ประกาศกร้าว: ฉันจะหาเงินเอง!

"หลินว่านหลิน! เธอจะใจร้ายกับฉันไม่ได้นะ เงินก้อนนั้นเธอก็เป็นคนสัญญาเองว่าจะเอามาให้ฉันใช้สอบเลื่อนขั้นไม่ใช่หรือไง!" เสียงแหลมสูงเจือความร้อนรนของจ้าวฮ่าวหรานดังทะลุประตูรั้วไม้ไผ่เข้ามา ดึงบรรยากาศในห้องครัวที่กำลังหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายของแป้งสาลีและน้ำมันหมูให้ดิ่งวูบลงในพริบตา ฉัน—หลินว่านหลิน วางตะหลิวไม้ในมือลงช้าๆ พ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูกอย่างนึกสมเพช เจ้าสารเลวคนนี้นี่ช่างตื๊อเสียยิ่งกว่าปลิงควาย ดูท่าว่าร่างเดิมคงจะเปย์มันจนเคยตัว ถึงได้คิดว่าประตูบ้านหลังนี้จะเปิดต้อนรับมันได้ตลอดเวลาสินะคะ ในห้องโถงเล็กๆ สายตาทุกคู่หันขวับมามองเป็นตาเดียว แม่สามีเหมยฮวาหน้าตาบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำหมึก นางตบโต๊ะเสียงดังปังด้วยความโกรธจัดที่จู่ๆ ชายชู้หน้าตัวเมียโผล่มาสร้างความอับอายถึงหน้าบ้าน ขณะที่ลู่จินหยู สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ของฉัน ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อกล้ามสีเขียวทหารเกร็งตัวขึ้นอย่างระงับอารมณ์ มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นกรอบ ครืด... ฉันก้าวเดินออกจากห้องครัวด้วยท่าทีเยือกเย็น ไม่มีความตื่นตระหนกหรือละอายใจแม้แต่น้อย ร่างอวบอ้วนในชุดผ้าฝ้ายสะอาดสะอ้านก้าวเท้าอย่างมั่นคง รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "อ้าว นึกว่าเสียงหมาที่ไหนเห่าอยู่หน้าบ้าน ที่แท้ก็คุณจ้าวผู้สูงส่งนี่เอง หน้าด้านมาถึงนี่ได้ยังไงคะ หน้าบางๆ ของคุณทำด้วยหนังควายกี่ชั้นกันเชียว ถึงได้กล้ามาเหยียบหน้าบ้านคนอื่นเขาโต้งๆ แบบนี้" คำพูดจิกกัดที่คมกริบราวกับใบมีดทำเอาคนที่ยืนเกาะรั้วหน้าแดงก่ำ จ้าวฮ่าวหรานอ้าปากพะงาบๆ ชี้หน้าฉันด้วยความโกรธจัด "หลินว่านหลิน! เธอ กล้าดียังไงมาพูดจาต่ำทรามกับฉัน แบบนี้อยากจะเบี้ยวสัญญาเรื่องเงินทุนสินะ นังอ้วนไร้ค่าอย่างเธอ คิดเหรอว่าสามีทหารบ้านนอกคนนั้นจะเลี้ยงดูเธอได้ตลอดรอดฝั่ง!" เปรี้ยง! ยังไม่ทันที่จ้าวฮ่าวหรานจะเห่าจบ ลู่จินหยูพุ่งตัวออกไปราวกับพายุหมุน มือหนากระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายจนลอยหวือขึ้นจากพื้น แรงมหาศาลจากนายทหารสนามเพลาะทำเอาชายชู้หน้าซีดเผือด ส่งเสียงร้องเอะอะด้วยความตื่นกลัว "แก... แกจะทำอะไร ปล่อยนะโว้ย!" จ้าวฮ่าวหรานสำลักอากาศหน้าดำหน้าแดง "ถ้าแกกล้าเหยียบเข้ามาในเขตบ้านฉันอีกก้าวเดียว ขาของแกคงไม่ต้องเอาไว้เดินอีกต่อไปแล้ว ไสหัวไปซะ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของลู่จินหยูทรงพลังจนแม้แต่ฉันยังรู้สึกขนลุกซู่ เขากระชากเหวี่ยงร่างของจ้าวฮ่าวหรานจนกระเด็นตกรั้วไปอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะปัดมือตัวเองเบาๆ ราวกับรังเกียจที่จะสัมผัสสิ่งสกปรก จ้าวฮ่าวหรานลุกขึ้นลนลาน ถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัว ดวงตาลอกแลกด้วยความแค้นเคือง "พวกแก... สามีภรรยาคู่นี้รังแกคน! ฉันจะไปฟ้องคนทั้งหมู่บ้าน!" มันตะโกนขู่ฟอดๆ ก่อนจะวิ่งหางจุกตูดหนีหายไปในความมืดของตรอกซอย ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ แม่สามีเหมยฮวานั่งหน้าซีดเผือด หันมามองฉันด้วยสายตาสั่นระริก นางคงคิดว่าฉันจะร้องห่มร้องไห้วิ่งตามชู้รักไปเหมือนแต่ก่อนสินะคะ ฉันถอนหายใจเบาๆ กวาดสายตามองคนทั้งบ้านที่กำลังตกอยู่ในความตึงเครียด ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในครัวแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งกับปากกาออกมา พร้อมกับถุงเงินเหรียญที่ซ่อนไว้ในมิติซูเปอร์มาร์เก็ต ปึก! ฉันวางถุงเงินกระแทลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง เรียกความสนใจจากทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียวอีกครั้ง "ว่านหลิน... ลูกจะทำอะไร?" แม่สามีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระแวงแกมตกใจ ฉันกวาดสายตามองหน้าแม่สามีและสามีหนุ่มที่ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกวาดมองด้วยความเด็ดเดี่ยวและจริงจัง ไม่มีแววตาของความเหลาะแหละหรือไร้สาระแบบในอดีตหลงเหลืออยู่อีกเลย "แม่คะ พี่จินหยู... ทุกคนฟังฉันให้ดีนะคะ" น้ำเสียงของฉันกังวานและทรงพลัง สะกดให้ทุกคนในห้องนิ่งฟังโดยอัตโนมัติ "เรื่องที่ผ่านมา ฉยอมรับว่าฉันเคยโง่เง่า หูเบา และทำตัวไร้ค่าผลาญเงินทองของครอบครัวไปมาก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หลินว่านหลินคนเดิมได้ตายไปแล้วค่ะ!" ลู่จินหยูขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองฉันด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขายังคงระแวงว่านี่อาจเป็นแผนการใหม่ของฉัน "ฉันขอประกาศตรงนี้เลยนะคะว่า..." ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ "ฉันจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับไอ้สารเลวจ้าวฮ่าวหรานเด็ดขาด และฉันจะไม่แบมือขอเงินจากใครอีกต่อไป! ฉันจะหาเงินด้วยสองมือของตัวเอง เลี้ยงดูทุกคนในบ้านหลังนี้ให้กินดีอยู่ดี และพิสูจน์ให้เห็นว่า ผู้หญิงอย่างหลินว่านหลินคนนี้ มีค่ามากกว่าที่ใครหน้าไหนจะมาดูถูกได้!" สิ้นเสียงประกาศกร้าวของฉัน บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงไปถนัดตา แม่สามีอ้าปากค้างด้วยความอึ้ง ส่วนลู่จินหยูจ้องมองฉันด้วยแววตาที่ไหววูบอย่างรุนแรง ประกายความประหลาดใจระคนชื่นชมฉายชัดขึ้นในดวงตาคู่คมนั้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนกำลังอึ้งกับคำพูดของฉัน จู่ๆ เสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกก็ดังขึ้นรัวๆ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเพื่อนบ้านหญิงป้าหวัง ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในลานบ้าน "แย่แล้ว! คุณนายลู่! ว่านหลิน! รีบออกไปดูเร็วเข้า หน้าหมู่บ้านตอนนี้... มีคนกำลังแห่กันมามุงร้านค้าสหกรณ์เพราะกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ลอยออกมาจากบ้านของพวกเธอ จนคนแย่งกันจะพังประตูร้านอยู่แล้วนะยะ!" ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์... แหม กลิ่น 'บะหมี่แห้งคลุกน้ำมันพริกเผาสูตรลับ' จากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตที่ฉันทำทดลองเมื่อครู่ คงจะทำลายสติของคนทั้งหมู่บ้านเข้าให้แล้วสินะคะ หวังว่าประตูร้านค้าสหกรณ์หน้าหมู่บ้านของฉัน คงจะยังไม่พังคามือชาวบ้านที่กำลังหิวโหยหรอกนะ... --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ!