ไข่ตุ๋นเนียนนุ่มมื้อเช้า

"ถ้าคุณยังไม่อยากเป็นหม้ายขันหมากตั้งแต่ยังไม่ได้เลื่อนยศเป็นผู้กอง... ก็ช่วยหุบปากแล้วช่วยฉันยกตะกร้าผักพวกนี้ไปไว้ในครัวทีค่ะ!" เสียงห้วนปนติดตลกเอ่ยขึ้นตัดผ่านความเงียบงันยามดึกสงัด หลินว่านหลินลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ พลางส่งค้อนวงงามให้สามีหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินแกะสลัก ดวงตาคมกริบของลู่จินหยูมองสลับระหว่างใบหน้าอวบอิ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ กับ 'ป่าผักยักษ์' ในมิติซูเปอร์มาร์เก็ตที่เปล่งประกายสีเขียวสดใสราวกับภาพวาดในเทพนิยาย เขารู้ดีว่าภรรยาของตนมีความลับ... ความลับที่เหนือสามัญสำนึก ทว่าภายใต้แววตาดุจเหยี่ยวที่มักใช้กดดันศัตรูในกองทัพ บัดนี้กลับเจือด้วยประกายความระaอและความลุ่มหลงที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ลู่จินหยูไม่เอ่ยถามซักไซ้ให้มากความตามประดานายทหารผู้รอบคอบ เขาเพียงแต่ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาช่วยรับตะกร้าผักกาดหอมและมะเขือเทศลูกโตสีแดงก่ำจากมือเธอ ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่เผลอสัมผัสโดนกันทำเอาว่านหลินสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบเบี่ยงตัวหลบแล้วเดินนำลิ่วเข้าสู่ห้องครัวมืดสลัวทันที "อย่ามองฉันด้วยสายแบบนั้นนะคะ ลู่จินหยู คนเรามันต้องมีเคล็ดลับทำมาหากินกันบ้าง ถ้าฉันไม่งัดไม้เด็ดนี้ออกมา ครอบครัวเราคงได้อดตายคาบ้านทรุดๆ นี่แน่" ว่านหลินบ่นพึมพำพลางจุดตะเกียงน้ำมัน กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาผสานกับกลิ่นอายความสะอาดในห้องครัวที่นางเริ่มจัดระเบียบใหม่ทีละน้อย ทำให้บรรยากาศความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เช้าวันใหม่มาถึงอย่างรวดเร็วท่ามกลางไอหมอกบางเบาที่ปกคลุมหมู่บ้านทหาร เสียงไก่ขันประสานเสียงกันดังระmอ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของคนในบ้านลู่หาใช่เสียงไก่ไม่... หากแต่เป็นกลิ่นหอมกรุ่นอันเย้ายวนใจที่ลอยอบอวลออกมาจากห้องครัวต่างหาก! เหมยฮวา ผู้เป็นแม่สามี สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงงงวย นางขยี้ตาแล้วสูดดมกลิ่นหอมละมุนที่คล้ายกับไข่ตุ๋นผสมซีอิ๊วชั้นดีและน้ำมันงาคั่วใหม่ๆ กลิ่นนี้ช่างรัญจวนใจเสียจนท้องไส้ที่เคยชินกับโจ๊กเจือจางและมันสำปะหลังแข็งกระด้างถึงกับส่งเสียงร้องประท้วงโครกครากทันที "กลิ่นอะไรกัน..." แม่สามีพึมพำด้วยความตกใจ รีบก้าวเท้าเดินออกจากห้องนอนด้วยความสงสัยระคนระแวง เกรงว่าลูกสะใภ้ตัวแสบจะเผาครัวบ้านตระกูลลู่เข้าให้อีก ทว่า เมื่อก้าวมาถึงหน้าครัว ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้หญิงสูงวัยถึงกับอ้าปากค้าง หลินว่านหลินในชุดผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน กำลังยืนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี สองมือเรียวคล่องแคล่วในการตีไข่ไก่สดสีนวลในชามกระเบื้องเคลือบจนขึ้นฟองละเอียด นางเหยาะเกลือป่นและซีอิ๊วขาวสูตรพิเศษจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตลงไปเล็กน้อย ตามด้วยน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวเข้มข้นที่นางแอบต้มเตรียมไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ เนื้อสัมผัสของส่วนผสมถูกกรองผ่านผ้าขาวบางเนื้อละเอียดถึงสองรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าเนื้อไข่ตุ๋นจะเนียนนุ่มดุจแพรไหมไร้ฟองอากาศกวนใจ ข้างกายของนาง มีเด็กหญิงตัวน้อยสองคน—หลานสาวข้างบ้านที่มักแอบมามองด้วยความหิวโหย—กำลังยืนกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองชามกระเบื้องบนเตาด้วยความคาดหวังสูงสุด "พี่ว่านหลินคะ... กลิ่นหอมจังเลยค่ะ มันคืออะไรหรือคะ?" เด็กหญิงคนพี่เอ่ยถามด้วยเสียงออดอ้อน พลางใช้มือเล็กๆ เช็ดน้ำลายที่มุมปาก "นี่คือ 'ไข่ตุ๋นเนียนนุ่ม' จ่ะเด็กๆ" ว่านหลินหันมาส่งยิ้มพินิจพิเคราะห์และอบอุ่นให้เด็กน้อย นางใช้ทัพพีไม้คนเบาๆ ก่อนจะนำชามกระเบื้องเข้าไปนึ่งในซึ้งไม้ไผ่ที่ไอน้ำกำลังพวยพุ่ง "รออีกสตรีมเดียวนะคะ รับรองว่าพอนุ่มลิ้นละลายในปากจนพวกหนูต้องติดใจแน่นอนค่ะ" ในจังหวะนั้นเอง ลู่จินหยูที่เพิ่งกลับจากการวิ่งออกกำลังกายรอบหมู่บ้านก็ก้าวเข้ามาในครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ชุ่มเหงื่อเล็กน้อยหยุดยืนมองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากวันแรก ความเกลียดชังและความรังเกียจที่เขาเคยมีต่อ 'คุณหนูตกอับจอมขี้เกียจ' บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความทึ่งและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า เหมยฮวา แม่สามีที่ยืนแอบดูอยู่ตรงประตู ทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวจึงก้าวเข้ามาเสียงดัง "นี่เธอ... ทำอะไรกินกันแต่เช้า เสียงดังโครมคราม บ้านช่องไม่ยอมกวาด..." ยังไม่ทันที่แม่สามีจะต่อว่าจบ ประโยคตำหนิก็ต้องกลืนกลับลงคอไปทันที เมื่อฝาซึ้งไม้ไผ่ถูกเปิดออก! *ฟู่ววว—!* ไอความร้อนสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมละมุนของไข่ตุ๋นที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวระหว่างความหอมมันของไข่ น้ำซุปกระดูกหมูกลมกล่อม และหยดน้ำมันงาสีอำพันที่หยดแต่งหน้าอย่างประณีต ผิวหน้าของไข่ตุ๋นเรียบเนียนราวกระจกเงาสีเหลืองนวล ไม่ปรากฏฟองอากาศแม้แต่น้อย แค่ใช้ช้อนกระทเบื้องตักลงไปเบาๆ เนื้อไข่ก็แยกตัวออกจากกันอย่างนุ่มนวลราวกับเต้าหู้สดชั้นเลิศ! ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ ทุกคนต่างจ้องมองชามไข่ตุ๋นในมือของหลินว่านหลินด้วยสายตาเป็นประกาย ว่านหลินตักไข่ตุ๋นชิ้นแรกใส่ชามใบเล็ก ยื่นส่งให้เด็กหญิงทั้งสองคน ก่อนจะตักอีกชามส่งให้แม่สามีที่ยืนอึ้งค้าง และไม่ลืมที่จะตักชามใหญ่ที่สุดส่งให้สามีหนุ่มรูปหล่อที่ยืนรออยู่ "ลองชิมดูสิคะ..." ว่านหลินเอ่ยเสียงหวาน รอยยิ้มมั่นใจปรากฏบนใบหน้าอวบอิ่ม "แล้วบอกฉันทีนะคะ ว่ารสชาติฝีมือของสะใภ้คนนี้... ยังพอจะทำให้พวกท่านกลืนลงคอได้ไหม?" แม่สามีกลืนน้ำลายอึกใหญ่ มือที่ถือช้อนสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความประหม่า นางตักไข่ตุ๋นเข้าปากช้าๆ ทันทีที่สัมผัสโดนลิ้น เนื้อไข่ก็เนียนนุ่มละลายหายไปในลำคอ ทิ้งไว้เพียงรสชาติกลมกล่อม หอมหวานของน้ำซุปที่เคี่ยวอย่างพิถีพิถันจนหยดสุดท้าย ดวงตาฝ้าฟางของเหมยฮวาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนซาบซึ้งใจ ลู่จินหยูตักไข่ตุ๋นเข้าปากบ้าง ดวงตาคมกริบมองภรรยาที่ยืนกอดอกรอฟังคำวิจารณ์ด้วยรอยยิ้มท้าทาย หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง... อาหารมื้อนี้ไม่ใช่แค่รสชาติอร่อยล้ำเลิศเกินกว่าภัตตาคารในเมืองหลวง หากแต่มันคือรสชาติของ 'บ้าน' ที่เขาไม่เคยได้รับมานานแสนนาน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่นและทุกคนกำลังดื่มด่ำกับรสชาติอันยอดเยี่ยมนั้นเอง... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงตะโกนโעกโฮกโวยวายด้วยน้ำคุ้นหูที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินว่านหลินแข็งค้างไปในทันที "หลินว่านหลิน! นังหมูขี้เกียจ! ออกมานี่นะ! แกกล้าดียังไงถึงตัดขาดกับฉัน แล้วแอบเอาเงินทองไปซ่อนไว้หมด! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะพังเข้ามา!" เสียงของ 'จ้าวฮ่าวหราน' ชายชู้จอมหน้าตัวเมีย ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศยามเช้าจนย่อยยับ! *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของดัชเชสโพดำมาโดยตลอดนะคะ)*