วันนี้แกต้องออกไปจากบ้านค่ายทหารเดี๋ยวนี้! ฉันไม่มีวันยอมให้ครอบครัวเราต้องเสื่อมเสียเพราะผู้หญิงสำส่อนอย่างแกหรอก!" คำด่าทออันเจ็บแสบและสายตารังเกียจเดียจฉันท์พุ่งตรงมาที่หลินว่านหลินดั่งลูกศร แต่ทว่า... นางกลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มพิมใจที่ดูอย่างไรก็แฝงไว้ด้วยพิษสง หลินว่านหลินก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้แม่สามี รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำให้อดีตแม่ยายผู้ดุดันถึงกับชะงักถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณแม่คะ..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อม กิริยาท่าทางนอบน้อมแต่แฝงความเย่อหยิ่งในที "อย่าเพิ่งโมโหจนลมจับไปเลยค่ะ อากาศร้อนๆ แบบนี้ ร่างกายจะพาลย่ำแย่เอาได้ ลูกสะใภ้คนนี้รู้ว่าคุณแม่ช่วงนี้ร่างกายอ่อนแอ นอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืน จึงอุตส่าห์เคี่ยวซุปไก่ตุ๋นยาจีนบำรุงเลือดลมถ้วยนี้มาให้คุณแม่โดยเฉพาะเลยนะคะ" ว่าแล้ว นางก็เปิดฝาโถกระเบื้องเคลือบออกอย่างช้าๆ *ฟุ้งงง—!* ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมล้ำลึกของไก่บ้านตุ๋นโสมและสมุนไพรจีนนานาชนิด กลิ่นหอมตลบอบอวลเตะจมูกผู้คนรอบบริเวณจนแทบจะกลืนน้ำลายตามโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เฉินเหวินอี้ที่กำลังทำท่าทางกร่างยังต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหมยฮวาผู้กำลังอ้าปากเตรียมจะด่าต่อ ถึงกับอ้าปากค้าง กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นกระตุ้นต่อมน้ำลายในปากของนางอย่างรุนแรง ท้องของคนแก่ที่ยังไม่ได้ทานอะไรร้องโครกครากออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ "นี่แก..." แม่สามีมองโถซุปสลับกับใบหน้าของหลินว่านหลินด้วยความประหลาดใจแกมระแวง "แกคิดจะวางยาพิษฉันหรือไง ถึงได้เอาของพวกนี้มาล่อ!" "ตายจริง! คุณแม่พูดจาให้เกียรติฝีมือระดับเชฟของลูกสะใภ้หน่อยสิคะ" หลินว่านหลินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่สวยพราวระยับ "ซุปถ้วยนี้บำรุงทั้งม้าม บำรุงเลือด และช่วยให้นอนหลับสบาย ไก่ตัวนี้ข้าเลือกเองกับมือ ตุ๋นด้วยไฟอ่อนนานถึงสามชั่วโมงเชียวนะคะ ถ้าไม่เชื่อ... ท่านลองชิมดูสักคำสิคะ แล้วค่อยบอกข้าว่าควรจะถูกไล่ออกจากบ้านดีหรือไม่?" ลู่จินหยูยืนมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ความฉลาดเป็นกรดและความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวของนาง ทำให้หัวใจกำยำของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าภรรยาของตนจะมีเสน่ห์และเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวถึงเพียงนี้ เฉินเหวินอี้เห็นท่าทีไม่ยอมแพ้ของสองสามีภรรยา ก็เริ่มหน้าเสียและรู้สึกเหมือนตนเองกลายเป็นตัวตลกในสายตาชาวบ้านที่ยืนล้อมวงดู จึงก้าวเท้าเข้ามาหมายจะกระชากแขนของหลินว่านหลิน "นังนี่! อย่ามาทำไขสืบ! เงินสามร้อยหยวนวันนี้แกต้องเคลียร์—" *ปัง!* เสียงตบโต๊ะไม้สนข้างบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ลู่จินหยูขยับตัวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ทันที ร่างสูงใหญ่ราภูเขาเลากาแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนเฉินเหวินอี้ผถอยรูดไปสองก้าว ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองนายทหารนอกแถวด้วยความเหี้ยมเกรียม "ผู้กองเฉิน..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรฟัน "ภรรยาผม... ผมดูแลเองได้ ส่วนหนี้สินอะไรนั่น หากมีหลักฐานลายลักษณ์อักษรที่ถูกต้องตามกฎหมาย นำมาคุยกันที่กองร้อยพรุ่งนี้เช้า แต่ถ้าไม่มี... และยังกล้ามาลอavลามภรรยาผมอีกแม้แต่ปลายนิ้ว..." ลู่จินหยูเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องกระสุนปืนลั่นก็แล้วกัน!" บรรยากาศรอบด้านเย็นเยียบลงจนเฉินเหวินอี้หน้าซีดเผือด เขาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ได้แต่ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวต่อรัศมีของลู่จินหยู ในจังหวะนั้นเอง เหมยฮวาที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสับสน ปลายจมูกของนางยังคงติดตรึงอยู่กับกลิ่นหอมเย้ายวนใจของซุปไก่ตุ๋นยาจีนในมือของหลินว่านหลิน มือเหี่ยวย่นสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอื้อมออกไปรับชามกระเบื้องเคลือบที่ลูกสะใภ้ยื่นส่งให้ด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย แม่สามีกัดฟันกรอด ตัดสินใจตักน้ำซุปสีอำพันเข้าปากไปหนึ่งคำเพื่อพิสูจน์ความจริง... และในวินาทีที่รสชาติกลมกล่อม ล้ำลึก หอมหวานละมุนลิ้นกระจายไปทั่วโพรงปาก ดวงตาฝ้าฟางของเหมยฮวาก็เบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตกตะลึง! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ดัชเชสโพดำ" นะคะ