เตรียมตัวบุกตลาดมืด

"หวังว่าประตูร้านค้าสหกรณ์หน้าหมู่บ้านของฉัน คงจะยังไม่พังคามือชาวบ้านที่กำลังหิวโườngฮรอกนะ..." หลินว่านหลินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะใช้หลังมือปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดพรายบนหน้าผาก นัยน์ตากลมโตฉายแววขบขันแกแกมระอา เมื่อเสียงทุบประตูไม้สนเก่าๆ ของสหกรณ์ดังสะท้านมาถึงห้องครัวหลังบ้าน ปลุกสัญชาตญาณนักธุรกิจเลือดเย็นในตัวเธอให้ตื่นเต็มตา มิติซูเปอร์มาร์เก็ตในหัวของเธอยังคงหมุนวน ส่งเสียงหึ่งๆ คล้ายคอมเพรสเซอร์ตู้แช่ขนาดใหญ่ทำงาน ทว่าสิ่งที่เราต้องสนใจในเวลานี้ไม่ใช่ความลับสวรรค์ข้อนั้น หากแต่เป็นผลผลิตมหาศาลที่เธอแอบ "เนรมิต" ออกมาจากมิติต่างหาก! บนโต๊ะไม้เนื้อหยาบยาวเหยียดในห้องเก็บของ บัดนี้เต็มไปด้วยแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดเกรดพรีเมียม บรรจุในถุงกระสอบคราฟท์หนาพิเศษที่เธอจัดการแกะป้ายยี่ห้อสมัยใหม่ออกอย่างไร้ร่องรอย ข้างๆ กันคือแป้งหอมบำรุงผิวสูตรโบราณที่เคี่ยวจากสมุนไพรจีนและดอกไม้ป่าในมิติ กลิ่นหอมละมุนราวกับกลีบดอกไม้ต้องน้ำค้างยามเช้าลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้อง จนแม่สามีอย่างเหมยฮวาที่เพิ่งเดินถือตะกร้าผักเข้ามา ถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความทึ่ง "ว่านหลิน... นี่มัน... ของพวกนี้เจ้าไปซ่อนไว้ที่ใดกัน? ข้าช่วยเจ้าเก็บกวาดห้องนี้ทุกซอกทุกมุมเมื่อวานซืน ยังมีแต่ฝุ่นหนาเตอะอยู่เลยนะ!" เหมยฮวาเอ่ยเสียงสั่น ตะกร้าในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น หญิงสูงวัยจ้องมองกระสอบแป้งและตลับแป้งหอมนับร้อยชิ้นราวกับเห็นภูเขาเงินภูเขาทอง ความรู้สึกชิงชังรังเกียจลูกสะใภ้คนนี้ที่เคยฝังรากลึกในใจ ค่อยๆ ถูกความละอายใจและ... ความเกรงใจ เข้ามาแทนที่ทีละน้อย หลินว่านหลินหันไปยิ้มพริ้มเพรา รอยยิ้มของนางไม่ได้ฉาบยาพิษเหมือนร่างเดิม แต่เป็นรอยยิ้มของแม่ค้ามือฉกาจผู้กุมชะตากำไรในกำมือ นางยื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดให้แม่สามีพร้อมเอ่ยเสียงหวาน "คุณแม่เจ้าคะ ของพวกนี้มีที่มาที่ไปค่ะ ข้าบังเอิญไปเจอ 'ช่องทางลับ' สมัยที่พ่อค้าเร่ชาวใต้เคยมาหลบภัยแถวชายแดนเมื่อหลายปีก่อน เขาติดหนี้บุญคุณข้า เลยทิ้งของพวกนี้ไว้แลกกับข้าวสารกำมือเดียว... โชคดีเสียจริงที่ข้าเก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดี" คำโกหกคำโตถูกร้อยเรียงออกมาอย่างลื่นไหลไร้รอยต่อ จนเหมยฮวาได้แต่พยักหน้างึกงักยอมเชื่อโดยปริยาย เพราะในยุคสมัยข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ ใครเล่าจะกล้าซักไซ้ไล่เลียงที่มาของเงินทองและสินค้า ในเมื่อมันกำลังจะกลายเป็นสิ่งต่อชีวิตให้กับคนทั้งครอบครัว! "แล้ว... เจ้าจะเอามันไปทำอะไรล่ะ?" เหมยฮวาถามเสียงเบาอย่างกังวล "ทางการกวาดล้างตลาดมืดเข้มงวดมากนะช่วงนี้ ถ้าทหารตรวจพบเข้า เจ้าอาจจะ... โดนข้อหาเก็งกำไรและทำลายเสถียรภาพรัฐได้นะลูก" "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะค่ะคุณแม่..." ว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย แววตาวาววับด้วยความมั่นใจ "กฎมีไว้แหก สำหรับคนที่มองเห็นช่องว่าง และในเมื่อพวกเราต้องการเงินก้อนโตเพื่อไปตั้งตัวใหม่ที่มณฑลใต้... ตลาดมืดอำเภอข้างเคียงนี่แหละ คือเวทีแรกที่ข้าจะไปผงาด!" คืนนั้นเอง ท่ามกลางความมืดมิดและสายลมหนาวเหน็บที่พัดกรรโชก ลู่จินหยู นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบสีเขียวเข้ม ก็ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยความเหนื่อยล้า ไหล่กว้างของเขาแบกรับภาระหน้าที่ในกองพันจนแทบทรุด แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นหอมประหลาดของแป้งหอมและกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสาลีคั่วก็ลอยมาแตะจมูก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างอวบอิ่มของภรรยา ซึ่งกำลังงอกง่อยจัดแจงห่อสินค้าใส่เข่งไม้ไผ่ขนาดใหญ่ด้วยความคล่องแคล่วว่องไว ชนิดที่ผู้ชายอกสามศอกยังต้องอาย "ว่านหลิน..." เสียงทุบต่ำกังวานเอמהยเรียกภรรยา ลู่จินหยูขมวดคิ้วมุ่น เดินเข้าไปใกล้ด้วยความไม่ไว้วางใจ "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่? แล้วของพวกนี้... มาจากไหน?" หลินว่านหลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ร่างสูงใหญ่ของสามีที่ยืนค้ำหัว ทำให้นางต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่มีหรือที่นางจะแสดงความหวาดกลัว? นางเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วท้าทาย พลางส่งยิ้มยั่วเย้าที่ทำเอาหัวใจแกร่งของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ "สามี... ท่านกลับมาก็ดีเลย ช่วยข้าแบกเข่งพวกนี้ไปส่งที่ท้ายหมู่บ้านหน่อยสิคะ" นางเอ่ยเสียงออดอ้อนแกมบังคับ "คืนนี้เราจะไป 'เดินเล่น' ที่ตลาดมืดกันสักรอบ ท่านไม่อยากให้เมียของท่านหาเงินมาปลูกบ้านหลังใหญ่ให้เราอยู่หรอกหรือ?" ลู่จินหยูจ้องมองภรรยาด้วยแววตาซับซ้อน ตั้งแต่แต่งงานกันมา ผู้หญิงคนนี้เอาแต่กรีดร้อง อาละวาด และผลาญเงินทองไม่เว้นแต่ละวัน แต่วันนี้... แววตาคู่นั้นกลับประกายแสงระยิบระยับด้วยความฉลาดเฉลียวและความเด็ดเดี่ยว จนเขาแทบจำไม่ได้ว่านี่คือภรรยาคนเดิม "เจ้าเพี้ยนไปแล้วหรือว่านหลิน? ตลาดมืดช่วงนี้อันตรายแค่ไหน เจ้าไม่รู้หรือไง?" ลู่จินหยูคว้าข้อมือนางไว้แน่น น้ำเสียงเจือความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน "ข้าเป็นทหาร ถ้ามีใครรู้ว่าภรรยาตัวเองไปค้าของเถื่อน ข้าคง..." "ท่านกลัวหรือคะ?" ว่านหลินย้อนถามเสียงใส รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏที่มุมปาก นางขยับเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นกายบุรุษหนุ่มที่เจือกลิ่นฝุ่นควันสนามฝึก "ถ้ากลัวนัก... ก็อยู่เฝ้าบ้านไปสิคะ เดี๋ยวดึกๆ ข้าหอบเงินถุงเงินถังกลับมาฟาดหน้าท่านเอง!" คำพูดอวดดีนั้นทำเอาลู่จินหยูถึงกับมุมปากกระตุก เขารู้ดีว่าห้ามภรรยาคนนี้ไม่ได้เสียแล้ว ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ สุดท้ายนายทหารหนุ่มผู้แข็งกระด้างก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมจำนนต่อเสน่ห์อันร้ายกาจของนางแต่โดยดี "ตามใจเจ้า... แต่อย่าห่างจากสายตาข้าเด็ดขาด เข้าใจไหม?" เขาเอ่ยเสียงเข้ม พลางก้มลงแบกเข่งสินค้าขึ้นบ่าอย่างทะมัดทะแมง ทั้งสองลอบออกจากหมู่บ้านในยามวิกาล มุ่งหน้าสู่ตลาดมืดลับแลที่ซ่อนตัวอยู่หลังซากโรงงานร้างในอำเภอข้างเคียง บรรยากาศรอบตัววังเวงและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความผิดกฎหมาย ทว่าในยามที่หลินว่านหลินก้าวเท้าเข้าไปในเขตตลาด นัยน์ตากลับทอประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าเจอขุมทรัพย์ แต่นางไม่รู้เลยว่า... การปรากฏตัวของพวกเขาทั้งสองคนในคืนนี้ กำลังจะดึงดูดสายตาของ "ใครบางคน" จากอดีตที่นางพยายามหลีกหนีให้พ้น เงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ตกันหนาวสีเข้มก้าวออกมาจากมุมมืดของตรอกแคบ ดวงตาคมปลาบจ้องมองแผ่นหลังของหลินว่านหลินเขม็ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่ร่างนั้นจะก้าวตามไปเงียบๆ ราวกับวิญญาณร้าย ในขณะที่หลินว่านหลินกำลังจะควักแป้งหอมล็อตแรกออกมาวางแผง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงตะโกนก้องก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าตลาด! "เฮ้ย! หน่วยตรวจพิเศษมาแล้ว! ใครไม่อยากโดนจับเข้าคุก รีบหนีเร็——!" ความโกลาหลพุ่งพล่านขึ้นในชั่วพริบตา ผู้คนต่างวิ่งหนีตายกันอลหม่าน ลู่จินหยูคว้าเอวอวบของภรรยาเข้าหาตัวทันทีเพื่อปกป้อง แต่ทว่า... มือปริศนากลับพุ่งเข้าคว้าข้อมือของหลินว่านหลินจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างหูจนนางต้องขนลุกซู่ *"ไม่เจอกันนานนะ... ว่านหลิน สมบัติที่เธอซ่อนไว้ คายออกมาให้หมดเสียดีๆ!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับแผนการพลิกชีวิตของแม่ค้าตัวแสบคนนี้นะคะ!