สามีโบ้เริ่มออกอาการ

"บอกฉันมาตามตรงเถอะค่ะ... ว่าใครเป็นคนสั่งให้แกเอาแป้งสาลีชื้นราพวกนี้มาส่งให้ร้านฉันที่ตลาดการค้าเสรี!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นปานฟ้าผ่า กวาดเอาความวุ่นวายยามบ่ายของตลาดมืดให้เงียบกริบลงในพริบตา หลินว่านหลินยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดอกท้อหรี่แคบลงจนคมกริบดั่งใบมีดโกน เธอกำลังจ้องมองพ่อค้าคนกลางหน้าเนื้อใจเสือที่เหงื่อกาฬแตกพลั่กราวกับคนตกน้ำ สัญชาตญาณนักธุรกิจและอดีตเชฟผู้ผ่านเล่ห์เหลี่ยมการเมืองมาโชกโชนบอกเธอทันทีว่า งานนี้ไม่ใช่ความซวยโดยบังเอิญ แต่มีมือที่มองไม่เห็นจงใจกลั่นแกล้งเพื่อสกัดดาวรุ่งเธอเสียแล้ว! แป้งสาลีล็อตนี้ราคาถูกกว่าท้องตลาดก็จริง แต่ถ้าเธอเผลอนำไปทำซาลาเปาหรือหมั่นโถวขาย ลูกค้าท้องเสียขึ้นมา ชื่อเสียงที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและฝีมือย่อมพังทลายในชั่วข้ามคืน ช่างเป็นแผนสกปรกที่แยบยลเสียจริงนะคะ "คะ... คุณหลิน พูดอะไรกันเล่าครับ! ของก็มาจากโกดังใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าก้นลังมันจะโดนความชื้น..." พ่อค้าคนกลางแก้ตัวเสียงสั่น หลบสายตาคู่นั้นราวกับกลัวว่าเปลวเพลิงในดวงตาของเธอจะเผาเขาให้เป็นจุล "โกดังใหญ่รึ? แปลกจังนะคะ ทั้งที่ฉันตรวจสินค้ากับมือทุกครั้งไม่เคยพลาด แต่วันนี้พอฉันเปลี่ยนเส้นทางการขนส่งปุ๊บ ของเน่าพวกนี้ก็ถูกยัดไส้เข้ามาปั๊บ... ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนใหญ่คนโตแถวนี้จายเงินใต้โต๊ะเพื่อปิดปากแก แกคงไม่กล้าเอาชื่อเสียงตัวเองมาทิ้งกับแป้งถุงละเหماสลึงพวกนี้หรอกกระมัง!" หลินว่านหลินแค่นหัวเราะในลำคอ ท่าทางเย่อหยิ่งแต่สง่างามไร้ที่ติของเธอนั้น สะกดให้ผู้คนรอบข้างถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ร่างอวบอิ่มที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้น้ำยา บัดนี้กลับแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาเสียจนพ่อค้าคนกลางเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางวงล้อมอย่างรวดเร็ว ลู่จินหยูขมวดคิ้วมุ่น สันจมูกโด่งเป็นสันคมรับกับกรามที่ขบเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ เขารับรู้เรื่องราวคร่าวๆ จากลูกน้องที่วิ่งหน้าตาตื่นไปตามเขาที่ค่าย ทว่า ภาพที่เห็นตรงหน้า—ภรรยาตัวน้อยยืนเผชิญหน้ากับอันธพาลตลาดด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวูบอย่างรุนแรง นี่น่ะหรือ... หญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าเอาแต่ใจตัวเองและดีแต่ผลาญเงิน? "ว่านหลิน ถอยไปก่อน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่แผ่นหลังกว้างก้าวมาบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง ลู่จินหยูกวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองพ่อค้าคนกลางและสมุน "คุณ..." หลินว่านหลินชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังหนาของสามี ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดไหล뢰ผ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่ได้ ปกติแล้ว ลู่จินหยูมักจะเย็นชาและเว้นระยะห่างจากเธอเสมอ แต่วันนี้... เขากลับเลือกที่จะยืนเคียงข้างเธอในยามที่เธอเผชิญพายุลูกใหญ่ "เรื่องในบ้านฉันจัดการเองได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวน..." เธอกำลังจะปฏิเสธตามนิสัยปากแข็ง แต่ลู่จินหยูว์กลับหันมามองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงจังและ... ความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "ผมเป็นสามีคุณ เรื่องของภรรยา ก็คือเรื่องของผม" น้ำเสียงนั้นหนักแน่นและทรงพลัง จนหลินว่านหลินถึงกับพูดไม่ออก เธอกะพริบตาปริบๆ หัวใจที่เคยด้านชาต่อความรักเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ตาบ้านี่... อยู่ๆ มาทำไมโหมดคลั่งรักถึงได้ทำงานเอาดื้อๆ แบบนี้กันล่ะคะ! ลู่จินหยูจัดการเคลียร์ปัญหาในตลาดด้วยวิธีของนายทหาร—เฉียบขาด เด็ดเดี่ยว และไร้ความปรานีต่อคนโกง พ่อค้าคนกลางถูกกดดันจนต้องคายความจริงออกมาว่า มีหญิงสาวแต่งตัวดีคนหนึ่งจ้างวานให้เขาทำลายชื่อเสียงของร้านหลินว่านหลิน ซึ่งรูปพรรณสัณฐานที่บรรยายออกมานั้นตรงกับ "คุณหนูรองโจว" คู่ปรับตัวฉกาจที่ไม่เคยยอมลดละให้เธอนั่นเอง เมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้น ทั้งสองก็เดินเคียงคู่กันกลับบ้านพักในค่ายทหาร บรรยากาศระหว่างทางเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม ลู่จินหยูเหลือบมองภรรยาเป็นระยะ มือหนากำเข้าและแบออกสลับกันด้วยความประหม่า เขาอยากเอื้อมไปกุมมือเล็กนั่นเสียเหลือเกิน แต่ติดที่ความปากไม่ตรงกับใจและภาพลักษณ์ทหารผู้เคร่งขรึม "วันนี้... คุณทำได้ดีมาก" ในที่สุด ลู่จินหยูว์ก็ยอมเปิดปากพูดก่อน น้ำเสียงของเขายังคงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลินว่านหลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย หันไปมองสามีด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ้าว นึกว่าคุณนายทหารผู้เคร่งขรึมจะตำหนิเสียอีกว่าฉันไปสร้างเรื่องหาศัตรูซะอีกค่ะ" "ผมไม่ใช่คนไร้เหตุผล" ลู่จินหยูหันมาสบตาเธอนิ่ง นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอชัดเจน "และผมก็เพิ่งรู้... ว่าภรรยาของผมเก่งกาจถึงเพียงนี้ ทั้งฉลาด ทันคน และไม่ยอมให้ใครมารังแก" คำชมที่ออกมาจากปากของสามีผู้ไม่เคยชมใคร ทำให้หลินว่านหลินถึงกับแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่มุมปาก "ปากหวานนะคะวันนี้ กินน้ำตาลมาหรือไง" "ไม่ได้กินน้ำตาล... แต่พูดความจริง" ลู่จินหยูขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการฝึกซ้อมผสมกับความสะอาดทำให้หลินว่านหลินรู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด ความตั้งใจเดิมที่เธอเคยประกาศกร้าวว่าจะ "หย่า" และไปตั้งตัวคนเดียว เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงจนแทบไม่เหลือชิ้นดีในวินาทีนี้ เมื่อกลับมาถึงบ้านพัก หลินว่านหลินตัดสินใจระบายความเหนื่อยล้าและอารมณ์ที่ค้างคาด้วยการเข้าครัว เธอหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกจาก "มิติซูเปอร์มาร์เก็ต" อย่างเงียบเชียบ เนื้อหมูสามชั้นติดมันแทรกสวยงาม รากผักชี กระเทียม พริกไทย และเครื่องเทศจีนนานาชนิดถูกเตรียมพร้อม เธอกำลังจะทำเมนูเด็ดที่สะท้อนความเคี่ยวกรำและรสชาติชีวิต—**"หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วฮ่องเต้"** เธอเริ่มจากการลวกหมูในน้ำเดือดใส่ขิงและเหล้าจีนเพื่อดับคาว จากนั้นเคี่ยวครามน้ำตาลทรายแดงในหม้อดินเผาจนละลายเป็นสีอำพันสวยงาม ใส่หมูสามชั้นหั่นชิ้นหนาลงไปผัดให้เคลือบน้ำตาลจนหอมฉุย ตามด้วยซอสซีอิ๊วสูตรลับ โป๊ยกั๊ก ออบเชย และน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลเคี่ยวผสานกับเครื่องเทศและไขมันหมูที่ละลายจนนุ่มเปื่อย ก็เริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบ้านพัก และลอยละลิ่วไปตามสายลมยามเย็นจนทะลุกำแพงบ้านของเพื่อนบ้านในค่ายทหาร! ในครัว หลินว่านหลินกำลังใช้ทัพพีคนน้ำซุปข้นคลั่กสีน้ำตาลเข้มเงางาม เธอยกช้อนขึ้นเป่าเบาๆ แล้วชิมรสชาติ รสเค็มหวานกลมกล่อมละมุนลิ้น ละลายหายไปในปากอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "อืม... รสชาตินี้แหละ สมบูรณ์แบบที่สุด" ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะตักใส่ชามเพื่อจัดโต๊ะ จู่ๆ อ้อมแขนแกร่งก็สวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างกะทันหัน พร้อมกับคางคมที่เกยลงบนลาดไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนหลินว่านหลินสะดุ้งสุดตัว "คุณ..." เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากท้วง ลู่จินหยูว์ก็กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำจนสั่นสะท้อนไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ **"ว่านหลิน... เราเลิกคิดเรื่องหย่ากันเถอะนะ"** ดวงตากลมโตของหลินว่านหลินเบิกกว้างขึ้นทันที หัวใจเต้นรัวระทึกยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับพ่อค้าคนกลางเสียอีก ขณะที่กลิ่นหอมเย้ายวนของหมูตุ๋นยังคงลอยอบอวลไปทั่วห้อง ทว่าความเงียบงันกลับเข้าปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง เมื่อเธอหันกลับไปสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและรักใคร่อย่างลึกซึ้งของสามี— (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ!)