ก้าวแรกในตลาดมืด

"ไม่เจอกันนานนะ... ว่านหลิน สมบัติที่เธอซ่อนไว้ คายออกมาให้หมดเสียดีๆ!" น้ำเสียงแหบพร่าทุต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง แต่ยังจุดประกายไฟแห่งความเกลียดชังในอดีตชาติและคราบน้ำตาของเจ้าของร่างเดิมให้ปะทุขึ้นพร้อมกัน หลินว่านหลินนิ่งงําไปเพียงชั่วลมหายใจเดียว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบเฉียบคมในเสี้ยววินาที นางมิใช่หญิงสาวอ่อนแอคนเดิมที่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของใครอีกต่อไปแล้ว เงามืดในตรอกแคบหลังตลาดสดอันอับชื้นส่งกลิ่นฉุนของขยะและเศษปลาเน่าคละคลุ้ง แต่ว่านหลินกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง นางแสร้งทำเป็นตัวสั่นด้วยความกลัวเพื่อล่อให้เหยื่อตายใจ มือเรียวที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ตหนาเอื้อมไปสัมผัสขวดสเปรย์พริกไทยเข้มข้นในมิติลับ พลางปรายตามอง "จ้าวฮ่าวหราน" ชายชู้หน้าตัวเมียที่ผอมแห้งแรงน้อยแต่สายตากลับโลภโมกเมสันจนน่าสะอิดสะเอียน "พี่ฮ่าวหราน... ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่คนขี้ขลาดอย่างท่านจะกล้าก้าวเข้ามาเสียหน่อย" ว่านหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพื่อตบตา ทว่าแววตากลับเยาะหยันอย่างปิดไม่มิด จ้าวฮ่าวหรานแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวจนได้กลิ่นสุราและกลิ่นเหงื่อไคลน่าขยะแขยง "อย่ามาปากเก่งกับฉันนะยัยหมูตอน! คิดว่าหนีไปอยู่กับไอ้ทหารบ้านนอกนั่นแล้วจะรอดพ้นหรือไง? ของมีค่าที่เธอแอบขนออกจากบ้านตระกูลจ้าว... รวมถึงเงินสดในห่อผ้าวันนั้น คายออกมาให้หมด ไม่อย่างนั้นฉันจะแหกปากฟ้องร้องความประพฤติชั่วช้าของเธอให้ทหารผัวเถื่อนของเธอรู้ ว่าเมียรักมันเคยนอนกกกอดกับชายอื่นมาก่อน!" คำขู่ที่คิดว่าจะทำให้หญิงสาวหวาดกลัว กลับเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอจากปากของว่านหลิน นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ รอยยิ้มเยาะที่มุมปากทำให้จ้าวฮ่าวหรานชะงักงันโดยไม่รู้ตัว "เชิญเลยค่ะ... อยากประกาศก็เชิญประกาศให้ดังลั่นตลาดไปเลย" ว่านหลินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาเสียเอง จนชายหนุ่มต้องผถะถอยหลังด้วยความประหลาดใจ "สามีทหารของฉันจะหย่าหรือจะยิงเป้าฉัน มันก็เรื่องของฉัน แต่ถ้าแกกล้าส่งเสียงดังจนทำให้ตำรวจลับหรือเจ้าหน้าที่ตลาดมืดแห่กันมาล้อมละก็... คนที่จะถูกซ้อมจนน่วมแล้วโยนลงแม่น้ำ คงไม่ใช่ฉันแน่ๆ จ้าวฮ่าวหราน" นิ้วเรียวที่ซ่อนสเปรย์พริกไทยปลดล็อกฝาครอบเรียบร้อยแล้ว ทว่าก่อนที่นางจะได้สั่งสอนไอ้สารเลวนี้ให้หลาบจำ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงตะโกนก้องของยามลาดตระเวนตลาดมืดก็ดังขึ้นที่ปากตรอก "เฮ้ย! ตรงนั้นทำอะไรกันวะ แยกย้าย! มีคนแจ้งว่ามีการรีดไถในเขตกฎเหล็ก!" จ้าวฮ่าวหรานหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว เขาถอยกรูดพลางชี้หน้าอาฆาต "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!" ว่าแล้วมันก็วิ่งหายกลืนไปกับความมืดของเงาตึกอย่างรวดเร็ว หลินว่านหลินถอนหายใจยาวเหยียด นางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหยิบผ้าพันคอผืนเก่าขึ้นมาคลุมศีรษะอำพรางใบหน้าให้มิดชิดยิ่งขึ้น คืนนี้เป้าหมายสำคัญของนางไม่ใช่การต่อandอและกับเศษสวะพวกนี้ แต่คือการนำ "สินค้าล็อตแรก" ออกสู่ตลาดมืดเพื่อสร้างรากฐานทางการเงินที่มั่นคงต่างหาก ก้าวเท้าเรียวเดินลึกเข้าไปในเขตตลาดมืดที่ซ่อนตัวอยู่หลังโรงงานร้าง บรรยากาศอึมครึม แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันพارสสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าของผู้คนสวมหน้ากากและเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่กำลังกระซิบกระซาบซื้อขายสินค้าหายาก ทั้งตั๋วปันส่วนอาหาร เนื้อสัตว์เถื่อน และยารักษาโรค หัวใจของว่านหลินเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นี่คือสนามการค้าที่แท้จริง! นางเดินลัดเลาะไปตามแผงลอยริมกำแพงอิฐเก่า ก่อนจะเลือกมุมอับสายตาแต่ผู้คนเดินผ่านพลุกพล่านปูเสื่อผืนเล็กๆ ลงบนพื้นดิน แล้วหยิบห่อผ้ากระดาษไขมันหนาออกมาวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สิ่งแรกที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลเตะจมูกผู้คนรอบข้างทันทีที่เปิดห่อออก คือ **"หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรโบราณ"** ที่เนื้อฉ่ำวาวสีแดงเข้ม รสชาติเข้มข้นถึงเครื่องเทศ ทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย และน้ำตาลเคี่ยวจนเหนียวข้น ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีร้อยเมตร จนคนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะงักและเหลียวมองด้วยความหิวโหย นอกจากนี้ยังมี **"ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมคำโต"** แป้งนุ่มฟูสีขาวนวลที่เพิ่งนึ่งร้อนๆ จากหม้อเก็บความร้อนในมิติพิเศษ ไส้แน่นทะลักฉ่ำน้ำซุป และ **"ไข่พะโล้สีนิล"** ที่ตุ๋นจนเข้าเนื้อเคี่ยวเค็มหวานกำลังดี "นี่... น้องสาว ขายอะไรน่ะ? กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอเสียจริง ของกินพวกนี้เอามาจากไหน ปันส่วนเหรอ หรือของเถื่อน?" เสียงแหบพร่าของชายวัยกลางคนสวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำเอמהถามขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้แผงลอยชั่วคราวของนาง สายตาของเขาจดจ้องไปยังหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงไม่วางตา กลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก ว่านหลินเงยหน้าขึ้น สบตากับลูกค้าคนแรกด้วยรอยยิ้มการค้าที่ฝึกฝนมาอย่างดี นางตั้งใจจะตอบคำถามเพื่อปิดการขายสินค้ารอบแรกให้ราบรื่น ทว่า... ในวินาทีที่ลูกค้ารายแรกกำลังจะยื่นมือมาหยิบห่อซาลาเปานั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าแผงลอยของนางเงียบๆ บรรยากาศรอบข้างที่เคยจอแจพลันเงียบสงบลงอย่างประหลาด แรงกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ตทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นตา กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นฝนและกลิ่นปืนจางๆ ทำให้หัวใจของว่านหลินกระตุกวูบ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการจับอาวุธ เอื้อมหยิบซาลาเปาร้อนๆ ขึ้นมาหนึ่งลูกอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับข้างแก้มของนาง "ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขนาดนี้... เมียรัก ทำไมถึงแอบหนีสามีมาหาเงินคนเดียวล่ะหึ... หลินว่านหลิน?" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของยัยตัวร้ายคนสวยและสามีทหารสุดคลั่งรักนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!