ซาลาเปาทอดไส้ทะลักขายหมดเกลี้ยง

"ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้... เมียรัก ทำไมถึงแอบหนีสามีมาหาเงินคนเดียวล่ะหึ... หลินว่านหลิน?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนกระดูกสันหลังเย็นวาบดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของนายทหารหนุ่มที่ก้าวเข้ามาบดบังแสงไฟตะเกียงในตลาดมืดจนมิด หลินว่านหลินสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่กำลังคีบซาลาเปาทอดสีทองกรอบออกจากกระทะเหล็กเกือบหลุดมือ นางหันขวับไปค้อนใส่สามีตัวโตที่จู่ๆ ก็โผล่มาขัดจังหวะการทำมาหากินท่ามกลางดงพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนด้วยสายตาคมกริบ ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้ใช้เรดาร์อะไรตามหาภรรยาเจอได้ทุกทีกันนะ! "คุณ... เอ๊ย! พี่จินหยู ท่านมาทำอะไรที่นี่คะ?" ว่านหลินปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตกใจไม่น้อย ทว่าใบหน้าจิ้มลิ้มกลับเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว นางตักซาลาเปาทอดลูกสุดท้ายลงในกระดาษน้ำมันอย่างใจ100% ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับสามีรูปร่างกำยำที่ตอนนี้สวมชุดเสื้อคลุมทหารสีเข้ม ใบหน้าคมคายมีหยาดเหงื่อซึมเล็กน้อยจากการเร่งฝีเท้าตามหาภรรยาข้ามหมู่บ้าน "ฉันควรเป็นคนถามเธอมากกว่านะ ว่าทำไมถึงแอบหิ้วแป้งและหมูสามชั้นล้ำค่าพวกนี้ออกมาทำของกินขายกลางดึกในเขตค้าของเถื่อนแบบนี้" ลู่จินหยูกวาดสายตาคมปลาบมองไปรอบตัว ฝูงชน พ่อค้าแม่ค้าเถื่อน และอันธพาลประจำตลาดที่ปกติมักจะหาเรื่องรีดไถชาวบ้าน ทว่าในยามนี้กลับยืนล้อมวงกลืนน้ำลายเอื้อมคอจดจ้องกระทะเหล็กของว่านหลินตาเป็นมัน บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นในทันทีเมื่อเหล่าอันธพาลเห็นว่ามีทหารหนุ่มเครื่องแบบเต็มยศโผล่เข้ามาขัดลาภ แต่กลิ่นหอมเย้ายวนของซาลาเปาทอดไส้ทะลักกลับมีอณูความเย้ายวนรุนแรงเสียจนความกลัวต่อเครื่องแบบทหารมลายหายไปสิ้น "แม่นาง! ซาลาเปาทอดของเจ้าเมื่อครู่ข้ายังไม่ได้กินเลยนะ! เจ้าจะเลิกขายกลางคันไม่ได้นะเว้ย!" เสียงตะโกนโหว่เหวกจากหัวหน้าอันธพาลประจำตลาดมืดดังขึ้น เขาก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับยื่นแบงค์หยวนสกุลเงินยุคเก่าหนาปึกยัดใส่มือลู่จินหยูแบบไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น "นี่เงินค่าซาลาเปาสามลูก! ส่งมาก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน!" ลู่จินหยูขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองไอ้โจรป่าที่กล้าบังอาจยื่นมือมาแตะต้องภรรยาของตน ร่างสูงใหญ่ก้าวบังหน้าว่านหลินไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่รังสีอำมหิตกดดันจนอันธพาลคนนั้นผถอยกรูดไปสามก้าว ทว่า ว่านหลินกลับไวกว่า นางเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ ส่งยิ้มพรายเจ้าเล่ห์แบบฉบับแม่ค้ามือทองออกไป ก่อนจะตบกระเป๋าเสื้อที่มีปึกเงินสดซ่อนอยู่จนส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง "ใจเย็นก่อนสิคะพี่ใหญ่ ท่านผู้นี้คือสามีของดิฉันเองค่ะ ส่วนซาลาเปาทอดไส้ทะลักสูตรพิเศษ... หมดเกลี้ยงหม้อไปตั้งแต่สิบนาทีที่แล้วค่ะ!" คำพูดของว่านหลินทำเอาทุกคนในรัศมีสิบเมตรอ้าปากค้าง พ่อค้าแม่ค้าเถื่อนส่งเสียงฮือฮาด้วยความผิดหวังระAระคาย เพราะพวกเขายังไม่ทันได้กลิ่นแม้แต่แป้งทอดด้วยซ้ำ ก็ต้องมาพบว่าของอร่อยระดับเทพได้อันตรธานหายเข้าท้องลูกค้ากลุ่มแรกไปหมดแล้ว "หมดแล้ว?! เป็นไปได้ยังไง ก็เจ้าเพิ่งจะลงเตาทอดไปเมื่อกี้เองนี่นา!" ลูกสมุนโจรตะโกนโวยวาย ว่านหลินหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี นางเก็บอุปกรณ์ทำครัวเข้าสู่มิติลับในพริบตา เหลือเพียงเตาเหล็กเปล่าๆ กับรอยยิ้มพึงพอใจ "ก็ซาลาเปาแป้งบางกรอบนอกนุ่มใน ไส้หมูสับเห็ดหอมปรุงรสด้วยน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเข้มข้น พัดกับต้นหอมและพริกไทยดำจนหอมฟุ้งไปทั่วสามซอย... ใครได้กลิ่นก็อดใจไม่ไหวหรอกค่ะ จริงไหมคะคุณสามี?" นางหันไปขยิบตาให้ลู่จินหยูที่ยืนนิ่งอึ้งเป็นรูปปั้นหิน ทหารหนุ่มก้มมองภรรยาตัวน้อยที่เวลานี้เนื้อตัวมอมแมมเล็กน้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความร่ำรวยและชัยชนะ หัวใจแกร่งที่เคยแข็งกระด้างและระแวงสงสัยในตัวภรรยาจอมเกเร กลับเต้นแรงผิดจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียวและเสน่ห์แพรพราวเหลือล้นขนาดนี้? "กลับบ้าน" ลู่จินหยูเอ่ยเสียงเข้ม พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อไว้ใต้เงาหมวกทหาร เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือนิ่มของภรรยา ออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตาม แต่ในขณะเดียวกันก็ใช้มืออีกข้างช่วยเก็บกวาดแผงลอยให้ด้วยความเคยชินของชายหนุ่มผู้รักและตามใจภรรยาอย่างเงียบๆ ระหว่างทางเดินกลับบ้านผ่านตรอกมืดสลัว บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนทั้งสองกระทบพื้นดิน ลู่จินหยูเดินนำหน้าอยู่ครึ่งก้าว ทว่ามือหนากลับกุมมือเรียวของว่านหลินเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือแม้แต่น้อย "มือเย็นชะมัด ทำไมถึงชอบทำตัวให้เป็นเป้าหมายอันตรายอยู่เรื่อยนะหลินว่านหลิน" น้ำเสียงของสามีเจือแววดุแต่เต็มไปด้วยความห่วงใยจนปิดไม่มิด ว่านหลินอมยิ้มบางๆ นางกระชับมือที่ถูกกอบกุมให้แน่นขึ้นเช่นกัน "ก็ถ้าฉันไม่ขยันหาเงิน แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้แม่สามี หรือเอาเงินไปสร้างบ้านหลังใหม่ให้อยู่สบายล่ะคะ? หรือว่า... สามีอยากจะให้ฉันนอนแบมือขอเงินเดือนนายทหารอย่างเดียว?" ลู่จินหยูชะงักฝีเท้า เขาหันกลับมามองหน้าภรรยาในแสงจันทร์สลัว ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ไม่มีคราบเครื่องสำอางราคาแพงแบบเมื่อก่อน มีเพียงความมุ่งมั่นและจริงใจที่ฉายชัดอยู่ภายใน "ฉันเลี้ยงเธอได้... ไม่จำเป็นต้องเอาตัวมาเสี่ยงในตลาดมืดแบบนี้อีก เข้าใจไหม?" เสียงของเขาจริงจังและหนักแน่น "เลี้ยงได้แต่ปากท้อง... แต่วันข้างหน้ายังมีเรื่องการเมืองในค่ายทหารและปัญหาของตระกูลลู่ที่รอให้เราต้องใช้เงินซื้ออำนาจอีกเยอะค่ะ" ว่านหลินกระซิบเสียงเบาชิดริมฝีปากของสามี จนลู่จินหยูรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ ใจกระเจิงวุ่นวายไปหมด ปัง! ปัง! ปัง! จู่ๆ เสียงทุบประตูกระแทกอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นมาจากบ้านพักทหารของตระกูลลู่ที่อยู่เบื้องหน้า ขัดจังหวะโมเมนต์หวานชื่นของสามีภรรยาลงอย่างกะทันหัน! เสียงกรีดแหลมสูงของเหมยฮวา แม่สามีผู้เย่อหยิ่งและเกลียดขี้หน้านางเอกเข้าไส้ ดังแหวกลั่นรัศมีร้อยเมตรด้วยความตื่นตระหนก "จินหยู! ว่านหลิน! ออกมาเดี๋ยวนี้! แย่แล้ว... มีคนจากอำเภอใหญ่มาตามหาพวกแกที่หน้าบ้าน! เขากำลังจะรื้อค้นห้องเก็บของของเราแล้ว!" ลู่จินหยูและว่านหลินสบตากันทันที นัยน์ตาทั้งคู่หรี่แคบลงพร้อมกัน ความรู้สึกอันตรายพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ!