พลิกฟื้นแปลงผักหลังบ้าน

"เงินสามสิบหยวนกับตั๋วเนื้อครึ่งชิ้นนี้... เจ้ากล้าพอที่จะปฏิเสธหรือไง จ้าวฮ่าวหราน?" เสียงหัวเราะเยาะหยันในลำคอของหลินว่านหลินดังขึ้น ท่ามกลางแสงคบเพลิงสลัวที่สาดส่องหลังเรือนไม้เก่าๆ เงาร่างอวบอิ่มแต่สง่างามของเธอทาบทับลงบนร่างของชายหนุ่มหน้าตาดีแต่แววตากลอกกลิ้ง จ้าวฮ่าวหรานสะดุ้งสุดตัว มือสกปรกที่ยื่นเข้ามาหมายจะคว้าแขนเธอชะงักค้างกลางอากาศ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับเมื่อตระหนักว่าแผนการที่เขาคิดว่าแยบยล—การหลอกเอาเงินก้อนสุดท้ายจาก 'อดีต' คุณหนูผู้โง่เขลาเพื่อไปเล่นการพนัน—กำลังกลายเป็นบ่วงรัดคอตัวเอง "ว่านหลิน... เธอพูดเรื่องอะไรกัน ฉันแค่... แค่มาเยี่ยมตามประสาคนคุ้นเคย..." จ้าวฮ่าวหรานละล่ำละลักแก้ตัว ดวงตาเหลือบมองไปทางประตูรั้วด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าลู่จินหยู สามีทหารผู้มีรัศมีน่าเกรงขามจะโผล่พรวดออกมาหักคอเขาคาที่ "คนคุ้นเคยที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อฉันมาสามปีงั้นสินะ?" หลินว่านหลินก้าวเข้าไปประชิด ร่างกายที่เคยยืดย้วยไร้เรี่ยวแรงบัดนี้เต็มไปด้วยพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวจากการบริหารจัดการพลังงานในมิติซูเปอร์มาร์เก็ต เธอยื่นมือไปคว้าปกเสื้อของชายชู้จอมปลอมคนนี้อย่างรวดเร็ว แรงมหาศาลที่ถูกยกระดับขึ้นทำให้จ้าวฮ่าวหรานแทบจะลอยขึ้นจากพื้น "จำใส่สมองกลวงๆ ของนายเอาไว้ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เงินแม้แต่เฟินเดียวจากฉัน นายก็ไม่มีวันได้เห็นหน้าอีก! ไสกหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะตะโกนให้คนทั้งหมู่บ้านมาดูหน้าไอ้หน้าตัวเมียที่เกาะผู้หญิงกิน!" พรวด! เธอผลักร่างของจ้าวฮ่าวหรานจนเซถลาล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ชายหนุ่มหน้าเสียด้วยความอับอายและหวาดกลัว เขาชี้หน้าเธอด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อเห็นสายตาดุจคมมีดที่ส่งกลับมา เขาก็รีบวิ่งหางจุกตูดหายไปในความมืดทันที หลินว่านหลินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเย้ยหยัน ตบมือเบาๆ ไล่ฝุ่น เธอก้มมองเงินสามสิบหยวนและตั๋วเนื้อในมือที่เพิ่ง 'ยึด' มาได้จากการขู่กรรโชก (อย่างชอบธรรมในฐานะทวงหนี้เก่าของร่างเดิม) "เหยื่อตัวแรกส่งส่วยเรียบร้อย... ต่อไปก็คือการสร้างอาณาจักรความร่ำรวยของฉันเอง" เธอกวาดสายตามองไปยังแปลงผักรกร้างหลังบ้าน ดินแห้งแล้งสีเทาและวัชพืชขึ้นรกเรื้อจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของแปลงเกษตรกรรม ในสายตาของชาวบ้านยุคนี้ การปลูกผักในดินปนทรายเช่นนี้ต้องใช้เวลาแรมเดือนกว่าจะได้เก็บเกี่ยว แถมยังต้องลุ้นว่าแมลงจะกินจนเกลี้ยงหรือเปล่า แต่นั่นมันสำหรับคนอื่น... ไม่ใช่สำหรับหลินว่านหลิน อดีตเชฟมือทองผู้ครอบครองมิติซูเปอร์มาร์เก็ตไร้ขีดจำกัด หญิงสาวหันซ้ายแลขวาแน่ใจว่าไม่มีใครจับตาดู ร่างบางจึงก้าวเข้ามาในพื้นที่มืดทึบหลังกองฟาง เธอหลับตาลงตั้งจิตอธิษฐานเพียงเสี้ยววินาที ร่างกายก็ถูกดูดวับเข้าสู่โลกภายในมิติอันกว้างใหญ่ทันที กลิ่นหอมสะอาดของเครื่องปรับอากาศและชั้นวางสินค้าเรียงรายจรดเพดานนับหมื่นชนิดยังคงสร้างความตื่นตาตื่นใจให้เธอทุกครั้ง หลินว่านหลินเดินตรงไปยังโซนเกษตรกรรมและเมล็ดพันธุ์ เธอหยิบซองเมล็ดพันธุ์ผักกวางตุ้งฮ่องเต้ ผักคะน้าใบกรอบ และหัวผักกวางตุ้งสายพันธุ์พิเศษที่มีอัตราการเจริญเติบโตเร่งด่วนสำหรับใช้ในห้องทดลองเกษตรกรรม นอกจากนี้เธอยังหยิบขวด 'ปุ๋ยน้ำนาโนเร่งรากและฟื้นฟูชีวภาพ' ติดมือมาด้วย เมื่อกลับออกมาสู่โลกความเป็นจริง ร่างของเธอยืนหยัดอยู่ริมแปลงผักหลังบ้านดังเดิม หลินว่านหลินไม่รอช้า เธอใช้จอบเก่าๆ พลิกดินอย่างคล่องแคล่ว แม้ร่างกายนี้จะยังต้องใช้เวลาลดน้ำหนักอีกสักหน่อย แต่ด้วยทักษะความแข็งแกร่งที่ได้จากมิติ ทำให้การขุดดินกลายเป็นเรื่องง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก เธอโรยเมล็ดพันธุ์วิเศษลงไปในร่องดินอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นจึงเปิดฝาขวดปุ๋ยน้ำนาโน ผสมกับน้ำในถังไม้เก่าๆ แล้วราดรดลงบนแปลงผักด้วยความพิถีพิถัน ทันทีที่หยดน้ำสัมผัสกับผืนดิน ปฏิกิริยาอัศจรรย์ก็เริ่มต้นขึ้น! ฟู่... เสียงซ่าเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบของผืนดินดังขึ้น ไอน้ำสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นขึ้นจากพื้นดิน รากพืชใต้ดินขยายตัวด้วยความเร็วสูงจนได้ยินเสียงแตกของเนื้อดิน เมล็ดพันธุ์ที่เพิ่งถูกฝังลงไปไม่ถึงห้านาที เริ่มแทงยอดอ่อนสีเขียวมรกตทะลุพ้นผืนดินขึ้นมาแข่งกันเติบโตอย่างบ้าคลั่ง! ลำต้นของผักกวางตุ้งอวบอ้วนขึ้นต่อหน้าต่อตา ใบสีเขียวเข้มเป็นมันเงาราวกับถูกเคลือบด้วยน้ำค้างบริสุทธิ์ ขนาดของมันใหญ่โตกว่าผักทั่วไปตามท้องตลาดถึงสามเท่าตัว ความเขียวขจีและสดใหม่แผ่ซ่านจนส่งกลิ่นหอมสดชื่นของคลอโรฟิลล์บริสุทธิ์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณหลังเรือน หลินว่านหลินยืนกอดอกมองความสำเร็จตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับมองเห็นทองคำกองโต "โตเร็วกว่าที่คิดเสียอีก... แบบนี้พรุ่งนี้เช้า คงได้เวลาเอาไปวางแผงขายในตลาดมืด หรือไม่ก็เอาใจแม่สามีจอมเคี่ยวกับสามีกล้ามโตเสียหน่อยแล้ว" ขณะที่เธอกำลังก้มลงสำรวจความสมบูรณ์ของใบผักคะน้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดๆ หน้าเรือน ร่างสูงใหญ่ของลู่จินหยูก้าวเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยชุดทหารที่ยังมีคราบฝุ่นจากการฝึกฝน ดวงคมกริบกวาดมองรอบบริเวณก่อนจะสะดุดเข้ากับกลิ่นหอมแปลกประหลาดที่ลอยตลบอบอวลอยู่ในอากาศยามวิกาล ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นอัปมงคลของขยะเปียกเหมือนทุกที แต่มันคือกลิ่นหอมสดชื่นของพืชพรรณที่อุดมสมบูรณ์อย่างเหลือเชื่อ เขาสาวเท้าเดินตรงมายังหลังบ้านทันทีด้วยความสงสัย "ว่านหลิน... เธอทำอะไรอยู่ข้างหลังบ้านดึกดื่นแบบนี้?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัด หลินว่านหลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับสามีรูปหล่อที่ยืนจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม... และประกายความสงสัยระคนทึ่งที่ปิดไม่มิด เมื่อแสงคบเพลิงสะท้อนให้เห็น 'ป่าผักยักษ์' เขียวขจีที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริงภายในชั่วข้ามคืน เบื้องหลังร่างอวบอิ่มของภรรยา! ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปกับคุณหนูตัวร้ายผู้เกรียงไกร แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!