ความเข้าใจผิดที่ต้องเคลียร์

"เงินก้อนนี้... เธอไปเอามาจากไหนกันแน่, ว่านหลิน?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือด้วยความระแวงและคุกกรุ่นไปด้วยไอความร้อนของโทสะดังขึ้น ขัดจังหวะความเงียบงันภายในห้องครัวแคบๆ ของบ้านพักนายทหาร หลินว่านหลินสะارتเล็กน้อย รอยยิ้มพึงพอใจเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า ตะเหล็กด้ามเก่าในมือเกือบจะร่วงหล่นกระทบพื้นดินเผา หากเธอดึงสติกลับมาแล้ววางมันลงบนขอบเตาอย่างนุ่มนวลเสียก่อน ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามหันกลับไปมองเจ้าของเสียง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่บัดนี้เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการฝึกภาคสนาม ลู่จินหยูยืนตระหง่านขวางทางออก ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองเธอนิ่ง ราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปในห้วงความคิดของภรรยาที่แปรเปลี่ยนไปราวคนละคนในช่วงหลายเดือนมานี้ บนโต๊ะไม้เก่าๆ กลางห้อง... ปึกธนบัตรปึกใหญ่ที่เธอเพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับเพื่อเตรียมไว้เป็นทุนสำหรับซื้อวัตถุดิบทำหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงและซาลาเปาไส้ทะลักสำหรับตลาดมืดในวันพรุ่งนี้ วางเด่นหราอยู่ต่อหน้าเขา เงินจำนวนนี้มากเสียจนต่อให้ทหารชั้นสัญญาบัตรอย่างเขาประหยัดอดออมกินเบี้ยเลี้ยงทั้งปี ก็ยังเทียบไม่ได้เสี้ยวเดียว บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ หลินว่านหลินสูดหายใจเข้าลึก เธอย่อมรู้ดีว่าวันย่อมมาถึง วันที่สามีผู้ซื่อตรงและหัวโบราณคนนี้จะตั้งคำถามถึงที่มาของความมั่งคั่งที่งอกเงยขึ้นมาอย่างผิดธรรมชาติในบ้านหลังนี้ "คุณคิดว่าฉันไปเอามาจากไหนล่ะคะ, จินหยู?" ว่านหลินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่สตรีทั่วไปควรจะมีเมื่อสามีจับได้ว่าซุกซ่อนเงินก้อนโต เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวร่างหนา กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการฝึกฝนลอยเข้าแตะจมูก แต่นางเอกของเราหาได้สะทกสะท้านไม่ "หรือคุณคิดว่าฉันยังแอบเอาเงินไปให้ไอ้สารเลว จ้าวฮ่าวหราน คนนั้นอยู่?" เพียงแค่เอ่ยชื่อนี้ กล้ามเนื้อสันกรามของลู่จินหยูก็เกร็งนูนจนเห็นเป็นเส้นเลือด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มทันที มือหนาเอื้อมมือไปบีบข้อแขนเรียวของภรรยาแน่นพอประมาณโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามกดข่ม "ว่านหลิน! ผมเตือนคุณหลายครั้งแล้วนะ... ถ้าไม่ใช่เพราะผมเห็นหลักฐานใบเสร็จการโอนเงินและจดหมายพวกนั้นที่บ้านพักเก่าของมันตอนที่ไปกวาดล้างตลาดมืดอาทิตย์ก่อน ผมคงไม่สงสัยคุณหรอก!" ลู่จินหยูกัดฟันกรวด ดวงตาแดงก่ำด้วยความอึดอัดใจ "นี่มันเงินหลายร้อยหยวน! เงินเดือนผม เงินรางวัลประจำปีของกองร้อย... ผมเอาให้คุณหมด แต่คุณบอกว่าไม่พอใช้ แล้วจู่ๆ คุณก็มีเงินฟาดหัวแม่สามีจนยอมสงบปากสงบคำ แถมยังซื้อวัตถุดิบราคาแพงมาทำอาหารขายทุกวัน... บอกผมมาสิว่าคุณเอาตัวเข้าแลก หรือไปทำเรื่องผิดกฎหมายอะไรมา!" คำว่า 'ทำเรื่องผิดกฎหมาย' และการดูถูกว่าเธอเอาตัวเข้าแลก ทำให้รอยยิ้มบนมุมปากของหลินว่านหลินหายวับไปทันที *เพียะ!* ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงฝ่ามือเรียวบางที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่นจนปึกธนบัตรสะเทือน ความโกรธเกรี้ยวระเบิดออกมาจากร่างอวบอิ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ หลินว่านหลินถลึงตาใส่สามีอย่างไม่เกรงกลัว มือข้างหนึ่งชี้หน้าเขาตรงๆ "ลู่จินหยู! ถอนคำพูดของคุณเดี๋ยวนี้กินข้าวต้มเข้าไปมากล้นสมองหรือไง ถึงได้คิดว่าภรรยาตัวเองต่ำต้อยขนาดต้องเอาตัวไปแลกเงินมาใช้!" เสียงหวานใสที่มักจะเจือแววเย้าแหย่ในยามทำอาหาร บัดนี้ทรงพลังและเฉียบคมราวนับพันเล่มมีด "ฉัน หลินว่านหลิน คนนี้ ต่อให้ต้องอดตายข้างถนน ก็ไม่เคยคิดจะเอาศักดิ์ศรีไปเรേอมขายให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น!" ลู่จินหยูชะงักงัน แววตาที่เคยมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตนเริ่มสั่นคลอน เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและไร้ความรู้สึกผิดของภรรยา "ถ้าไม่ได้ทำ... แล้วเงินนี่มาจากไหน?" เขาถามเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงดื้อดึง "อยากรู้ใช่ไหมคะว่ามาจากไหน?" หลินว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความฉลาดแกแล่ว "ตามฉันมานี่!" เธอกวักมือเรียกสามีด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินนำลิ่วเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว ลู่จินหยูกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ด้วยความประหม่า เขาเดินตามหลังภรรยาเข้าไปติดๆ เหมือนเด็กน้อยที่กำลังจะโดนคุณครูลงโทษ แม้ตัวเขาจะสูงใหญ่เป็นนายทหารผู้เกรียงไกรในสนามรบ แต่ยามเมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยาผู้ฉลาดเฉลียวและฝีปากกล้าคนนี้ เขากลับรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงพลทหารฝึกหัด ภายในห้องนอนที่จัดระเบียบอย่างสะอาดสะอ้าน หลินว่านหลินไม่ได้หยิบสมุดบัญชีธนาคารธรรมดาออกมา แต่เธอกลับเปิดลิ้นชักลับใต้ฐานเตียงนอน หยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่เต็มไปด้วยลายมืออันเป็นระเบียบเรียบร้อยตวัดสวยงาม พร้อมกับแฟ้มเอกสารการค้าขายที่เธอแอบทำสัญญากับพ่อค้าคนกลางในเมืองหลวงและเถ้าแก่โรงสีรายใหญ่ เธอกระแทกสมุดบันทึกและเอกสารทั้งหมดลงตรงหน้าอกกว้างของลู่จินหยู จนเขาต้องรีบใช้มือรับมันไว้แทบไม่ทัน "อ่านดูสิคะ! นายทหารผู้รอบรู้ อ่านให้ตาโตแล้วใช้สมองทึบๆ ของคุณคิดวิเคราะห์ดูว่าเงินพวกนี้มันงอกเงยมาจากไหน!" ลู่จินหยูก้มลงมองเอกสารในมืออย่างงงงวย หน้าแรกของสมุดบันทึกระบุรายการคำนวณต้นทุนและกำไรของการทำ 'น้ำพริกสูตรโบราณ' และ 'หมูสามชั้นตุ๋นพะโล้สูตรพิเศษ' ที่เธอส่งขายให้แก่สหกรณ์การเกษตรและพ่อค้าในตลาดมืด หน้าถัดมาคือบันทึกการรับซื้อสมุนไพรป่าหายากที่เธออ้างว่าไปเก็บมาจากตีนเขา แต่ความจริงแล้วเธอนำออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับมาแปลงสภาพให้ถูกกฎหมาย และหน้าสุดท้าย... คือสัญญาซื้อขายแป้งสาลีและน้ำมันพืชล็อตใหญ่ที่เธอเป็นผู้จัดหาให้แก่โรงงานอาหารแปรรูปของมณฑลในราคาต้นทุนต่ำแต่ทำกำไรมหาศาล ทุกตัวเลข ทุกตัวอักษร และทุกตราประทับ... ล้วนถูกต้องตามกฎหมายและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความวิริยะอุตสาหะ ดวงตาคมกريบของลู่จินหยูเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งพลิกอ่าน ลมหายใจของเขาก็ยิ่งติดขัด ตัวเลขกำไรหลักร้อยหยวนที่พุ่งทะยานสู่หลักพันในเวลาไม่ถึงสองเดือน ทำให้สมองของนายทหารหนุ่มประมวลผลแทบไม่ทัน "นี่... นี่คือ..." เขาเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยความตะลึงงัน ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก "ใช่ค่ะ! นี่คือหยาดเหงื่อแรงงานและมันสมองของฉันเอง!" หลินว่านหลินกอดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า "ในขณะที่คุณเอาแต่มองว่าฉันเป็นภรรยาขี้เกียจสันหลังยาว วันๆ เอาแต่แบมือขอเงินคุณใช้ คุณรู้ไหมว่าฉันต้องตื่นตั้งแต่ตีสามเพื่อเตรียมวัตถุดิบ วางแผนการตลาด เจรจากับพ่อค้าหน้าเลือด และบริหารจัดการเงินทุกเหวินอย่างรอบคอบแค่ไหน!" เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นแต่ยังคงไว้ซึ่งความทรงพลัง "ฉันไม่ใช่หลินว่านหลินคนเดิมที่เอาแต่พึ่งพาผู้ชายและทำตัวไร้ค่าอีกต่อไปแล้วค่ะ, จินหยู... ฉันสลัดภาพนางร้ายโง่เง่าคนนั้นทิ้งไปตั้งแต่ก้าวแรกที่เราแต่งงานกันแล้ว และถ้าคุณยังคิดจะดูถูกความสามารถในการหาเงินของฉันอีกแม้แต่คำเดียว... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนหย่าขาดจากคุณแล้วหอบเงินพวกนี้ไปตั้งตัวเป็นเศรษฐีนีพันหยวนด้วยตัวเอง!" คำว่า 'หย่า' หลุดออกจากริมฝีปากอิ่มสวยราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของลู่จินหยู ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวภรรยาอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ก่อนที่หลินว่านหลินจะทันได้ตั้งตัว วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กก็ตวัดโอบเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่น จนร่างของเธอแนบชิดติดกับแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มของเธอ "ใครบอกว่าจะให้หย่า?" เสียงทุ้มต่ำของลู่จินหยูสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยเกิดขึ้นในชีวิตทหารของเขา ดวงตาคมกริบทอดมองเธอด้วยความลึกซึ้งและคลั่งไคล้จนน่ากลัว "ห้ามพูดคำนี้อีกเด็ดขาด... ว่านหลิน" หลินว่านหลินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหึงหวงที่เอ่อล้นออกมาจนปิดไม่มิด "ปล่อยฉันนะ..." เธอพยายามขัดขืนเล็กน้อย แต่แรงของเธอย่อมสู้แรงของนายทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาไม่ได้เลย "ไม่ปล่อย..." ลู่จินหยูกดริมฝีปากลงบนลาดไหล่บางเบาอย่างออดอ้อน น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับกลายเป็นออดอ้อนเว้าวอนจนคนฟังแทบละลาย "ผมยอมรับว่าผมมันโง่... ผมหึงจนหน้ามืดตามัว กลัวว่าคุณจะหนีผมไปหาไอ้สารเลวคนนั้น กลัวว่าเงินมากมายพวกนี้จะทำให้คุณบินหนีผมไป... ยกโทษให้ผมเถอะนะ, ยอดดวงใจของผม" ท่าทีเปลี่ยนจาก 'หมาป่าดุร้าย' กลายเป็น 'โกลเด้นคลั่งรัก' ของสามี ทำให้หลินว่านหลินถอนหายใจออกมาด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากกลับแอบยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานชื่นกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเข้าใจที่คลี่คลาย เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนร้องด้วยความตกใจของแม่สามี (เหมยฮวา) ที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ "จินหยู! ว่านหลิน!แย่แล้วลูก! มีคนจากกองอำนวยการเขตบุกมาที่หน้าบ้าน พร้อมกับ... ตำรวจความมั่นคง!" รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่แข็งค้างในทันที! ลู่จินหยูผละออกจากร่างของภรรยาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกลับมาเปล่งประกายความเฉียบคมดุดันอีกครั้งในเสี้ยววินาที หลินว่านหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักธุรกิจและอดีตเชฟผู้ผ่านเล่ห์เหลี่ยมการเมืองมาโชกโชนบอกเธอทันทีว่า... งานนี้มีคนจงใจกลั่นแกล้งเพื่อสกัดดาวรุ่งเธอเสียแล้ว! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหลินว่านหลินและสามีคลั่งรักมาจนถึงตอนนี้นะคะ!